Beste ouders, Alsjeblieft. Zet je kinderen niet tegen de ander op. Kinderen willen niet alles weten. Bijvoorbeeld: "mama, waarom ben je van papa gescheiden?" "Omdat hij ... heeft gedaan. Jouw papa is niet de lieve man die hij voor jou is. ". Een paar dagen later is het kind bij de vader: "Papa, waarom heb je ... gedaan bij mama?" "WAT?! Je kan beter vragen waarom zij ... bij mij heeft gedaan. " Zo gaat het. Als kind weet je dan niet meer aan welke kant je moet staan. Dat is echt vreselijk. En kinderen die dit lezen: zeg echt tegen je ouders dat je het vervelend vindt als je tegen je andere ouder wordt opgezet.

Hoi, me ouders zijn me 2 jaar gescheiden en me stiefvader die zit nu telkens op mij heel boos te worden en te slaan en me moeder die trekt zig er niks van aan ze weet wel dat hij het doet maar ze doet net of ze het niet ziet en ik kan ook niet naar me eigen vader toe want die hoeft mij niet meer te zien zijn die een half jaar geleeden en ik weet niet waarom me vader me niet meer wilt zien want ik heb niks fout gedaan...tog? Maar ik mag tog gewoon al ik naar me vader toe wil naar me vader toe want het is en blijft mijn egte vader

Hoi, ik heb afgelopen vrijdag te horen gekregen dat m'n ouders uit elkaar gaan. Mn broertje en ik hebben het al wel een beetje geaccepteerd, alleen voor m'n moeder kwam het als een totale shock en die is nog helemaal verdrietig. Ik praat al veel met m'n moeder alleen soms weet ik niet wat ik moet zeggen, weer iemand iets wat ik tegen haar kan zeggen zodat ik haar een beetje beter kan laten voelen?

Ik vind het moeilijk om naar papa naar mama te gaan Maar niet anders om ik weet niet hoe Zouden juli misschien weten waarom Zo ja plaats plees een berichtje

Wil toch graag mij verhaal doen en misschien herkennen sommige zich hierin wel, laat ik het verhaal doen vanaf het begin. Het was de laatste week van december, mijn moeder had al 2 jaar lang met een vriend van haar, ze wilde hem graag in het echt ontmoeten (toen waren mijn ouders nog samen) mijn vader had akkoord er mee gegeven. Dus mijn moeder ging op 29 december naar hem toe tot 30 december. Aan het begin van 2015 hebben mijn ouders mij en mij broertje bij elkaar geroepen om iets te vertellen, dat was dat mijn ouders gingen scheiden omdat het niet meer ging. vanaf die dag begon het allemaal. Mijn vader wilde het huis niet uit en mijn moeder had geen baan dus die kon eigenlijk nergens heen. Ze hadden wel besloten dat mijn moeder ieder wekend naar haar vriend zou gaan ( wat nu een relatie was geworden) Ik had het daar elk weekend opnieuw erg moeilijk mee omdat al die 14 jaar altijd bij mijn moeder ben geweest. (ik kon nog niet mee naar die vriend) Toen kreeg mijn vader een vriendin en wilde daar ook een weekend naar toe. Toen mocht ik om de week mee met mijn moeder daar was ik heel erg blij mee. Tussen mijn vader en die vriendin was het na een ontmoeting al weer klaar. Gelukkig mocht ik toch om het weekend weer mee met mijn moeder. Met mijn stiefvader kreeg ik ook een steeds betere band. Toen ik zomervakantie kreeg ging ik 3 weken naar mijn moeder toe en 3 weken naar mijn vader. Mijn moeder bleef zolang ze nog geen ander huis hadden gevonden voor mij mijn broertje en haar nieuwe vriend bij haar vriend wonen, Helaas woonde hij heel ver weg en kon ik er alleen heen in het weekend. Mijn vader kreeg in de zomervakantie een relatie. Vanaf dat moment veranderde hij in een totaal ander persoon. Hij begon mijn broertje voor te trekken op mij en gaf hem veel meer aandacht dan mij. Wij moesten in het weekend dat we bij hem waren mee naar het andere kant van het land omdat daar zijn nieuwe vriendin woonden. ik werd steeds ongelukkiger en ik kreeg het steeds moeilijker "thuis" Mijn moeder had nog veel ruzie en kreeg steeds meer haat naar mijn vader toe. Op Rotterdam centraal hebben ik en mijn broertje mijn moeder en vader vechtend uit elkaar moeten halen wat ik echt heel erg vond. Mijn moeder ging ook praten met mijn vader over dat ik meer naar haar toe wilde maar het gevoel had dat ik dat niet mocht. Hij ontkende dat totaal en ging nog meer zijn boosheid afreageren op mij. Mijn vader en die nieuwe vriendin hadden besloten dat zij met haar 3 kinderen in het huis van mijn vader zouden gaan wonen(eigenlijk het oude huis waar ik mijn moeder en vader en mij broertje in hebben gewoond) De twee dochters zouden mijn kamer krijgen had mijn vader zo beslist zonder met mij te overleggen wat mij heel veel pijn gedaan heeft, ik ben voor mijn gevoel gewoon ingeruild. Ik ging ieder weekend en iedere vakantie naar mijn moeder. Op 29 november heb ik het nieuws te horen gekregen dat mijn moeder een huis gevonden had, ik was zo enorm blij. We konden op 10 december in het nieuwe huisje ( waar ik nu 8 weken in woon ongv.) Ik woon nu bij mijn moeder waar ik heel erg blij mee ben, mijn stiefvader is ook heel aardig. Ik heb alleen al 8 weken geen contact met mijn vader meer, hij zegt dat hij me mist maar heeft al genoeg kansen gehad om mij te zien maar dan kom hij niet eens gedag zeggen. En ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen. Sorry dat heer veel spelling's fouten in staan.

Hoi Mijn ouders zijn nu een jaar gescheiden en ik vind het nog steeds lastig ik huil er nog steeds veel over. Als ik bij mn vader ben dan verlang ik naar zondag want dan ga ik naar huis. Maar nu moet ik een hele week naar mn vader ik hou dat niet uit. De band met mijn vader is nul. Ik hoef hem eigenlijk niet meer te zien. Maar mn vader heeft het recht om mij te zien. Helaas. Ik heb gezecht dat ik zin heb in mn 18e verjaardag want dan ben ik volwassen en mag ik zelf bepalen of ik hem nog wil zien. Niet dus. Sorry dat dit zo negatie doe maar ik zou graag willen weten hoe het bij andere kinderen van mn leeftijd aan toe gaat. By

De afgelopen weken zijn vreselijk. 3 weken is er een hele erge spanning tussen mij moeder en mijn vader. Ze hebben al vaker een ruzie maar niet zo erg als deze. Ze hebben niet ruzie, maar ze praten niet met elkaar. Mijn vader probeert soms een gesprek te voeren, maar dan is mijn moeder heel kortaf. Als mijn zusje en ik boven zijn dan hoor ik mijn ouders ruziën. Mijn vader gaat vaak op zakenreis en dat vind ik fijn, want dan is even de spanning weg tussen mijn ouders. Ik kan er ook niet goed met mijn vriendinnen over praten. Mijn beste vriendin weet niet goed wat ze er op moet zeggen. De andere wil ik er niet mee lastig vallen. Ik heb (paar jaar terug toen het ook zo was) het al een keer tegen een docent proberen te zeggen, maar die had gewoon mijn ouders opgebeld! S'avonds lig ik ook huilend in mijn bed. Ik kan het niet goed tegen mijn ouders zeggen, omdat ik niet durf. Ik wacht soms op het moment tot mijn ouders gaan scheiden. Alles zou dan anders zijn en dat wil ik echt niet. Ik ben heel bang. Niemand op school weet wat er thuis speelt. Ik kan best goed mijn gevoelens weg stoppen, maar als ik ga slapen komt het terug. Overdag heb ik het gevoel dat ik niks voel. Op school heb ik echt een afleiding dat is erg fijn. Ik weet niet goed wat ik moet dan?!

ik heb echt raad nodig! mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden.. dat vond ik toen erg vervelend maar we hebben besloten om er het maar het beste van te maken...ik ging bij mijn moeder wonen samen met mijn (oudere) zus. inmiddels heeft mijn vader een (nieuwe) vrouw en 2 (NIEUWE) kinderen hun hebben allebei hun eigen mooie kamer en KASTEN VOL speelgoed, dat doet mij er pijn aangezien mijn zus en ik geen kamer hebben en daar ook niet MOGEN slapen. ook tonen ze geen interesse in mijn school/sport dus krijg het gevoel dat ze me niet leuk vinden.. ik zit nu in het eerste en doe HAVO/VWO maar mijn cijfers gaan hierdoor ook niet al te best.. ik kan er niet tegen dat ik elke keer weer word teleur gesteld

Beste allemaal, Sindsdien is mijn hele leven verandert alles is anders vanaf die dag dat een zo een dag zoveel impact kan hebben! Na de scheiding van mijn ouders ben ik compleet veranderd ik doe raar tegen iedereen. Ik heb heel veel ruzies en soms voelt het alsof ik nergens meer bij hoor! Dat komt omdat mijn gedrag zo erg veranderd door de thuissituatie dat ik er geen controle meer over heb! Soms voel ik me heel erg alleen en dat gevoel is vreselijk! Soms voel ik me heel erg alleen en dat gevoel is vreselijk! Mijn leven staat op zijn kop! Ik weet niet meer wat ik moet doen en ik weet niet of ik het zo volhoud!!!!! Wat kan ik doen?

Beste ouders, Dit is absoluut niet aanvallend bedoeld, maar jullie moeten niet zo zeuren. Natuurlijk ben je verdrietig over de scheiding, maar ga niet zielig doen bij je kinderen en alleen maar de oudste de schuld geven. Bijvoorbeeld: Daan en Noor hebben ruzie. Daan is elf en Noor 5. De vader of moeder geeft de oudste de schuld en die wordt daar boos om. Pa/ma zegt tegen Daan dat zij nou eenmaal de oudste is en dat pa/ma het o zo moeilijk hebben. Daan schreeuwt daarop: "ik ben niet degene die heeft willen scheiden hoor! Dat zijn jij en ma/pa en ga nu niet zeggen dat de ander het allemaal gedaan heeft. Dit is ook JOUW schuld. Dus laat me nu met rust. Ik kom wel weer als je een klein beetje kan gedragen als normale ouder. Daaaaaag!