Lieve papa, Ik weet niet eens of ik je wel zo wil noemen, 'papa'. Want ben je nou wel een papa voor mij? Ik dacht dat een papa iemand is die van zijn kind houdt en dat ook laat merken, iemand die zijn kind onvoorwaardelijk steunt en altijd voor zijn kind klaar staat. Iemand op wie je boos kunt worden en op mag mopperen als het allemaal even niet meezit, zonder dat diegene ook boos wordt en tegen je schreeuwt. Helaas klopt mijn beeld van een vader niet meer met de werkelijkheid. Waarom is het zo veranderd, waarom ben jij zo veranderd? Ik mis hoe we samen naar The Voice keken, hoe we samen boodschappen deden en zelfs hoe we discussieerden als ik weer eens chagrijnig was. Ik mis de warme knuffels en de gezellige avondjes. Waarom kunnen we het niet weer fijn hebben samen, stoppen met ruzie maken en doorgaan met hoe het was? Ik wil niet boos op je zijn, maar je maakt het me niet makkelijk. Papa, ik mis je. Wanneer komt de oude jij weer terug? Fleur

Hey pap, Hoe is het? Wil je weten hoe het met mij gaat? Eigenlijk wel goed. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik voor het laatst naar jou toe ben gegaan. Ik woon nu bij mama en ik heb het best naar mijn zin. Maar toch. Jij hebt het echt verpest bij mij door bijvoorbeeld niet te accepteren dat ik soms bij mama moest blijven om naar de competitie te gaan. Of mij veel te laat een verjaardagscadeau geven. Of helemaal boos op mij te worden omdat ik school heb tot half 5, en jij mij dan later moet ophalen. Maar pap. Kan je iemand die zich niet als een vader gedraagt wel pap noemen? En kan je toch verlangen naar een vader die wel normaal doet als je iets hebt? Dat is toch normaal? Ik weet het niet meer. Ik ben heel erg boos. Maar ook toch een beetje verdrietig. Maar nu wil je het ineens goed mij maken. Moet ik dat dan accepteren of niet? Of moet ik eens alle tranen tellen die ik om jou heb gehuild. Of kijken hoeveel uren ik koppijn door jou heb gehad. Ik twijfel pap. En ik weet niet of ik het wel wil goed maken. Ik heb denk ik nog een beetje tijd nodig. Liefs, Je dochter.

hallo ouder!! Ohnee.... Er word gescheiden.... bah! wat vervelend, voor jullie, maar ook voor jullie zoon(en) of dochter(s). Mijn grootste tip, laat je eigen zooi lekker achterwege! Dan doe je maar schijnheilig naar je kind, dat maakt niet uit. Het kind, dat is het belangrijkste, en dat gaat boven alles!! Ook boven jullie! Let daar aub op! Voor mij is de scheiding geweldig, in welk opzicht, verlopen!! Dat gun ik iedereen!! succes, voor jullie allemaal!! Puck ;)

Hallo ik heb ook gescheiden ouders mijn ouders zijn goed gescheiden ze vonden elkaar niet meer leuk en ze hadden vaak ruzie

En wat nou als mijn vader geen moeite voor mij wil doen. Hij komt nooit op school en bij mijn sport kijken. In de vakanties mogen we ook bijna niet komen. Of alleen heel kort. Maar wel hebben daar toch niet zo veel te doen.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.

Niet elk kind is het zelfde. Dus als de een er geen last van heeft en jij denkt dat het dus niets ergs is.. Kan het voor de ander hard verscheurend zijn.

Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Ik vind dit forum prachtig: Eindelijk kunnen de jongeren hun visie geven over de scheiding van hun ouders. Ik wil hen even steunen vanuit mijn praktijkervaring met deze opsomming: 1. Twee mensen worden verliefd en starten een relatie 2. Ze maken een kindje in de volste liefde 3. Nadien verandert één of beiden van gedacht, en vinden ze de relatie niet meer echt de moeite waard, die ouder denkt of die ouders denken daarbij eigenlijk niet aan hun kind(eren), echt niet, ook al pogen ze dit wel te doen om zichzelf goed te praten 4. Er komen verwijten, pesterijen. Maar ze vergeten dat ze op die manier de liefde van hun kinderen verraden, dat ze hun kinderen in hun diepste zijn (de liefdevolle schepping) verraden, dumpen, tergen, opzettelijk verdriet aan doen 5. Deze kinderen komen van een of van beide ouders los op een versnelde manier, soms afwisselend. 6. Enkel de kinderen hebben gelijk: Zij zijn immers het slachtoffer nog voor ze volwassen waren! Een advies aan kinderen van gescheiden ouders: Bijt op je tanden en zeg tegen jezelf: "Wacht maar tot ik groot ben, ik zal het beter doen met... mijn latere kinderen!" Zo plande ik het zelf trouwens ook en ik kan je zeggen, dat werkt als ik naar mijn eigen zoon van 23 nu al kijk. Sterkte en vooral veel geduld! Laat van jullie horen. Ouder(s) horen te luisteren, want ZIJ zijn de enige schuldige(n) immers. VAN BELLE Jean Marc, Bellegem, Belgium

Beste ouders ,als je gaat scheiden doe het dan rustig aan . Dat is dan fijner voor uw zelf en voor het kind En ga niet zo als mijn ouders een aapje over de familie aap Maar ga zelf langs. Tip : niet met kinderen . Dit was het maar als jullie meer adviezen nodig hebben Sta ik voor jullie open