Vader irritant en gemeen

Hey Alice, Wat vervelend zeg! Je schrijft dat je vader irritant en gemeen doet. Ik ken jouw situatie natuurlijk niet, maar ik kan mij er iets bij in denken dat dat echt niet fijn is! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een jaar of 2 was, en ik heb veel moeite gehad met mijn vader (en nu soms nog). Ik voelde mij heel vaak niet begrepen, en mijn vader kon ook wel dingen zeggen die mij hebben gekwetst en waardoor ik teleurgesteld en verdrietig werd. Hoe is dat bij jou? Mij hielp het om het te kunnen vertellen aan andere volwassenen zoals mijn moeder of een juf op school. Eigenlijk zoals jij hier op het forum wat deelt! Met wie uit jouw omgeving kun jij het erover hebben? Ik hoop dat je ergens je 'ei' kwijt kunt, dat luchtte voor mij altijd erg op! En mocht dat niet kunnen, weet dan dat je je hier ook aan kunt melden voor een buddy, met wie je kunt chatten over dit soort dingen. Je vraagt ook wat je eraan kunt doen. Je kunt je vader niet veranderen, maar je mag het wel aangeven als je iets niet fijn vindt. Dat kan soms ook spannend of lastig zijn. Soms helpt het ook om iets op te schrijven, alsof je het tegen hem zegt. En dan kun je altijd bepalen of je dat echt wilt versturen of niet. Hopelijk kun je wat met deze tips! In elk geval een dikke (digitale) knuffel voor jou! Weet dat je niet de enige bent! Veel succes x

Hi Alice, Wat fijn dat je een vraag hebt gesteld op het forum van Villa Pinedo! En wat vervelend dat je vader zo irritant en gemeen kan doen. Ik weet natuurlijk niet precies wat je vader doet, maar mijn vader kon vroeger ook heel irritant zijn of dingen zeggen die mij kwetste. Hij kon ook heel erg boos worden. Daardoor hadden we wel eens ruzie en dat vond ik eigenlijk heel erg vervelend. Ik was dan ook boos op hem maar eigenlijk was ik ook gewoon verdrietig omdat ik helemaal geen ruzie wilde met m'n vader. Herken je dat? Of hoe gaat dat bij jou en je vader? Ik heb later op momenten dat we met z'n 2e waren en dat er eigenlijk niets aan de hand was, gezegd tegen m'n vader dat hij me soms verdrietig maakte met de dingen die hij deed. Ik vond dat (en vind dat nog steeds) best eng om te zeggen. Daarom schreef ik het soms eerst op een briefje. Of ik ging er met vriendinnen over praten of met m'n oma (want zij kent m'n vader natuurlijk ook goed). Is er iemand in jouw omgeving met wie jij erover kan praten? Alleen het praten kan al heel erg opluchten. Je kan ook altijd met een buddy gaan praten! Dat is iemand die ook gescheiden ouders heeft dus die weet precies hoe je je soms kan voelen. https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Hopelijk heb je hier wat aan. Je mag ook altijd nog reageren of een andere vraag stellen! Weet in ieder geval dat je niet alleen bent ❤️ Sterkte en heel veel liefs, Maud