Hee mensjes, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 jaar oud was. Ik wist toen niet wat me overkwam, en kan me er niet zo heel erg veel meer van herinneren. Toen ik 5 was, kreeg ik er een stiefmoeder, bij mijn vader. Ik noem haar even X. Bij mijn moeder heb ik inmiddels ook een stiefvader en een broertje. Ik had het soms wel gezellig met X, maar het meeste van de tijd voelde ik me rot, en ongemakkelijk. Ik heb dit nooit tegen X gezegd, en ook niet tegen iemand anders. Toen kreeg ze nog twee dochters erbij, voor mij dus zusjes. Deze weken, heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik me bij X niet fijn voel. X zegt altijd alleen maar wat ik fout doe, ze snauwt tegen me, en daar ga ik vanzelf ook weer boos op reageren, dat is ook niet goed van mij. Ik heb een gesprek gehad, met mijn moeder mijn vader, met X, en met mijn stiefvader (waar ik het wel goed mee kan vinden). Daar is geen oplossing uitgekomen. Nu woon ik al vijf weken al bij mijn moeder; normaal ben ik om de week bij mijn vader. Als ik X zie vind ik het ongemakkelijk en weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Ik heb het gevoel dat het niet klikt tussen X en mij- maar ik wil mijn vader en mijn zusjes wel blijven zien. Heeft iemand tips over hoe ik met deze situatie om kan gaan misschien? XOXO Laura

Beste ouders, Dit is helemaal niet aanvallend bedoeld, dat moeten jullie geloven. Maar, ik ben er laatst achtergekomen dat mijn vader op YouTube seksvideo's heeft gekeken. Het is heel normaal, heel erg veel mannen (en steeds meer vrouwen) doen dit. Maar ik wil jullie er graag op wijzen de kijkgeschiedenis te wissen, want ikzelf ben hier best van geschrokken en vind het idee raar en vreemd. Nogmaals, niet spottend of aanvallend bedoeld, Groetjes, Helena.

Mijn ouders zijn al lang gescheiden. En dan heb ik ook nog altijd ruzie met mijn vader, hij is ook heel overdreven boos in de omgeving

Hoi Sinds een paar weken ga ik op zondag avond naar mijn moeder. Maar mijn vader vindt het volgens mij niet leuk dat ik op zondag naar mijn moeder wil.

Hi allemaal, Ik ben er net achtergekomen dat m'n vader porno kijkt. Hij heeft z'n YouTube geschiedenis niet gewist.. Ik vind het helemaal geen fijn gevoel, ik vind het raar. Mijn vader.. Altijd zo'n lieve normale vader waarvan je dit niet zou verwachten. Ik weet ook wel dat veel mannen porno kijken maar toch.. Vinden jullie dit normaal en moet ik er iets over zeggen?

heey, ik heb ff goede raad nodig want ik weet even niet hoe ik dit moet aanpakken, hier komt mijn verhaal

hey, 3 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, het rare was dat ik amper echt verdrietig ben geweest, iedereen zegt altijd dat het een enorm zware tijd is als je ouders uit elkaar gaan nou daar heb ik dus amper iets van gemerkt, ik snap niet waarom ik amper verdrietig ben geweest... ben ik gevoelloos ofzo? boeide me het nx dat me ouders uit elkaar gingen? ik snap het niet!! hebben meer mensen dit ervaren? pleasee zeg het dan xx gevoelloos meisje

Hey allemaal, ik ben Marre en mijn ouders zijn gescheiden. ik heb er veel moeite mee, omdat mijn broertje en tweelingzus niet zo veel over de scheiding praten en ze laten het ook niet echt zien dat vind ik heel jammer, want ik praat er juist veel over, want als ik aan de scheiding denk dan krijg ik een hele zere buik en als ik dan met juf of mijn tweelingzus erover praat dan gaat de buikpijn weer weg dat is best wel raar maar dat maakt niet uit. ik heb gelukkig een hele goede band met mijn juf. ik praat super veel met haar over de scheiding en dan krijg ik ook geen zere buik meer en mijn juf zegt dat ik er heel goed over praat. ik heb er wel moeite mee om er met papa en mama over te praten, maar ik heb wel 1 keer met mama over gepraat dat was echt een opluchting en heel fijn. ik heb nog een gek iets, want soms droom ik dat ik met mijzelf praat over de scheiding maar dat is toch ook heel erg goed want dan praat ik over dingen dat mij dwars zitten. Maar nu heb ik wel veel vertelt en ik heb nog steeds een vraag. is het goed dat ik erover praat of zeg ik dan teveel ???? ik hoop dat jullie een beetje weten hoe ik me voel en hoop dat jullie veel reactie typen. doei en alvast bedankt.

Ik was 7 toen mijn ouders gingen scheiden. En eigenlijk heb ik aan die periode vooral leuke herinneringen, ik bekeek het blijkbaar van de positieve kant. Een nieuwe kamer, een nieuw huis, super spannend allemaal. Helaas kwam een aantal jaren later vaker mijn verdriet omhoog, want die had ik wel degelijk. Ik kon met beide ouders goed overweg, maar mijn verdriet kon ik niet bij ze kwijt. Ze waren dan wel gescheiden, maar gingen heel goed met elkaar om, ik heb weinig ruzie meegemaakt tussen hen. Ik moest maar blij zijn dat alles zo soepel verliep, dat mijn ouders in dezelfde straat wonen, dat we zelfs een keer per week met het hele gezin samen aten. Mijn ouders hebben altijd genoemd dat ze het beste voor mijn broer en mij hebben gedaan. En ook al besef ik dat, toch had ik verdriet, want ze zijn wel gescheiden. Al die jaren heb ik het eigenlijk daardoor maar een beetje weggestopt, ik moest inderdaad maar blij zijn dat het zo 'goed' is gegaan. Totdat ik twee jaar geleden mijn vriend leerde kennen. Hij was geïnteresseerd en vroeg mij dingen over mijn gescheiden ouders. Ik stond met mijn mond vol tanden... Ik kon weinig vertellen, ik wist eigenlijk niet eens waarom ze gescheiden waren. Alles heb ik weggestopt en ik besefte dat er thuis nooit echt over is gepraat. Vanaf dat punt is bij mij pas echt het balletje gaan rollen. Toevallig werd het contact tussen mijn ouders ook wat minder in die tijd (kinderen groter, minder overleg nodig). En ineens kwam het besef: mijn ouders zijn gescheiden, en het komt nooit meer goed. Ik heb altijd hoop gehouden kwam ik achter, ze konden toch zo goed met elkaar overweg? Nou, wie weet... Gelukkig kan ik er nu wel meer met mijn ouders en anderen over praten, maar voor mijn gevoel is de acceptatie nog heel ver weg. Dit heeft ook zijn uitwerking op mijn eigen relatie. En ik vraag me daarom ook heel erg af of dit herkenbaar is bij anderen. Ik heb moeite met vertrouwen, wat deels is ontstaan door de (voor mijn gevoel) plotselinge scheiding van mijn ouders vroeger, en door de verstandhouding met mijn moeder. Dit maakt het soms doodvermoeiend om een relatie te hebben. En het geeft me het gevoel dat ik faal, mijn ouders zijn gescheiden, en nu maak ik er zelf ook een zooitje van in mijn relatie. Acceptatie is het toverwoord volgens mijn vriend... Maar hoe kun je iets accepteren waar je dagelijks letterlijk mee wordt geconfronteerd? Professionele hulp heeft mij tot op heden nog niets kunnen bieden. Gelukkig heb ik een zeer geduldige en begripvolle vriend, maar als iemand een toverspreuk zou hebben voor dat toverwoord 'acceptatie'...

Heyy allemaal ik wil gwn even mijn verhaal kwijt ongeveer een jaar geleden heeft mijn vader bekent gemaakt dat hij is vreemd gegaan dit is nu nog steeds bezig en ik vind dit erg vervelden want ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij probeert mij te dwingen dat lukt hem niet want ik sta stevig in me schoenen ( in ieder geval als dat wel zo is ) maar hij probeert mij telkens naar allerlei musicals mee te nemen en dan premières