Ik heb mijn vader al 3 jaar niet gezien en wil eigenlijk geen contact meer met hem. Hij heeft nooit tijd voor mij en stuurt heel af en toe een berichtje maar nooit echt persoonlijk. Ik krijg elke keer dezelfde tekst. Ik wil geen contact meer met hem maar kan ik dat zeggen en wat gebeurd er dan

ik kom niet meer bij mijn moeder door heftige ruzies en zei wil mij nog wel zien en ik kom naar haar toe om haar niet teleur te stellen maar ik vind het erg om in haar huis te komen..

mijn moeder woont in houten, mijn vader ook maar wel een stuk vandaan en het is echt iritant dat je naar je vader toe moet of naar je moeder. waren ze maar bij elkaar. dat was makkelijker geweest.

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader heeft het erg moeilijk. Zo mag de wii, die mijn moeder heeft gekocht nota bene, niet naar mijn moeder. Ook al doen we er niks mee, hij wil het gewoon niet geven. Maar ik mis mijn moeder heel erg. Ze is vaak ziek en ik zie haar alleen in het weekend. Mijn moeder en ik hebben dus een planning gemaakt, maar mijn vader wijst alles af. Nu willen we naar de rechter gaan, en ik ben 14 maar naar wie luistert de rechter dan het meest. Mijn moeder en mij, of mijn vader. En heeft iemand mischien een andere oplossing? Groetjes van depressief meisje

Hoi, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, maar toch vind ik het af en toe nog best moeilijk. Vooral op de belangrijke momenten. Het is namelijk zo dat mijn ouders niet normaal met elkaar om kunnen gaan ook niet als ze in dezelfde ruimte zijn en niets tegen elkaar zeggen. Dus het wordt kiezen, of de een of de ander. Nu nadert er weer zo'n belangrijk moment en zowel mijn vader als mijn moeder laten weten dat ze het belangrijk vinden dat ik het vier. Maarja, wie nodig je dan uit? Mijn vader mag van mijn moeder wel komen als zijn vrouw maar niet meekomt. Mijn vader wil wel komen maar alleen met zijn vrouw, want zij hoort bij haar. Ik vraag me steeds meer af: om wie gaat het hier eigenlijk? En als dit het gevolg is, waarom zou ik nog iets vieren?! Kennen jullie dat ook? Hebben jullie zelf een voorbeeld of een goede oplossing / advies om er mee om te gaan? Ik bedenk me steeds; hoe doen anderen dat, ik kan toch niet de enige zijn met zulke ouders?! Ik hoor het graag!

De nieuwe vriend van mijn moeder is een totaal andere man dan mijn eigen vader. Mijn vader is een echte zakenman en de vriend van mijn moeder is kunstenaar. Toen mijn moeder en de kunstenaar elkaar ontmoetten was ik tien. Alles werd ineens anders. Ik vond dat heel moeilijk om mee om te gaan. Ik zag dat mijn eigen moeder anders ging doen, ineens andere interesses kreeg, zich anders ging kleden etc. Hierdoor durfde ik mijn vriendinnen niet meer thuis uit te nodigen en schaamde ik me voor de kunstenaar als we op straat liepen. Wat zijn jouw ervaringen met de nieuwe vriend of vriendin van je ouders?

Hallo, Sinds een jaar zijn mijn ouders gescheiden. Tijdens de scheiding heb ik de kant van mijn vader gekozen, maar wanneer alles nu voorbij is heb ik daar spijt van. Hij is helemaal veranderd. Hij interesseert zich niet voor de kinderen, verwaarloost het huishouden, is vaak weg van huis, kookt verschrikkelijk slecht,... Ik begin mij daar enorm aan te ergeren en dit begint ook emotioneel zwaar door te wegen. Ik kom nu goed overeen met mijn moeder, alleen is het niet mogelijk om bij haar in te trekken. Zij woont in Gent terwijl ik in Kortrijk school loop. Ook is het niet mogelijk om van school te veranderen, ik loop namelijk school in het hoger onderwijs. Het is ook moeilijk leefbaar voor mijn broer. Wat kunnen we doen?

mijn ouders zijn nu bijna 4 jaar gescheiden en hebben in het begin afspraken gemaakt over hoe alles gebeurt. nu houd mijn vader zich niet aan de afspraken en vat alles op alsof wij niet blij zijn bij hem. ik ben er ook achter gekomen dat ze niet samen in een ruimte kunnen zijn en dat doet mij heel veel pijn. als ze samen in een ruimte zijn dan wordt mijn vader heel boos en loopt soms zelfs weg. mijn moeder wil heel graag dat ze gewoon vrienden zijn, een oplossing zoeken we al 3 jaar. maar helaas moet een oplossing van 2 kanten komen en wil hij niet meewerken. als we bij hem zijn dan is alles strenger en hij overlegt niet en we mogen niet ons 'ding'doen (zoals sporten of feestjes) dus is de overgang heftig en zijn we de eerste 3 uur bij mijn moeder chagrijnig. ook moet ik mijn hart altijd bij haar luchten en kan ik dat niet bij mijn vader en zit zij met een machteloos gevoel. zij is een goede praatpaal maar kan niet veel advies geven of zich inbeelden hoe ik mij voel dus, heeft iemand tips hoe ik hier mee om wil gaan (je eigen verhaal helpt ook dan weet ik dat ik niet alleen in deze situatie zit).

Hoi, Mijn ouders zijn wettelijk 12 jaar gescheiden, heel gedoe met rechters enzovoort. De rechter bepaalde dat mijn vader een huis voor ons moest kopen, alimentatie en meer moest regelen/betalen, later is besloten dat gedurende ik op school zit, er betaald moet worden en dat ik in dit huis kan blijven wonen. Akkoord, prima etc etc. Nu moeten we ineens over een paar maanden het huis uit zijn, biezen pakken en wegwezen. Ik zit nu een week voor mijn centraal schriftelijk examen, dat zou betekenen dat wanneer ik aan mijn studie begin, ik in een ander huis woon of in ieder geval dit huis uit ben. Is het niet wettelijk bepaald dat de termijn die mijn vader stelt veeeeeeel te kort is? Deze situatie is de zoveelste druppel die de emmer doet wankelen. Houdt het dan nooit op? Moet ik mijn vader hierop aanspreken? Zo ja, hoe? Want het luisteren gaat hem wel goed af, het doordringen van mijn woorden alleen niet. Want dit zou het eerste gesprek niet zijn.

He. Mijn vader is weggegaan toen ik 12 was bij mijn moeder. Sindsdien heeft hij een nieuwe vrouw. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader haar al als vriendin had. Een jaar later zijn ze getrouwd. Ik vind het moeilijk om mee om te gaan. Ik neem het haar kwalijk dat ze ons gezin kapot gemaakt heeft maar ik zie ook dat mijn vader gelukkig met haar is, ook al heb ik nooit gezien dat hij dat bij mijn moeder niet was. De band met mijn vader is heel slecht. Ik kan niets aan hem zeggen en hij snapt mij totaal niet. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn zusje het lievelingetje was maar nu met die vrouw is het helemaal verrot. Het meest irritant aan haar vind ik nog wel dat ze me altijd beschuldigd van van alles. Heeft er iemand tips hoe hier mee om te gaan?