Hoi, mijn ouders zijn nu zo´n 2 jaar gescheiden en ik heb sinds die tijd doordeweeks bij mijn vader gewoond en in het weekend bij mijn moeder. Mijn vader heeft het vaak nog erg moeilijk met de scheiding en ik ben (voor mijn gevoel) niet heel erg close met hem om het zo maar even te zeggen. We maken wel vaak ruzie. Mijn moeder mis ik constant heel erg. Ze woont ongeveer 45 km bij mijn school (en vader) vandaan en ik wil geen weekend met haar missen. Ik ben er al een tijd mee bezig om bij haar op school te kunnen komen en bij haar te kunnen wonen. Nu heeft mijn moeder met de afdelingsleider gebeld en ik moet als ik daar snel wil beginnen, al na de vakantie heen. Maar ik heb bij mijn vader mijn vriendinnen en twee hechte toneelclubs waar ik op zit. Ik weet niet of ik gelijk moet gaan, het half jaar af moet maken of het gewoon helemaal niet moet doen.

Hallo lezer, Mijn ouders zijn nu bijna 13 jaar gescheiden. Mijn vader kreeg namelijk een onechtelijk kind. Een jaar na de scheiding trouwde hij met de moeder van zijn kind en ondertussen was er al een tweede kind. De eerste jaren verliepen prima. Toen ik twaalf was en ik in de tweede brugklas zat, ging het fout. Ik kreeg flinke ruzie met mijn stiefmoeder. Met als gevolg dat ik en mijn stiefmoeder elkaar vier jaar niet hebben gezien of gesproken. Na mijn eindexamen probeerde mijn vader het weer goed te krijgen tussen mijn stiefmoeder en mij, we zouden samen op vakantie gaan. Maar hier ging het ook weer fout. Dit is ook alweer twee jaar geleden, met geen contact. Door dit geruzie zie ik mijn vader nauwelijks. En eerlijk gezegd, ik heb er geen behoefte meer aan! Hij koos voor haar in de ruzies en heeft nooit de moeite genomen om mijn zusje en mij goed op te nemen in zijn gezin. Wij vielen eigenlijk vanaf moment 1 buiten de boot. We moeten ons voorstellen als de kinderen van, weinig mensen kennen ons als ‘de kinderen van’. Ik ben overigens niet de enige die ruzie heeft met mijn stiefmoeder, de familie van mijn vaderskant kan ook niet omgaan met haar houding. Maar door dit gedoe bouw ik een muur op. Mensen kunnen mij moeilijk ‘doorgronden’. Dit hoor ik zo vaak, ik probeer mezelf ook opener op te stellen. Maar ik ben vaak ‘teleurgesteld’, je wordt in de steek gelaten (om maar iets te noemen). Door die muur ben ik ook een achttienjarige die geen relatie heeft gehad tot nu toe. Ik durf ze simpelweg niet aan te gaan, bindingsangst zou ik het bijna noemen. Maar als mensen te dichtbij komen (figuratief) duw ik ze weer weg. En dat ben ik nu eigenlijk wel SPUUGZAT! Maar ik kan mezelf niet veranderen. En het lukt me ook echt niet. Maar is dit herkenbaar? En hoe en wat zou ik kunnen doen? Die muur moet worden afgebroken.

Mijn vader wil weg bij mijn moeder maar hij weet het nog niet zeker. Hij heeft het ook nog niet aan me moeder vertelt. Ik wil niet niet dat ze uit elkaar gaan. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat duidelijk moet zeggen.

Hoi ik ben Wouter, ik ben 14 jaar en zat in een dramascheiding. Mijn ouders hebben heel veel ruzie gehad met elkaar en schelden als ik weet niet wat. Wat er allemaal gaande was, ik ben wel eens van huis weggelopen maar het kan nog erger. De opa aan mijn moeder’s kant is zich er mee gaan bemoeien en het is allemaal uit de hand gelopen. Ik woon er nu samen met mijn zusje, al bijna 1 jaar, en we willen er weg. Het is nu zo dat we een week bij papa zijn en de week erop bij opa maar ik wil het anders. Jeugdzorg en dergelijke is ingeschakeld maar het gaat niet snel. Ik heb zo’n stom gevoel elke avond en ik heb hierdoor slapeloze nachten. De scheiding van mijn ouder vond plaats ‘december 2010′ Wouter

Ik ben 20 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was, maar toch heb ik er nu nog net zoveel last van als in het begin. Ik was buiten aan het spelen en ik voelde mij heel vrolijk, tot dat mijn moeder mij en mijn broers met betraande ogen naar binnen riep. Ik voelde iets heel vreemds en ik wist wat mijn moeder wou gaan vertellen, en dat terwijl ik daarvoor nooit iets in de gaten had. En opeens zei mijn moeder uit het niets, papa gaat weg. Wat ik toen voelde was nog vreemder. Het leek alsof iemand mij wegtrok uit die situatie. Ik kon iedereen wel zien en horen maar het leek alsof er een wand voor zat en ik alleen naar die situatie keek en het niet zelf meemaakte. Ik zag mijn broertje huilen, en ik hoorde mijn broer schreeuwen tegen mijn pa. Opeens gebaarde mijn moeder dat ik bij haar moest komen zitten en toen kwam de klap. Ik was weer 'terug' in de werkelijkheid en besefte toen pas wat er gebeurde. Mijn vader ging zoals gezegt weg en daarna is er heel veel gebeurd. Ik voelde me diep ongelukkig en niemand had het in de gaten. Mijn moeder verwaarloosde mij en schold me uit. Ik kreeg de taak op me om het hele huishouden te doen. Mijn ouders hadden constant ruzie ook al zagen ze elkaar nooit meer. Ze scholden elkaar uit via mij. Ik voelde me alsof ik uit elkaar gestrokken werd. Alsof ik moest kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. En wat ik ook koos, het zou altijd het verkeerde zijn, want ik zou altijd 1 van de 2 pijn doen. En wat moet je kiezen als kind zijnde, als je moet beslissen of je, je vader of moeder pijn gaat doen? Ik wist het niet. Zo ging het jaren door en er gebeurde steeds vervelendere dingen. En toen ik 14 was, ben ik weggelopen bij mijn moeder en heb ik het contact met haar verbroken. Ik ging bij mijn pa wonen. Maar ik bleef diep gekwest en ongelukkig. En werd steeds erger en ik was mezelf kwijt geraakt. Het energieke meisje wat ik was voor de scheiding was ik allang niet meer en ik had niet een muurtje om me heen met wat stenen maar ik had een muur om me heen van bewapend beton. Niemand kon meer bij me binnen komen en niets van wat ik deed was nog spontaan en oprecht want ik had alles al 20 keer overdacht in mijn hoofd. Ik pastte me tot aan het ziekelijke toe aan en ik had/ heb enorme verlatingsangst ontwikkelt. En als klapper op de vuurpijl begon ik mezelf pijn te doen. 3 januari van dit jaar ben ik opgenomen in een kliniek voor jongeren. Ik heb daar 11 maanden intensieve therapie gehad en vorige week ben ik ontslagen omdat ze me daar niet verder konden helpen. Nu nog steeds voel ik mij hetzelfde als hoe ik mij voelde toen ik 9 jaar was. In januari begint mijn volgende therapie. Kort om, de scheiding van mijn ouders heeft ook mijn leven helemaal op z'n kop gezet en ik draag er nu nog steeds de wonden van. Ik hoop ooit dat die wonden zullen veranderen in littekens en dat ze stoppen met pijn doen. Dat ik ermee om kan gaan, en kan accepteren dat ik nooit meer mijn gezinnetje van vroeger terug krijg. Ook al is dat het enige wat ik wil. Mijn warme gezinnetje van vroeger terug krijgen en me weer gelukkig voelen zoals ik dat ooit was (al kan ik me niet meer herinneren hoe dat voelt)

ik ben benieuwd hoe jullie het vinden dat jullie ouders gaan scheiden/gescheiden zijn, mijn ouders gaan ook scheiden en ik vind het erg lastig. Daarom hoor ik graag hoe jullie het vinden. Groetjes

ik ben me huis kwijt! mijn ouders zijn nu al acht jaar gescheiden daar heb lang, heel lang moeite mee gehad en nu na acht jaar gaat het weer een beetje maar nu hadden we geen geld meer om de huur te betalen en nu moeten we het huis uit. ik ben daar heel verdrietig over. ik ben benieuwd wie dit ook heeft en wie me begrijpt

Ik vraag me af, wie zich nog meer schuldig voelt omdat je ouders gescheiden zijn? Ik had dit namelijk wel, na de scheiding van mijn ouders. Ik had het gevoel dat het door mij kwam. Ik weet inmiddels dat dit niet zo is, maar ik dacht het wel. Zijn er meer die er zo over denken/dachten? Zou je dit in een reactie op dit bericht kunnen vertellen?

Ik weet het niet meer... Mijn examens waren voorbij en ik kreeg te horen dat mijn moeder was vreemdgegaan, met een bekend persoon in mijn omgeving. Mama ging weg en woont sinds dien samen met die man. Papa is 1 maand heel verdrietig geweest, maar sinds 2 maanden heeft hij een nieuwe vriendin. Hij is nooit meer thuis, mijn broer en ik doen letterlijk alles in het huishouden. Van schoonmaken tot kleren wassen en noem het maar op. Als we er iets van zeggen zegt hij dat hij niet achter het geranium gaat zitten. Net is hij in schreeuwen uitgebarsten en is hij weg gegaan, hij moest weer eens werken. Ik ben mijn ouders gewoon kwijt, mijn moeder was niet meer hetzelfde. Nu raak ik daar aan 'gewend' en nu gaat papa ook nog zo doen. Hij zegt dat wij willen dat hij het allemaal maar oplost.. Maar natuurlijk denken wij dat niet. Hij heeft het zoontje van zijn vriendin de afgelopen maanden vaker gezien als ik en mijn broer bij elkaar. Dat maakt me boos en verdrietig. En telkens als hij even thuis is, krijgen mijn broer en ik gezeik over dat we niks doen. Ik wil de nieuwe vriend van mijn moeder nog niet zien, omdat hij te dicht bij in mijn leven heeft gestaan. Dus ik kan daar ook niet heen, omdat hij daar is. Ik zie mijn moeder een paar keer in de week, een paar uurtjes. Ik weet niet of ik dit nog wel kan, ik heb het er zo moeilijk mee. En iedereen in mijn omgeving vind het klote voor me, maar vervolgens gaan hun weer naar hun veilige thuis. Maar ik heb niks meer, geen fijne veilige omgeving meer waar ik heen kan als ik het even moeilijk heb. Het is alsof ik een volwassene ben en geen tiener van 16 die net aan haar MBO opleiding is begonnen. Ik doe wel alsof ik heel wijs ben maar ik ben nog een kind en daar word geen rekening mee gehouden. Waarom kan niemand me vertellen dat dit een droom is? :(

wie van jullie ziet ze ouder terug? het lijkt me freselijk als je 1 van de 2 niet meer ziet ik ken iemand die van zijn moeder hoort dat zijn vader slecht is maar misschien heel aardig groetjes kiki :)