Heyy Allemaal, ik ben Rhobynn, ik zit nu in de eerste en woon in Tilburg, mijn ouders zijn gescheiden al sinds groep 4, ik ben ook een jaar blijven zitten omdat het met de scheiding ff niet meer lukte. na de 2e keer groep 6 ben ik verhuist naar waar ik nu woon ook zijn ze erachter gekomen dat ik dyslexie heb. reken maar uit dat is al 6 jaar dus. maar het is nog steeds niet in orde. mijn ouders hebben 1,5 jaar geleden ruzie gehad. mijn vader heeft sinds dien afstand genomen van mij en mijn zusje (mijn broertje woont bij mijn vader) in recht zaal probeert hij ook alles te veranderen en we komen maar niet veder. de mensen van het gezinsvolt hebben 7 weken geleden gezegd dat het zou starten maar ze hebben 1 dag geleden pas echt onderzoek gedaan alleen bij mamma. Mijn vader wilt nog steeds niet mee werken. Ook heb ik mijn broertje al 1,5 jaar niet meer gezien. Wat moet ik hier mee? Kan ik iets doen? Kunnen jullie mij het vertellen?

Haai ik ben Aurélie en mijn ouders zijn nu al 5 jaar gescheiden in het begin had ik er heel veel moeite mee. Maar mijn moeder is toen 2 jaar alleen geweest en ontmoette toen een nieuwe vriend , ik vond het in het begin niet zo fijn want ja een nieuw iemand waar je je moeder mee moet delen nu vind ik hem super aardig en hij is er ook altijd voor me. Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is dat mijn vader is niet echt d beste vader van de hele wereld! Ik heb nooit echt wat aan hem en hij is er ook nooit echt voor me. Bijvoorbeeld: ik kreeg een paar maanden geleden €10,- per maand zakgeld en hij is me nu €110,- euro verschuldigd want hij wou het niet meer geven. Voorbeeld 2: ik heb natuurlijk elk jaar zomervakantie en jullie ook iedereen dus , maar mijn vader heeft gewoon geen zin om met me op vakantie te gaan en daar is hij gewoon te lui voor want mijn opa en oma wonen in Frankrijk en ik ben daar nog nooit geweest dus ja best wel frustrerend dat je nooit met je vader op vakantie gaat. Mijn laatste ding wat ik wil zeggen = : mijn moeder had een hele goeie en leuke baan en had ook leuke collega's maar één daar van had zo'n goeie werk relatie met mijn moeder dus mijn moeder zei kom maar een keer bij ons eten nou dus zijn kwam met haar 2 kinderen eten bij ons allemaal heel erg gezellig en ik mijn zus en mijn zusje vonden er allemaal heel erg aardig maar wat er gebeurde is mijn vader vond die vrouw dus leuk te vinden en had al snel niet meer zo veel gevoelens meer voor mijn moeder , uiteindelijk is mijn moeder er achter gekomen dat hij is vreemd gegaan mijn vader heeft het dus uitgemaakt nou je denkt al een heel drama mijn moeders collega is uiteindelijk ontslagen. Dit was mijn verhaal. Gr. Aurelie

Hoi! Fijn dat je dit komt lezen.... Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 maanden was (officieel toen ik 2 was). Mijn vader en moeder zijn nu beiden 35 en waren 21 en 22 toen ik geboren werd (best jong). Alleen ik zie mijn vader steeds minder... en ik weet niet of ik dat nou jammer moet vinden of niet... onze band is namelijk erg achteruit gegaan sinds hij en zien nieuwe vriendin na 7 jaar uit elkaar gingen. Ik mocht haar niet, maar nu ze uit elkaar zijn merk ik pas hoe hard ik haar nodig heb. Sinds ze uit elkaar zijn zie ik mijn vader steeds minder... en ik ben er achter gekomen dat mijn vader stiekem rookt en dat vind ik erg vervelend. Ik heb hem een keer stiekem achter het schuurtje zien roken, hij stinkt uit zijn mond naar rook, overal liggen aanstekers en er viel een keer een sigaretten doosje uit zijn broekzak (waarvan hij zij dat het van een vriend was). Kunnen jullie mij misschien helpen ik zou de band tussen mijn vader en mij graag sterker willen hebben en hem vaker zien. Ook zou ik erg graag willen dat hij stopt met roken, ik wil hem graag helpen. Groetjes Iris

Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden. Iets wat ik in het verleden nooit had zien aankomen. Toen ik het hoorde was ik gebroken, maar ik wilde het niet geloven. Tot mijn moeder een keer zei dat ze nooit meer van mijn vader zal houden, ik heb toen nog nooit zo hard gehuild, toen kwam het echt binnen dat mijn gezin nooit meer compleet zou zijn, dat het nooit meer terug gaat naar hoe het was. Nu 2 jaar later is de pijn niet weg wel gezakt, ik denk dat deze pijn nooit helemaal weg gaat maar wel minder wordt. Mijn moeder heeft inmiddels een nieuwe vriend, hij is echt super lief. Het laatst gingen we op familieweekend van de vriend van mijn moeder. Ik vond het zo moeilijk, zijn familie is zo lief. iedereen wil dat je je fijn voelt. Alleen het voelt niet normaal. Je zit dan in een bungalowhuis me je moeder, je broertje, de vriendin je moeder en zijn kinderen. Alsof dat jou gezin is. Maar dat is het niet en zal nooit zo voelen. En je beseft gewoon dat je gezin nooit meer wordt zoals het was, en dat doet zoveel pijn. Ben ik de enige die dit heeft? En is dit normaal?

Hoi,

Mijn ouders zijn sinds 2 jaar daadwerkelijk uit elkaar(als in allebei verhuisd naar een apart huis). De scheiding zelf was alleen wel al meer dan 10 jaar bezig. Hier was ik me pas bewust van na dat mijn zus me dat vertelde een jaar voor de daadwerkelijke 'scheiding'. Dit was dus eigenlijk een hele ongezonde situatie waarin mijn ouders nog bij elkaar woonde, terwijl ze eigenlijk al 'gescheiden' waren. Mijn vader heeft uiteindelijk ook nog een vriendin gekregen, waar hij af en toe was. Mijn broer en zus waren de laatste twee jaar voor de scheiding al uit huis(gevlucht kun je het ook wel low key noemen). Sinds we daadwerkelijk zijn verhuisd, hebben mijn ouders alleen nog contact gehad via mail, advocaten en in de rechtbank. Ze spreken elkaar NOOIT face-to-face. Opzich ging het contact via de mail prima, maar dit liep fout nadat ik te horen kreeg van mijn moeder dat mijn vader haar 'stalkte'(mijn moeder is niet goed in het gebruiken van de juiste termen, dus ik neem dit met een korrel zout). Hij schijnt haar uit te schelden, en te beschuldigen van allemaal verschillende dingen waardoor zij nu niet meer wil mailen. Van mijn vader krijg ik te horen dat mijn moeder bij elk klein conflict haar advocaat op zijn dak stuurt waardoor contact praktisch onmogelijk is. Het punt is dat ik weet dat beide verhalen deels waar zijn, mijn moeder heeft een verleden waar ze gewoon simpelweg trauma's aan heeft over gehouden waardoor communicatie soms gewoon niet zo soepel loopt(simpel gezegd). Ik begrijp mijn vader's agressie aangezien hij hier al meer dan 23 jaar mee heeft geleefd(ze is niet de makkelijkste). Maar ik weet dat mijn vader's benadering ook niet altijd even soepel is. Dus of alles wat mijn moeder zegt klopt weet ik niet, en als ik heel eerlijk ben interesseert het me ook niet. Ik heb aan beide gevraagd of ze niet meer tegen elkaar VOOR mij willen praten. Want er werd vaak zat 'mijn mening' gebruikt om elkaar af te matten, terwijl dit mijn mening niet eens was. Toch blijf ik van beide kanten de zelfde dingen horen en dit verandert gewoon niet. Mijn ouders hebben geen verbaal contact, en ik moet letterlijk alles regelen. Nu ik 18 word komt zelfs de regeling van de alimentatie op mijn bordje te liggen. Ik kan dit gedoe gewoon niet meer handelen, en ik ben er gewoon klaar mee. Ze moeten gewoon weer met elkaar gaan praten zodat ik van dit gezeik af ben. Ik heb al vaak genoeg gesprekken met beide gehad waarbij ik zei dat ik gewoon wilde dat ze hun eigen ego en problemen even zetten, en voor de verandering een keer alleen aan mij te denken aangezien ik hier al bijna mijn hele leven aan kapot ben gegaan. Dit is gewoon niet normaal moeilijk voor een tiener om mee om te gaan. Vooral wanneer je niet weet wie van je ouders de waarheid spreekt, en je alleen maar te horen krijgt dat alles wat er over de ander wordt gezegd 'ook nuttig is om voor jou te horen'. Sorry voor dit lange verhaal, het is interessant om te zien dat dit zelfs nog maar 10% van het hele verhaal is. Uiteindelijk vraag ik me eigenlijk gewoon af of er iemand is die zich in dit verhaal kan vinden en misschien een paar tips heeft? En als ik nog even iets mag zeggen tegen de ouders in een scheiding: - Jij hebt kinderen genomen, ze zijn JOUW verantwoordelijkheid en JIJ moet ze dus een veilige en vertrouwde omgeving geven om ze in op te voeden. - Je kunt een kind NOOIT dwingen om te luisteren naar wat jij te zeggen hebt. Hoe belangrijk jij ook mag denken dat het voor hun is om te horen, NEE IS NEE. Alvast bedankt, en probs naar het bestaan van deze website! xx

Ik heb een vraag, mijn ouders zijn iets van 3 jaar geleden gescheiden ik zit nu in de tweede. Mijn ouders hebben co-ouderschap. Ik moet mijn school boeken telkens heen en weer meeslepen in een krat die mijn ouders naar elkaar brengen weet iemand misschien nig tips hoe het makkelijker kan want ik vergeet heel vaak dingen .🙄😂

Ik heb een vraag, mijn ouders zijn iets van 3 jaar geleden gescheiden ik zit nu in de tweede. Mijn ouders hebben co-ouderschap. Ik moet mijn school boeken telkens heen en weer meeslepen in een krat die mijn ouders naar elkaar brengen weet iemand misschien nig tips hoe het makkelijker kan want ik vergeet heel vaak dingen .🙄😂

Hallo, Mijn ouders zijn al ongeveer 1,5 jaar gescheiden. Ik hoorde het op een woensdag en ik hoorde gelijk die donderdag al dat mijn vader een andere vriendin had. M'n wereld storte echt in! nu zijn we 1,5 jaar verder en de vriendin van mijn vader is echt een bitch! Ze vertelt iedereen in het huis wat precies te doen en als je dat niet doet dan wordt ze boos. M'n moeder heeft ook een nieuwe vriend en hij is heel anders hij is leuk aardig en doet altijd gezellige dingen met me. Mijn vader ging vroeger altijd mee als ik een weekend ging zeilen in Friesland en daar dan ook overnachte. Sinds m'n vader een vriendin heeft gaat hij nooit meer mee want dat vindt z'n vriendin niet leuk als hij een weekend weg is. Ik vind dat echt super jammer want dat waren de enige momenten dat we even met z'n tweeën waren. Hoe zou ik dit kunnen aankaarten bij m'n vader? En hoe zou ik kunnen vertellen dat ik het irritant vindt dat mijn stiefmoeder niet alles te zeggen heeft in huis?

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .