Hoi, ik heb een probleem met mijn stiefmoeder. Ze zeurt heel snel en bemoeit zich vaak met mijn leven. Ik vind dat helemaal niet fijn en denk zo van je wordt nooit mijn moeder dus bemoei niet met mijn leven. Heeft iemand tips hoe ik het misschien kan vertellen, ben zelf best wel bang om dat te doen

Hallo ik heb wat problemen met mijn vader want ik durf zelf niet zo goed met hem te praten en het wordt heel vervelend want ik durf ook geen diepgaande gesprekken aan te gaan en er is steeds meer spanning wa moet ik doen?

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 16 jaar was. Mijn moeder had al snel een nieuwe relatie met een man die ik vanaf mijn geboorte al ken en zelf 3 kinderen heeft waarvan de jongste vroeger mijn beste vriendinnetje was. Toen bekend werd dat mijn moeder en hun vader een relatie kregen, was dit erg moeilijk en niemand was het er mee eens. Zijn kinderen waren toen nog erg in de rouw, zij waren hun moeder net een half jaar geleden verloren aan kanker. Mijn moeder heeft haar nog verzorgd, tot op haar sterfbed. Dit was erg begrijpelijk, maar mijn eigen broer was ook woedend en heeft een tijd lang geen contact gehad met mijn moeder. Ik leek toen de enige die het allemaal accepteerde en er in zekere zin 'vrede mee had'. Wel kan ik me herinneren dat ik mij erg alleen voelde, ik woonde nog thuis en we trokken vrij snel bij hun in huis en mijn eigen broer zag ik niet vanwege zijn ruzie met mijn moeder. Inmiddels ben ik 26 jaar en het laatste jaar merk ik dat het af en toe ontzettend moeilijk heb met het feit dat mijn ouders niet meer bij elkaar zijn en elkaar ook niet kunnen uitstaan, ze hebben geen contact en inmiddels heeft mijn broer, door een ruzie, al anderhalf jaar geen contact meer met mijn vader. Voor mij kwam dit best als een verrassing aangezien ik altijd gedacht heb dat ik juist degene was die er goed mee om was gegaan... ik heb steeds vaker last van ontzettende huilbuien, ik word zomaar ineens overspoelt met verdriet en begin dan zo ontzettend hard te huilen. Ook heb ik vaak nachtmerries, over mijn ouders, of over mijn broer en vader.. Ik snap niet hoe dit, na 10 jaar, toch weer boven komt drijven, terwijl ik er toen zo goed mee om kon gaan? Zou het kunnen dat ik alles misschien op een verkeerde manier verwerkt heb?

Hoi allemaal, ik had een vraag over de kinderrechter. Mijn ouders zijn aan het scheiden en ik moet binnenkort naar de kinderrechter, en ik wou weten wat na het gesprek gebeurt en mag ik ook tijdens de zitting aanwezig zijn?? Ik ben benieuwd wat jullie ervaringen zijn.

Hoi, Ik heb 2 vragen. 1 Mag je geen nee zeggen als je ouders met hun nieuwe vriend/vriendin iets leuks willen gaan doen? 2 Kan de tijd voor mij snel gaan terwijl het voor een ander langzaam gaat? Ik hoop dat ik jullie advies kan gebruiken! Liefs Isabella

ik ben een 16jarig meisje. mijn ouders zijn nu 10 jaar gescheiden. toen ik 11 was hebben ze een rechtzaak gehad. het heeft een enorme klap op mijn leven gegeven. Ik heb het altijd weggestopt maar het laatste jaar kom ik het overal tegen. mijn ouders kunnen totaal niet met elkaar opschieten en vertellen allebei nare dingen over elkaar tegen mij. binnenkort gaan we met de familie uiteten. ik wil niet mee omdat ze het voor mij totaal verpest hebben. maar toch doet het me heel veel pijn dat ik niet mee kan (wil)

Hoi, ik ben melissa, ben 19 jaar, mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden uit een vechtscheiding. Ik heb geen contact meer met de familiekant van mijn vader omdat hij voor mijn stiefmoeder ging ipv voor zijn kinderen en hierdoor ons laten vallen. Terwel mijn stiefmoeder hem helemaal uitbuiten en gebruikte. Laatst had ik weer eens contact met hem en zei dat die het anders wilde gaan doen en ons niet zo had moeten verwaarlozen. Vervolgens gaat die tegen mij liegen en negeert die mij weer dus heb ik het contact weer verbroken omdat ik er gewoon niet tegen kan. Ik woon nu samen met mij moeder en zus en stiefvader samen. Vaak komt ook mijn stiefbroer en stiefzus langs waar ik het heel goed mee kan opschieten. :) Alleen de laatste tijd heb ik heel veel ruzie met mijn stiefvader en word die steeds agressiever om de kleinste dingen:(. Hij gaat dan dingen schreeuwen die mij dan kwetsen zoals: je bent net zo als je vader, als je weg gaat kom je nooit meer terug, het is jij of ik, je verpest mijn relatie, je bent egoïstisch, waardeert niks. Ik ben vaak daardoor van huis weggelopen en kon ik bij vrienden terecht. Maar ik voel me er erg down door. En als ik het goed moet praten geef ik altijd mijn fouten toe en hij doet alles goed. Terwel hij altijd is diegene die agressief word maar dat geeft die nooit toe. Want hij doet nooit iets verkeerd maar ondertussen mag ik van hem tegen geen enkele vriend of vriendin zeggen dat we ruzie hebben. En ik mag ook niet zeggen wat ik vind van de ruzies en dat ik mij hier door niet gezellig en veilig thuis voel als die zon bui heeft. De laatste tijd hebben mijn moeder en stiefvader hierdoor steeds meer ruzie.Ik wil hierdoor steeds meer het huis en als ik het geld er voor had was ik al lang weg.Want de sfeer hier in huis word steeds minder gezellig:/.

Mijn ouders zijn nog niet gescheiden maar gaan het doen, mijn vader woont al ergens anders. Hij gaat ookal met een andere (vrouw) varken. Maar hij maakt de hele tijd foto's van me terwijl ik dat niet wil. En stuurt ze ook de hele tijd naar dat varken. En ik zeg dat hij het moet verwijderen maar dat doet hij niet.... wat miet ik doen?!??

Mijn ouders zijn nog niet gescheiden maar gaan het doen, mijn vader woont al ergens anders. Hij gaat ookal met een andere (vrouw) varken. Maar hij maakt de hele tijd foto's van me terwijl ik dat niet wil. En stuurt ze ook de hele tijd naar dat varken. En ik zeg dat hij het moet verwijderen maar dat doet hij niet.... wat miet ik doen?!??

Hoi, Ik zag toevallig de reclame langs komen op tv en werd wel nieuwsgierig, ik ben al 19 jaar maar ik heb het nog steeds lastig met de scheiding van mijn ouders. Maar dat is niet het enigste waar ik mee loop. Het begon allemaal toen mijn moeder een paar jaar geleden depressief werd en probeerde zelfmoord te plegen, gelukkig is dit haar niet gelukt. Uiteindelijk bleek ze chronisch depressief te zijn (dit houd in dat het een ziekte is waar ze niet vanaf komt). Hierdoor ging de relatie van mijn ouders de verkeerde kant op. Mijn vader begon met andere vrouwen te chatten en mijn moeder kwam daarachter. Zij heeft hem het huis uit gezet maar een paar weken later besloten ze het voor mijn broer en ik nog eens te proberen (ik heb nog een zus maar die woont ergens anders). Dagen lang werd er ruzie gemaakt en om de paar maanden werd mijn moeder weer opgenomen omdat ze terugval na terugval had. Uiteindelijk besloten zij toch te gaan scheiden, toen ze het mij vertelde schrok ik er niet van.. ik zag mijn ouders vaker alleen dan samen en ze hadden meer ruzie dan lief. Hierdoor weet ik ook eigenlijk niet meer hoe oud ik precies was toen ze "officieël" gingen scheiden.. (ik gok 17 jaar). Ik woon nu bij mijn vader samen met mijn broer in het dorp waar we in 2007 kwamen te wonen. Mijn moeder is arbeidsongeschikt verklaard (ze mag dus voorlopig niet meer werken) en woont eindelijk zelfstandig met haar katje in een flat. Ik heb met mijn vader een niet hele fijne relatie. Hij is heel erg bezig met het zoeken naar een nieuwe vriendin waar ik nog niet klaar voor ben.. Mijn vader is gewend dat mijn moeder alles in huis voor hem deed dus hij verwacht nu van zijn kinderen (voor al van mij) dat elke avond wanneer hij thuis komt van werk eten op tafel staat. Over de klusjes hebben we ook ontelbare ruzies gehad waardoor onze band ook verslechtert is. Ik ben hierdoor zelfs een keer uit huis gezet en ben toen 2 weken om de beurt bij mijn beste vriendin, mijn vriend en mijn moeder wezen slapen.. Dat reizen maakte mij zo gestrest dat ik maar besloot om terug te gaan. Ik was kwaad en ben het nog steeds want ik heb nooit een 'sorry' ervoor gekregen. Ik had vroeger ook altijd (en nu nog steeds) het gevoel dat mijn broer (21 jaar) geliefder is bij mijn vader. Dat komt omdat mijn vader meer met hem praat, leukere gesprekken heeft, nooit ruzie heeft en wanneer hij thuis komt hij veel enthousiaster reageerd dan wanneer ik thuis kom. Ook krijg ik het idee dat het komt omdat ik niet een geplande baby was en omdat misschien ook wel omdat ik een meisje ben. Ik vind het niet fijn om hier te wonen maar ik ben dit huis gewend, mijn vrienden wonen hier, mijn vriend, ik heb hier mijn werk, mijn beste vriendin. Ik heb zelf helaas geen rijbewijs dus zo 1, 2, 3 bij mijn moeder aan tafel schuiven kan niet. Met mijn moeder heb ik een geweldige band, wanneer ik met haar praat merk ik gewoon dat er naar mij geluisterd word. Het is een gigantisch lief mens en ze verdiend de wereld.. ook al is dit zo, ze lijd nog steeds onder depressie en wanneer ik een weekend bij haar thuis zit word ik al gek. Het is dan zo'n weekend dat je beide dagen alleen maar tv zit te kijken omdat ze gewoon niet veel kan (door de medicijnen) of simpelweg niet durft. Praten met mijn vader en mijn broer heeft geen nut.. ik houd van ze maar het zijn mannen, die praten niet veel. Met mijn zus (30) heb ik een hele goede band en ik kan net zoals bij mijn moeder alles bij haar kwijt. Het is geen optie om bij mijn zus te gaan wonen want die woont bij haar schoonfamilie best ver weg van mijn leventje hier. Met mijn vriend of beste vriendin heb ik het er liever niet over want ik wil mensen die hier buiten staan er niet bij betrekken. Ik word ook snel emotioneel dus ik wil niet elke keer dat ik wat vertel in tranen uitbarsten. Mensen hebben mij gezegd dat ik dan misschien met iemand moet praten die ervoor geleerd heeft maar ik heb geen zin om mijn verhaal bij iemand neer te leggen die ik niet ken. Ik heb dit namelijk al bij de psychiaters van mijn moeder gedaan maar telkens als ik het verteld had gingen ze opeens weg, kreeg mijn moeder een nieuwe of moest mijn moeder juist naar een andere inrichting. Eigenlijk (zo ver ik kan zien) zie ik geen oplossing waar ik mij goed bij voel.. en moet ik maar wachten tot ik op mezelf kan gaan wonen. Mochten jullie tips hebben zou ik die heel graag willen weten. Sorry voor het lange verhaal! Maar wel heel erg bedankt voor het lezen. Liefs, E.