Hallo allemaal,

Ik heb sinds mijn geboorte al gescheiden ouders en zit er ook wel mee maar sinds een paar jaar is het erger geworden sinds mijn vader een vriendin heeft die zich overal mee bemoeid is me vader ook heel erg veranderd en herken hem niet meer ik heb hem al een paar keer dit verteld van wat ik wat zij deed tegen mij, ze was altijd boos op mij en als zij iets deed gaf ze mij de schuld bij mijn vader daardoor heb ik mijn vader al 2 maanden niet meer gezien en ik weet niet wat ik moet doen . Ik wil me vader vaker zien maar hij woont niet echt in de buurt want hij woont 30 minuten weg en met de bus 1 uur verder

Mijn Probleem? Ik zit in een vervelende situatie want mijn ouders zijn sinds kort uit elkaar gegaan. Alleen mijn ouders geven mij de keus om bij wie ik ga "wonen". Ik voelde me al snel betrokken bij het onderwerp "vader of moeder kindje", nou ik trapte er in... ik had gekozen om bij m'n moeder te gaan wonen alleen omdat mijn vader is vreemdgegaan is mijn moeder zwaar overspannen en valt ze me ook vaak aan als we een discussie of ruzie krijgen. daardoor wil ik nu liever bij me vader wonen maar dat kan niet want mijn vader heeft niet ruimte voor mij waar ik me leven kan "opbouwen". maar tussen mij en gaat het een stukker beter. ik weet nu niet wat ik moet doen. Weet iemand hier raad mee?

Beste ouders, Mijn ouders zijn vorige jaar gescheiden, dit was een vervelende perioden want ik zat ook met mijn examens net na dat ze het bekent hebben gemaakt. Nu ben ik officieel 15 dagen in de maand bij mijn vader en 15 bij mijn moeder. Als we bij mijn vader zijn gaat het vaak mis tussen mij en mijn vader, als we bij mijn vader zijn dan is het heel anders dan dat we bij mijn moeder zijn. Als we bij mijn moeder zijn dan wordt er veel gezegd over mijn vader en dat zorgt ervoor dat ik zelf het idee heb dat mijn moeder wilt dat wij een kant gaan kiezen over een tijdje. Ik weet dat mijn moeder het er heel moeilijk mee heeft. Maar als ik bij mijn moeder ben dan wordt er veel verteld over mijn vader en zijn vriendin en over hoe de situatie daar is. Wat ik wil zeggen is, Ik weet dat de omgang van de ene ouder met de ander heel lastig is. Maar ga a.u.b. niet stoken daarmee bedoel ik, ga niet tegen je kinderen zeggen van:" ja maar je vader/moeder doet dit of dat en misschien moet je dit of dat" doe dat niet dat is als kind zijnde (nu spreek ik voor mezelf) heel vervelend. praat ook niet in het bijzijn van uw kind over de andere ouder en of hem/haar nieuwe leven met of zonder partner. Dit maakt het voor uw kind(eren) heel lastig. Ik zie hoe dat er hier aan toe gaat bij mijn zusje en dat is niet prettig om te zien en mee te maken. ;) Groetjes, Lizz

Mijn situatie: Mijn ouders zijn nu al zo'n 10 jaar gescheiden. Ik was al volwassen toen zij uit elkaar gingen. Ik heb ervoor gekozen om bij mijn vader te blijven, om mijn eigen plek te houden, om rust te krijgen en zelfstandig te worden. Mijn ouders hebben nu allebei een ander, zijn hertrouwd en zijn gelukkig op hun plek. Mijn broers en ik hebben al vanaf onze tienerjaren niet veel contact. We zijn nogal op onszelf en we praten niet met elkaar. Mijn oudste broer zegt geen problemen te hebben en mijn jongste broer praat er niet over. - Is het gek dat ik me nog steeds nergens thuis voel, niet bij mijn moeder met haar man en niet bij mijn vader met zijn vrouw? - Is het raar dat ik me wel eens verdrietig voel als ik bij mijn vriend's ouders ben? Zij gaan wel heel hecht met elkaar om. - Is het raar dat ik een familiefoto met mijn broers niet zie zitten, omdat het herinneringen ophaalt aan het hechte gezin dat we niet zijn? Het confronteert mij en haalt de pijn en het verdriet weer naar boven. Vooral het laatste is iets dat mijn moeder graag wil en waarop zij maar geen nee kan verdragen. Ik wou dat ik de hele scheiding en de stroeve thuissituatie daarvoor kon loslaten en er niet meer aan hoefde te denken, maar zo werkt het blijkbaar niet. Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

Luister zonder verdediging en spreek zonder aanval.

Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, ik woon bij mijn moeder. Mijn zomervakantie duurt 7 weken. Ik ben 3 weken van de zomervakantie op vakantie. 2 weken met mijn nichtje, en 1 week met mijn vriendin. Dus dan heb ik nog 3 weken niks deze vakantie. Die 3 weken moet ik verdelen over mijn moeder en mijn vader. Ik zelf wil gewoon de helft bij mijn moeder en de helft bij mijn vader. Maar mijn vader wil 2 weken met mij op vakantie en dat ik 3 weken bij hem ben deze vakantie. Ik wil dat niet maar durf het niet echt te zeggen. Mijn moeder zegt dat ik het zelf moet weten. Mijn vader wil er met haar over praten maar mijn moeder wil hem niet spreken. Ik wil dat ze met elkaar praten zodat het niet steeds via mij hoeft. Want als mijn vader boos is op mijn moeder zegt hij het tegen mij en ook andersom. Ik wil dat niet de hele tijd horen. Ik wil dat ze met elkaar praten. Mijn oma en tante willen mij helpen door een mail naar hun allebei te sturen. Want als ze niet met elkaar willen praten moet ik maar met hun praten. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ze met elkaar praten? En mag ik zelf kiezen wat ik deze vakantie wil?

hoi ik ben sarosh mijn ouders zijn gescheiden. en mijn moeder is niet goed bezig. want mijn moeder liegt heel veel. en mijn vader daar wil ik blijven maar alleen mijn moeder houd me tegen. omdat ik alleen zaterdag en zondag mag gaan naar mijn vader. en ik mag mijn vader alleen maar 2 keer per week bellen.ik wil alleen bij mijn vader blijven. want mijn moeder maakt me in de war. en als ik bij me vader ben kan ik alles vertellen. daar door raakt me hoofd leeg. en mijn moeder wilt mij ompraten. en mijn zusje die is makkelijk om te praten. ze is super aardig tegen over mij en mijn vader. ik kan echt niet zonder mijn vader. en mijn mobiel wordt telkens afgepakt door mijn moeder. en bij mijn vader mag ik normaal mijn mobiel gebruiken om games te spelen, om mijn familie te bellen om met mijn vrienden te spelen.en mijn moeder die is maar bezig op haar mobiel.en dan zit ik maar op de bank en kijken hoe mijn moeder op haar mobiel zit.en ze heeft geen aandacht voor ons.en ze schreeuwt heel veel. en soms geef ze geen eten aan ons voor het slapen gaan. en mijn zusje die is al een beetje omgepraat. ik probeer haar van daar weg te krijgen en het is nog niet gelukt omdat ze 7jaar is ik maak zorgen om mijn zusje. dus mijn moeder is stom bezig bedankt voor het lezen. hebben jullie nog tips ik ben heel erg bang voor mijn moeder. groetjes sarosh

mijn vader doet net alsof mijn moeder niet bestaat en geeft haar nooit antwoord. hij vraagt het dan aan ons. hij zegt dat hij het niet anders kan en dat het vanzelf went. maar dat is niet zo dit gaat al heel lang zo. ik vin dit niet leuk en mijn zusje ook niet. hij luistert naar niemand.

Hallo allemaal, Ik zit met een soort probleempje. Mijn ouders zijn sinds begin 2015 uit elkaar. Daar is vrij veel ruzie aan te pas gekomen. Mijn vader is zwaar autistisch en dat heeft zo'n beetje ons hele leven op z'n kop gezet. Mijn vader heeft mij en mijn zus sinds wij klein zijn geestelijk en lichamelijk mishandeld. Vlak voor de scheiding is mijn zus op zichzelf gaan wonen. Mijn vader had dus alleen mij nog om op los te gaan. Maar sinds mijn ouders uit elkaar zijn is het alleen maar erger geworden. Het gebeurde steeds vaker en hij begon te liegen. Zo ontkende hij dat hij dingen gezegd had en durft er niet voor uit te komen dat hij al een vriendin had voordat mijn ouders uit elkaar waren. Nog erger was dat hij ging roddelen over mijn zus tegen mij en andersom. We werden volledig zwartgemaakt en als wij een vraag stelde los van elkaar was elk antwoord weer totaal anders. Hij zei dus veel achter onze rug om maar deed het ook nog altijd recht in je gezicht. Zo heeft hij dingen gezegd als: 'waarom ben jij mijn kind, ik wil jou niet als kind, vanaf nu hoef jij mijn dochter te zijn' 'val dood' of 'maak er een eind aan' (vrij heftig aangezien hij weet dat ik psychische problemen het overgehouden aan mijn jeugd en dat wel overwogen had en daar wist hij ook van af). Hij heeft in die jaren me voor veel uitgemaakt maar deze kende ik nog niet. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb het contact verbroken maar hij blijft er vanalles aan doen om met mij in contact te komen. Hebben jullie enig idee hoe ik het contact voorlopig echt kan laten stoppen zonder dat hij in contact probeert te komen? (Goed duidelijk maken of vragen of inplannen helpt niet ook niet met een psycholoog erbij). Ik heb binnenkort ook een verjaardag en hij komt ook. Enig idee of tips&tricks wat ik moet doen? Liefs, Irene

Beste ouders, een scheiding is heel vervelend en kinderen worden er het slachtoffer van. Daarom geef ik deze tip mee: Denk aan je kinderen praat met ze en laat ze in zo'n tijd niet in de steek.