Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Ik vind dit forum prachtig: Eindelijk kunnen de jongeren hun visie geven over de scheiding van hun ouders. Ik wil hen even steunen vanuit mijn praktijkervaring met deze opsomming: 1. Twee mensen worden verliefd en starten een relatie 2. Ze maken een kindje in de volste liefde 3. Nadien verandert één of beiden van gedacht, en vinden ze de relatie niet meer echt de moeite waard, die ouder denkt of die ouders denken daarbij eigenlijk niet aan hun kind(eren), echt niet, ook al pogen ze dit wel te doen om zichzelf goed te praten 4. Er komen verwijten, pesterijen. Maar ze vergeten dat ze op die manier de liefde van hun kinderen verraden, dat ze hun kinderen in hun diepste zijn (de liefdevolle schepping) verraden, dumpen, tergen, opzettelijk verdriet aan doen 5. Deze kinderen komen van een of van beide ouders los op een versnelde manier, soms afwisselend. 6. Enkel de kinderen hebben gelijk: Zij zijn immers het slachtoffer nog voor ze volwassen waren! Een advies aan kinderen van gescheiden ouders: Bijt op je tanden en zeg tegen jezelf: "Wacht maar tot ik groot ben, ik zal het beter doen met... mijn latere kinderen!" Zo plande ik het zelf trouwens ook en ik kan je zeggen, dat werkt als ik naar mijn eigen zoon van 23 nu al kijk. Sterkte en vooral veel geduld! Laat van jullie horen. Ouder(s) horen te luisteren, want ZIJ zijn de enige schuldige(n) immers. VAN BELLE Jean Marc, Bellegem, Belgium

Beste ouders ,als je gaat scheiden doe het dan rustig aan . Dat is dan fijner voor uw zelf en voor het kind En ga niet zo als mijn ouders een aapje over de familie aap Maar ga zelf langs. Tip : niet met kinderen . Dit was het maar als jullie meer adviezen nodig hebben Sta ik voor jullie open

Beste ouders, als je gaat scheiden is een dat een heel ding. Voor u en u partner maar ook voor het kind. Het liefst heeft het kind natuur allebei hun ouders, maar ze zie ook wel dat dat nu met u omstandigheden niet gaat maar u moet ze de tijd en de ruimte geven om het te verwerken. Natuurlijk u heeft die tijd ook nodig. Laat hey kind kiezen niet voor of de moeder of alleen de vader. Dat is gewoon niet mogelijk. Laat het zelf kiesen en kies niet voor het kind. Hoop dat het een beetke duidelijk geeft. Vriendelijke groet amoniem

Lieve (gescheiden) ouders, Jullie hebben zojuist of een tijdje geleden wellicht de belangrijkste beslissing gemaakt uit jullie leven, maar in ieder geval de grootste beslissing in het leven van jullie kind(eren). Een besluit dat zij de rest van hun leven mee zullen dragen en waaruit zij zelf keuzes gaan maken. Mijn ouders hebben dit gedaan toen ik acht jaar oud was en misschien kan dit jullie helpen. Allereerst: denk niet dat je jouw kind niet kan verliezen. Een liefde van een kind is onvoorwaardelijk, maar niet onbegrensd. Mijn vader kent me niet meer. Hij heeft me tot mijn 16e meegemaakt, maar hij weet niet meer wie ik ben. Hij weet immers niet waar mijn hart sneller van gaat kloppen, welke dromen ik heb of welke talen ik spreek. Dit is een keuze geweest vanuit mij zelf. Het kan wellicht nu lijken alsof je kind van je is afgenomen, maar wanneer je de vlam van hun liefde voor jou niet zelf hebt gedoofd zal het altijd weer ontwaken. Ik kan je dit vertellen: - Zet je kind(eren) op de eerste plaats. Dit kan makkelijk lijken nu je misschien nog niet verliefd bent of een andere keuze hebt, maar dit schijnt niet zo makkelijk te zijn. Echter jij hebt besloten om kinderen te krijgen en dus zal je de verantwoordelijkheid voor hun geluk moeten dragen. - Je kind is geen trofee. Er is nog één ander iemand op de aardbodem die zoveel van je kind houdt als jij en dat is zijn of haar moeder/ vader. Het is dus makkelijk om die persoon te raken via/met het kind, maar degene die je hiermee het hardst raakt is het kind. - Je kind leert wat jij laat zien. Je kan nog zo vaak zeggen dat je kind goed moet zijn en zich goed moet gedragen, maar als je kind ziet dat jij dat nog geeneens kan met de persoon waar zij zo van houden... Verwacht dan niet dat zij beter weten. Jij moet beter weten altijd. - Jij bent de volwassene en zij het kind. Er verandert veel in jouw leven, maar nog veel meer in het zijne/hare. Alles wat zij immers tot dan kende is ineens niet meer. Dit zorgt ervoor dat ze dingen moet uitzoeken, aftasten en moeten uitvinden welke rol zij innemen in dit nieuwe geheel. Stuur ze, maar laat ze ook vrij om dit te onderzoeken. - Je kind is zijn/haar evenbeeld. Alles wat jij zegt over zijn/haar moeder/vader zal ze/hij betrekken tot zichzelf. Allereerst omdat vader/moeder een onderdeel is van zijn/haar zijn en daarnaast omdat ze van hem/haar houden. Dit kan je niet kleineren of bekritiseren zonder te realiseren dat alles wat je zegt gevolgen heeft voor het kind. Dieper dan jij denkt. - Je kind was er eerst. Heb je een nieuwe relatie? Gefeliciteerd! Ik hoop dat het alles is wat je wilde. Verander alleen niet zoveel met de relatie met je kind. Niet alles hoeft anders te zijn, omdat jij je nu anders voelt. Je nieuwe relatie is de visite en je kind heeft een permanente plek. - Je kind heeft je nodig. Wees beschikbaar 24/7 voor je kind. Ouderschap is geen parttime werk ook al heb je nu een omgangsregeling. Daarnaast is het belangrijk om ook dingen samen te doen. Doe dingen met zijn tweeën. Je hebt nu wellicht minder tijd met je kind. Zorg dat je de tijd die je hebt samen benut. - Leer je kind kennen. Zorg dat je alle facetten van zijn/haar leven kent. Laat je kind maar praten... Om te zorgen dat ze het gevoel hebben dat ze alles kunnen zeggen: wees positief over zijn/haar moeder/vader + familie. Het is een onderdeel van zijn/haar leven en dat onderdeel is even belangrijk als het onderdeel dat je direct met hem/haar deelt. - Houd contact met de andere ouder. Het is misschien lastig, want je bent niet voor niets uit elkaar. Echter is contact zo waardevol. Alles is dan open en bespreekbaar, niemand kan tegen elkaar uitgespeeld worden en voor het kind zijn er mogelijkheden: o, als ik mijn schoolmusical, diplomauitreiking, bruiloft, etc vier, kunnen mijn ouders bij elkaar zijn in dezelfde ruimte zonder reden van paniek. En als laatste: wees jezelf en blijf wie je altijd was. Er verandert al zoveel in het leven van je kind.... Ik wens je heel veel sterkte en geluk. Veel kracht en wijsheid. Maar bovenal: veel liefde! Voor jezelf, voor de ander, maar voornamelijk een gezamenlijke liefde voor dat geen wat jullie samen hebben gecreëerd: jullie zoon(s) en/of dochter(s). Liefs, Charlie

Ik ga elk weekend een nacht naar mijn vader, die woont bij zijn vriendin in 3 kamerflat. Ik slaap daar op de bank. We gaan vaak een dag naar de zeilclub , daar vind ik het saai. ik heb al gezegd dat ik eigen kamer wil en niet naar de zeilclub, maar hij luistert niet echt. Ik eet elke donderdag bij hem, dat is ok. In het weekend wil ik eigenlijk niet meer....wat moet ik doen ?

ik denk dat ik het niet aankan om 3 weken niet bij mijn mamma te zijn in de ver landde te zijn Annabel

hallo ouders, ik ben een kind van gescheiden ouders. en mijn ouders kunnen na de scheiding niet meer door één deur. ik heb de scheiding niet aan zien komen maar om te zien hoe volwassen mensen met elkaar omgaan doet pijn. ik zou willen dat mijn ouders gewoon als volwassen mensen met elkaar om zouden gaan in plaats van elkaar continu verbeteren en afkatten. het is niet zo dat jullie nooit boos op elkaar mogen zijn maar als je nog geen goed woord over elkaar kan zeggen ga je veel te ver. ook zie je als kind wat het doet met een ouder als die scheidt. je ziet het zelf misschien niet maar je kind ziet alles. je kind ziet het verdriet in de ogen,de omlaag wijzende mondhoeken en de wegdraaiende ogen als de ander wat verkeerd zegt. je probeert het te verbergen maar je kind ziet het of het nou jong/oud, groot/klein een jongen of een meisje is. het kind ziet altijd hetgene wat in zijn of haar vaders/moeders gedachten omgaat. en het is ook niet zo dat je je gevoelens moet opkroppen, je moet er wat aan doen 'zoek hulp' word er dan gezegd maar dit is ook vaak het eigen beeld van iemand. 'ik heb geen hulp nodig' 'hulp is voor mensen met een stoornis'. ja, maar de mensen die dat zeggen zijn de hulp het meest nodig. en als je eenmaal hulp hebt gezocht laat dit dan zien aan je kinderen, laat je kind weten dat je er wat aan doet en dat het allemaal weer goed komt. ik wil je bedanken als je dit gelezen hebt en zou het ook op prijs stellen als je in de reacties vermeld wat je voelt nu je dit gelezen hebt. ik hoop dat je er wat mee gaat doen als je dit herkent.

Lieve ouders, ik zie hoe erg jullie je best doen, en hoe graag jullie dingen goed willen regelen voor jullie kinderen. Ik stel dit heel erg op prijs, en wil alle ouders hiervoor bedanken. Toch wil ik door het beschrijven van een situatie die ik zelf heb meegemaakt jullie een belangrijke boodschap meegeven. Ik heb zelf gemerkt dat ouders door het graag goed te willen doen voor het kind, zelf gaan invullen wat goed is voor hen. Zo ook in mijn gezin. Mijn broertje woont op zichzelf in Nijmegen en dat weekend kwam hij een avond naar huis. Het is voor hem dan lastig of hij naar onze vader of moeder moet gaan. Nu hebben onze ouders al een grote stap gemaakt in hun relatie. Na de scheiding hebben ze een lange tijd moeilijk contact gehad en was het contact vooral via e-mail. Nu de laatste jaren, 14 jaar later (zo zie je maar hoe lang dit proces bij ouders kan duren), komen ze voor het eerst in elkaars woning en kunnen ze face-to-face met elkaar praten. Ik ben persoonlijk teleurgesteld dat dit pas zo laat tot stand is gekomen, en dat ze niet eerder op een normale manier met elkaar konden communiceren, want ik heb er toen ik jong was meer behoefte aan gehad dan ik nu heb, nu ik meer zelfstandig ben. Desalniettemin ben ik erg blij dat het contact nu beter verloopt. Mijn vader kan nu op de koffie komen bij mijn moeder en andersom (als het om zaken gaat wat betreft ons, de kinderen). Nu David, mijn broertje, naar huis kwam vanuit Nijmegen stelde mijn vader direct: 'Ik kom dan wel koffie drinken bij mama, dan heeft David geen last van een loyaliteitsconflict, zo hoeft hij niet te kiezen.' Ik vind het erg lief dat hij er zo over na denkt, maar hij beslist hierdoor wel wat hij/wij 'prettig’ zouden vinden. Ik vind het namelijk heel onwennig om met mijn ouders samen om een tafel te zitten, en ook mijn broertje spreekt mijn ouders liever los van elkaar. Zo zijn wij dit na al die jaren gewend. Zonder hier met ons over te hebben beslist hij dus voor ons wat hij kan doen om ons te ondersteunen in de loyaliteit die wij ervaren naar beide ouders. Zoals ik al zei, het is heel lief bedoelt van hem maar pap, je kunt ook gewoon vrágen wat wij prettig vinden en hoe wíj dit het liefst voor ons zien.. Dit is daarbij ook meteen mijn advies naar ouders. Luister naar je kind, ga in gesprek met je kind en beslis niet voor hem/haar of hen wat zij prettig vinden. Geef je kind te ruimte zelf keuzes te maken en ga deze keuzes niet invullen.

Beste (vecht)gescheiden ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zie jij je kind? Hoor jij je kind? Je kind ziet hoe jij in de spiegel kijkt, hoort hoe jij spreekt over de andere helft van je kind. “Ze heeft borderline” “Hij heeft narcisme” Blablabla. Dat wil je kind niet horen, dat mag je kind niet horen. Je kind mag hier niet de dupe van zijn, je kind wil kind zijn. Het enige wat je kind wil is een gelukkige vader en moeder, die van elkaar houden, voor elkaar door het vuur gaan, die verliefd zijn, die het gezellig hebben samen. Maar soms gaat dit niet, dat snapt je kind best. Dat jullie gaan scheiden, dat is vreselijk, maar ook daar leert je kind mee leven. Maar wat alles zo vreselijk maakt, is niet de scheiding op zich, maar de manier waarop. Je kind heeft er niet voor gekozen hier op deze wereld te leven, maar je kind is er wel. Je kind groeit op, of je kind het nou wil of niet. Het is jullie kind, wat jullie samen op deze wereld hebben gebracht. Wat jullie samen groot wilden brengen, die jullie alle liefde van de wereld willen geven, op wie jullie trots zijn, voor wie jullie alles zullen doen, van wie jullie zo zielsveel houden. En als dat niet lukt, zoek dan naar een oplossing. Omarm wat er gebeurd, maar blijf er niet in zitten. Denk niet in de problemen die er zijn, denk in de mogelijkheden die er nog veel meer zijn. Wees dat kind die ook jullie ooit waren. Jong, onbevangen, creatief en vol fantasie. Zoek samen naar een andere manier van leven, ook al valt alles uit elkaar, elk persoon als individu blijft bestaan, daar hoeft niks in te veranderen. Jullie zijn ooit verliefd op elkaar geworden, het is dus onmogelijk dat er alleen maar slechte dingen over elkaar te zeggen zijn. Blijven jullie dit doen, dan duwen jullie je kind weg. Is dat wat jullie willen? Nee toch? Goed. Luister dan nog even naar deze afsluiting. Ik ben overigens erg blij als jullie bij deze regel zijn aangekomen, een beetje zelfreflectie is zeer gezond. Maar goed, waar was ik, de afsluiting. Je gaat scheiden, verdrietig, vreselijk, moeilijk, maar als het op is, is het op. Dit is allemaal al erg genoeg voor iedereen, jullie als ouders en voor je kind. Maak het dus niet nog moeilijker voor jezelf en je kind. Wil je het allemaal nog een beetje gezellig houden praat dan vooral geen negatieve taal over je inmiddels ex-partner, geen geruzie meer, willen jullie dit zo nodig wel doen, wat heel dom is want je hebt jezelf er ook alleen maar mee, maar goed, mocht je toch in de verleiding raken om ruzie te maken, doe dit dan even lekker als je arme eenzame kind ergens vrolijk onbevangen aan het spelen is. En de gouwe ouwe tip.. Luister ten alle tijden naar je kind. Niemand is zo eerlijk als een kind, zo puur en oprecht. Er gaat zoveel om in dat kleine hoofdje. Dat hoofdje wat een deel van jullie beide is. Je kind wil gehoord worden, gezien worden, door jullie beide. Je kind wil dat jullie allebei bij de eindmusical van groep 8 zijn, die wil niet kiezen tussen de een of de ander. Die wil dat jullie allebei op de ouderavonden verschijnen, dat jullie beide komen kijken naar voetbalwedstrijden en bij de dansvoorstelling. Dat jullie allebei trots in de zaal zitten als je kind zijn of haar diploma in ontvangst zal nemen. Dat jullie allebei op zijn of haar verjaardag komen… Je kind wil gewoon dat jullie samen ouders zijn. Zijn jullie bij deze zin aangekomen? Jullie zijn geweldig. Begrepen? Fijn! Vriendelijke groetjes, Je kind.