Mijn verhaal; Het is maandagavond. Ik lig weer veel te laat op bed. Een discussie met mijn vriend volgt, maar ik heb er geen energie voor. Na de discussie pakt hij me vast en geeft me een dikke kroel. Die kroel was alles wat ik op dat moment nodig had. Mijn lip begint te trillen, ik voel de tranen opkomen. Ik probeer het nog in te houden, maar tevergeefs. De tranen rollen over mijn wangen, ik snik diep en met lange halen. Ik merk dat ik me volledig afsluit voor de omgeving. Mijn vriend begrijpt niet wat er is, vraagt er wel 10x naar. Ik krijg mijn lippen niet van elkaar, hoe graag ik hem vertel wat er is. Op het moment dat hij zich omdraait, geef ik hem een snauw. Niet terecht weet ik zelf. Ik kan ook gewoon aangegeven wat ik nodig heb, maar ik kies ervoor om lelijk te doen, te schreeuwen om aandacht. Het duurt een tijd voordat ik rustig wordt. Ik blijf maar denken. En vraag me af of dit te maken heeft met de scheiding. Het schreeuwen om aandacht, denken dat je niet gehoord word, je continu afvragen of je wel goed genoeg bent, of je relatie goed genoeg is, het volledig dichtslaan. Waar komt dit vandaan? En waarom komt het eens in de zoveel tijd weer terug? Ook als alles goed lijkt te gaan. Ben ik hier alleen in? Of zijn er nog meer jongeren die zo reageren? Zijn hun ouders ook gescheiden? Feel free to respond.

Mijn vader en moeder zijn het heel vaak oneens en dan maken ze ruzie aan de telefoon

Hii, Ik heb eigenlijk niet echt een vraag, maar meer iets waar ik mee zit.. Sinds ik 3 jaar ben zijn mijn biologische ouders al uit elkaar. Mijn vader heeft toen een nieuwe vriendin gekregen en zij zijn inmiddels 13 jaar getrouwd. Helaas heeft zij aangegeven dat ze wilt gaan scheiden. Mijn vader snapt hier niks van en doet er alles aan om haar besluit te laten veranderen. Het moment waarop zij aangaf te willen gaan scheiden, hebben mijn zus en ik mijn vader enorm getroost en gesteund. We deden er alles aan om onze vader er doorheen te slepen. Soms ging dit ten koste van onze eigen behoeftes.. Maarja het verdriet van mijn vader was voor mij een enorme impact en daarom probeerde ik er alles aan te doen om de situatie voor mijn vader toch een beetje rustiger te maken. Ik had het er erg moeilijk mee om hem zo verdrietig te zien en dat heb ik nu nog steeds. Al gaat het nu wel een stuk beter dan in het begin. Wat ik erg lastig vind is dat mijn vader aan ons vraagt of we normaal kunnen doen als zij er is en of we het zo leuk mogelijk voor haar kunnen maken. Soms lijkt het alsof hij alles voor haar doet en ons dan maar een beetje aan de kant schuift.. Terwijl wij hem juist zo enorm hebben opgevangen! Ik vind het lastig als ik hier over na denk, want aan de ene kant voelt het soms echt niet oké, maar aan de andere kant snap ik ergens ook wel dat hij er alles aan wilt doen om haar besluit te laten veranderen.

Hoi ik ben Fay en ik zoek een buddy die elke dag even met mij kan praten en soms ook bellen mijn ouders zijn uit elkaar en ik zie mijn vader nooit meer en daar ben ik erg verdrietig om

Hoe is het om in een ander huis te wonen?

Wat is de meest gebruikelijke tijd/dag om te wisselen van je vader naar je moeder bij een week op/week af rooster?

Vandaag had ik een gesprek met mijn moeder waarin ze aangaf dat er verschillende momenten zijn geweest waarop ze mijn vader het liefste had willen vermoorden. Ik gaf in dat gesprek aan dat ik het moeilijk vond om dat te horen en dat ik me zorgen maak over verjaardagen in de toekomst, of als ik ooit een kind krijg. Of ze dan wel komt, enzo. Ze zei van wel, maar zei ook dat ze dan heel erg hoopte dat mijn vader er niet zou zijn. Ik zei daarop dat het voor mij juist mijn allergrootste wens is dat mijn ouders er op zo'n momenten allebei zijn. Dat ik niet verwacht dat ze vrienden worden of gesprekken met elkaar hebben. Maar dat ik niets liever wil dan dat ze er gewoon allebei zijn. Ze zei dat ze hoopte dat er weinig momenten waren dat ze er allebei zijn. Dat ze nooit zal vergeten wat hij haar doelbewust heeft aangedaan. Dat hij haar kapot heeft gemaakt. En meer haat. Ik voel me zo intens verdrietig. Ik wil gewoon dat de haat stopt, maar ik ben bang dat dat nooit gaat gebeuren.

Hoi! Ik ben Rosalie! De moeder van mijn vriend heeft een huis in *** waar we vaak naartoe gaan. Ik heb daar alleen helemaal geen vrienden . Hierdoor voel ik me daar vaak alleen. Heeft iemand een idee om vrienden te maken?

Ik ben Lucas en mijn ouders zijn gescheiden en ik kan er met niemand over praten

Hoe kan ik afleiding zoeken als ik papa mis