Heejj mensen, ik heb een belangrijke vraag waarvan ik hoop dat sommige zich daarin kunnen herkennen. ik was vijf maanden toen mijn ouders gingen scheiden. ik zeg mijn vader steeds opnieuw dat ik hem voor mijn gevoel dat ik hem gwn echt gemist heb als vader en dat ik dat wil inhalen. nu gaat ie me voorlezen s'avonds en allemaal kinderachtige dingen..

Hallo beste ouders, ik wil jullie vragen of jullie ooit hebben gelogen over de situatie van de scheiding tegen je kind. Je wilt niet later horen na al die jaren dat je boos was op je vader terwijl het je moeder was die vreemdging met een andere man. grtjes

Mijn ouders zijn gescheiden en mijn moeder heeft sinds 2 jaar een nieuwe vriend. We zijn er vrijwel direct heen verhuid en er zijn daar vresselijke dingen gebeurt. Nu mag ik hem niet meer. En ik kon hem al niet accepteren. Nu kiest mijn moeder voor haar relatie met hem in plaats van voor mij. Ze wilt haar relatie behouden maar ik weet nu niet precies wat ik moet doen....

Mag ik voor mijn 12e niet zelf beslissen of ik het weekend bij mijn vader of moeder ben?

Mag ik voor mijn 12e niet zelf beslissen

ik ben nu 14 en wil graag bij mijn vader wonen. Maar mijn moeder staat dat niet toe. Als ik het er over heb met mijn moeder gaat ze huilen. Ik heb op mijn 12e ook geen brief van de rechter gekregen om voort te stellen waar ik wil wonen. Ik durf het nu niet meer tegen me moeder te zeggen. Wat moet ik doen?

Hallo, Sinds paar maanden zijn mn ouders uit elkaar omdat ik werd mishandeld door mn vader, was erg nare situatie enzo. Mn moeder blijkt oververmoeid enzo.. Maar sinds die tijd hebben we erg veel ruzie om kleine dingen, bijv als ik het konijn niet heb gedaan, en het dus doe als zij het zegt. Soms zegt ze dingen van ja ga maar bij je vader wonen. terwijl ze weet hoe naar het daar was. En als ze boos is herhaalt ze alles van de afgelopen jaren waarom ze boos is geworden weer heerlijk opnieuw, en laat daardoor leuke dingen zoals vakanties en dagjes weg niet doorgaan. Ik kwam een keer thuis van mn vader, zei ze: *vloek* jij komt thuis en de shit begint weer. Ik kon er niet tegen en liep huilend naar boven. Riep ze me terug en moest ik komen, terwijl ik dacht dat het even beter was. Heb elke dag wel ruzie met haar, en het voelt alsof ze niet van me houd, alsof ik niks waard ben. Kan dus ook niet bij mn andere ouder terecht, bij andere mensen is ze wel aardig maar daarna begint ze weer. Kunnen jullie helpen? Liefs. Bo

Hoi Vandaag ben ik naar buro jeugdzorg geweest en ze vertelden mij en mijn broertje dat ik mijn vader niet meer in de weekenden mag zien en dat ik niet met hem mag chatten! Echt dat is gewoon niet normaal!!!!! Een kind moet beide ouders hebben ! ik snap niet waarom jeugdzorg denkt dat dat beter voor ons is !! Ik weet toch zelf beter bij wie ik wil wonen. En ik vind het niet normaal dat je je ouders dan niet even vaak ziet. Ik vind dat alle kinderen hun ouders evenvaak moeten zien. als ze dat willen natuurlijk. En zolang dat niet zo is zal ik nooit meer een normaal leven hebben!

Als ik in de afgelopen jaren 1 ding geleerd heb, is dat dat het leven niet altijd even makkelijk is. Toen ik twaalf was gingen mijn ouders scheiden. Ik dacht altijd dat zoiets mij nooit zou overkomen. Ondanks alle ruzies, zei mijn moeder altijd dat het wel goed zou komen. Toen het wel gebeurde deed dat daarom extra veel pijn. Na de scheiding zij mijn moeder iets wat ik niet begreep. "We gaan scheiden, maar ik houd nog steeds heel veel van hem." Hoe kan je na zoveel ruzie nog steeds van iemand houden? en als je nog van iemand houd, dan ga je toch niet na twaalf en een half jaar scheiden. Door de jaren heen is er veel veranderd. Mijn ouders zijn in een vecht scheiding beland en het contact met mijn vader ging steeds moeizamer. Ik vond dat hij er niet voor mij was, hij had na een half jaar nog steeds geen tafel en we aten dus op een doos op de grond en allemaal van dat soort dingen, maar als ik er iets van zij dan werd hij alleen maar boos. Toen ik zij dat ik een tijdje niet bij hem wou komen werd hij heel boos (lees spande een rechtszaak aan tegen mijn moeder en toen hij die verloor stuurde hij een lichte drijgmail naar mij). Ik heb hem toen een jaar niet meer gesproken. Alles was heel verwarrend en ik wist niet of ik nog van hem hielt of niet. Ik miste hem heel erg, maar tegelijk ook helemaal niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Na een jaar heb ik geprobeerd weer contact met hem te zoeken. Dat is mislukt. Toen we elkaar weer zagen gaf hij mij overal de schuld van. Ik kon dat niet van me af schudden. Het gaf een enorme boost aan zijn negatieve kant. Ik wou zijn foto niet meer zien en zijn naam niet meer horen. (een beetje lastig aangezien ik ook een broertje heb die hem nog we ziet) Het is nu weer ongeveer anderhalf jaar later en ik kan hem nog steeds niet vergeven. Ik bedoel, er zijn altijd twee mensen in een relatie. Hij had nooit alles op mij af mogen schuiven. Om het contact weer op te bouwen zal er echt veel gepraat moeten worden en hij zal moeten accepteren dat hij ook een rol heeft gespeelt in alles. Afgelopen half jaar heb ik wel geleerd weer van hem te houden. Zoals hij was. Als vader, die mij zo veel geleerd heeft en waarmee ik geweldige avonturen heb beleeft toen ik klein was. Het is moeilijk en soms verafschuw ik hem weer met heel mijn hart. Dan wou ik dat ik een andere vader gehad had die er wel voor me is. Maar steeds vaker zie ik dat het ook allebei kan. Van hem houden en toch ook niet. Net als mijn moeder, vlak na de scheiding.

Ik weet niet of ik hier op de beste plek ben voor mijn vraag, maar wellicht kunnen jullie me toch wat tips geven. Ik ben zelf dus vader en getrouwd en heb een dochter van 5. Nu heb ik vandaag gehoord dat mijn ouders gaan scheiden, en de reden is nogal naar. Hoewel ik er zelf redelijk kapot van ben, weet ik niet hoe ik mijn dochter straks moet vertellen dat opa en oma niet meer samen zijn. Ze is echt super dol op hun, en anders om ook. De reden van de scheiding zorgt er bovendien voor dat de liefde voor een van mijn ouders wat 'bekoeld' is. Alle tips zijn welkom. Thanks!