Ik zou niet weten hoe ik mijn verhaal in het echt kwijt moet aan mensen, ik heb ook het gevoel dat ik van alle kanten maar weinig steun krijg. (ik wil niet zielig doen) Maar mijn ouders zitten momenteel in een scheiding en ik heb een paar dingen te horen gekregen uit het verleden waarvan ik niks wist bijv.: mijn moeder 2x vreemd is gegaan. Ik heb het er erg moeilijk mee en heb het gevoel dat mijn zus het allemaal wel oké vind. in de woonplaats waar ik nu zit, zit ik ook op school waar ik mij ook al niet prettig voel... maar ik heb hier wel mijn vriendje en een aantal vrienden die ik niet in de steek wil laten. als ik kies om met mijn moeder mee te gaan moet ik heel ergens ander wonen van een klein dorp naar een grote stad. ook heeft mijn moeder via een site een man uit Amerika ontmoet. zij twee maken plannen om samen te wonen, ook willen zij samen wonen met mijn zus en ik en de twee kinderen van die man. ondanks dat ik me hier niet prettig voel en misschien wel een beetje gepest wil ik hier niet weg maar ook wil ik wel graag weg en opnieuw beginnen in een nieuw huis. ik wil mijn vader ook niet kwetsen.... ik wil eigenlijk helemaal niet zielig overkomen.

mijn stiefvader is wel aardig hoor maar elke dag als ik bij me moeder ben zit ze de hele tijd met hem te appen, tijdens een film als we gaan ontbijten bij het avond eten, het is gewoon niet leuk en als ik bij me vader ben is het heel anders ze appen niet de hele tijd en me stiefmoeder is nog gezelliger ze lijkt wel me echte moeder, en ik durf het niet tegen me moeder te zeggen ik ben bang dat ik kwets of dat ze het tegen me stiefvader gaat vertellen, ze deelt bijna alles met hem help me alsjeblieft

Toen mijn ouders gingen scheiden werden er afspraken gemaakt over de omgang in het begin ging dat goed alleeen later kreeg hij een nieuwe vrouw op een of andere mannier leek het wel of hij veranderde. Na heeeeeel veeeel ruzies , bschuldigingen en gesprekken is dat na 4 jaar EINDELIJK afgelopen en op gelost ik kom nu vaker bij mijn vader en mijn stiefmoeder en het is erg gezelellig alleeen worden mijn zus en ik op een of andrre mannier als boodschapper gebruikt en bjj mijn moeder word gezecht dat we daar iets aan moeten doen................maar dan krijgen we misschien weer ruzzie Heeft iemand tips.......... daaaaaaaaaag

hoi ik zit met een groot problem, mijn vader wil graag dat ik bij hem kom wonen maar hoe vertel ik dat aan mn moeder zonder al te veel ruzie te krijgen? het nadeel is vooral dat hij wil dat ik het dit weekend vertel! ik ben pas sinds vandaag weer bij mn moeder en hij wil al dat ik zondag naar hem toe kom om bij hem te wonen! wat moet ik doen? -Anoniem

Beste, Mijn moeder heeft sinds 8 jaar een nieuwe vriend en die vind ik echt geweldig, alleen mijn vader heeft nooit een vaste relatie want hij gaat naar de een van de ander. Ik heb het er verschrikkelijk moeilijk mee en wil hem zeggen dat dit zo niet kan. Maar hoe km ik dat het beste doen zonder hem kwaad te maken en hem een schuldgevoel te geven?

Sinds mijn ouders zich momenteel midden in een scheiding bevinden nadat mijn vader is vreemdgegaan, geloof ik niet meer in liefde. Mijn ouders kennen elkaar al sinds hun 15e, dat is ook hoe oud ik nu ben. Mijn ouders zijn altijd onafscheidelijk geweest, en wat er ook gebeurde, ze blijven van elkaar houden. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat ze allesbehalve perfect voor elkaar waren. Ze waren totáál anders, maar dat vulden elkaar schijnbaar perfect aan. Ze hadden weleens kleine discussies, maar na een uur was alles weer goed. Sinds mijn geboorte was ik altijd al gelukkig met hoe het thuis ging. Ik ging graag naar school, en kwam natuurlijk graag thuis omdat ik mama en papa had gemist. Al mijn vriendinnetjes hadden gescheiden ouders. Toen der tijd kon ik me niet voorstellen hoe dat zou zijn. Tot aan deze week. Sinds deze donderdag is alles veranderd. Mijn moeder kwam erachter dat mijn vader haar heeft bedrogen. Momenteel weet ik niet meer dan dat, want dat wil ik ook niet. Diep van binnen weet ik de waarheid, ik wil het gewoon niet van de personen horen waarvan ik het meest in mijn leven houd. Ondanks alles gaat het me na heel wat tranen toch goed af. Ik heb het geluk dat mijn ouders zo vriendschappelijk mogelijk met elkaar proberen om te gaan. Op het begin stort je wereld misschien in, maar alles komt goed, je gaat er niet dood van. Je weet wat ze zeggen; ''what doesn't kill you makes you stronger'', en dat is ook zo. Je wordt er alleen maar sterker van, en je leert hoe je moet omgaan met moeilijke situaties. Onthoud dat je niet de enige bent, en dat je er altijd over kunt praten, want praten is heel belangrijk. Voor diegene die zich in dezelfde rot situatie bevinden: ik wens jullie heel veel sterkte, en ik vind het tof dat jullie je verhalen durven te delen! Emilia

Ik zie mijn vader nooit meer en weet ook niks meer van hem ik weet alleen zijn naam en verder niets toen ik jong was zijn mijn ouders gescheiden... ik was 3 jaar nu ben ik 14.. mijn vader heet S.keulens.. heeft iemand tips om me te helpen mijn vader te vinden? Ik zou echt blij zijn als ik hem eens terug zag

Beste, Mijn ouders zijn nu ongeveer 11 jaar gescheiden, en van de scheiding zelf heb ik niks meegekregen wat misschien ook maar goed is. Ik ben nogal onzeker en durf niet echt te zeggen wat ik denk. Mijn ouders hebben elk jaar ruzie en elk jaar wordt het steeds maar weer erger. Ik zit er altijd tussen in want mijn ouders ( met name mijn vader ) vertellen mij ook alles. Ik durf niet echt te zeggen dat ik er last van heb en dat ik niet wil dat ze niks zeggen want ik ben bang voor mijn vader... Hoe zou ik dit het beste kunnen zeggen en ervoor zorgen dat ik het toch durf?

Hoi, ik ben Fleur en ben twaalf jaar mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was mijn vader wil het liefst co ouderschap ik heb me er denk in laten praten dus nu heb ik gezegd dat ik dat wil om gezeik de voorkomen maar nu ik dat heb gezegd is er juist meer gezeik mijm moeder wil geen co ouderschap alleen ik durf mijn vader niet teleurtestellen nu weet ik echt niet wat ik moet doen dus vraag ik het aan iemand anders

Beste, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar was. Dat is ondertussen dus al 10 jaar. Mijn mama heeft het huis verlaten en is bij haar nieuwe partner gaan wonen. Deze partner bleek een vriendin van haar te zijn. Mijn mama bleek dus lesbisch te zijn. Dit was de eerste moeilijke confrontatie. Nu ben ik natuurlijk al ouder en speelt dit helemaal geen rol meer. Wat wel een rol speelt is mijn stiefmoeder. Er is natuurlijk wel het een en ander gebeurt tussen ons. Ik heb bijvoorbeeld per ongeluk een grote vaas van haar omver geduwd die tegen de deur stond zodat de katten niet weg zouden kunnen. De vaas op zich was niet zo erg, maar deze vaas bleek van haar moeder te zijn die al enkele jaren overleden was. Ik heb hier meerdere malen mijn excuses voor aangeboden, maar dat bleek niet genoeg te zijn. Volgens haar speel ik 'spelletjes'. Wanneer ik per ongeluk mijn bus mis, dan is dat volgens haar gepland. Toen ik 12 jaar was, wou ik naar een verjaardagsfeestje van een vriendin omdat dit eigenlijk ook een beetje afscheid nemen was van de kinderen van de lagere school. Nee, dit was een spelletje want mijn papa was daar ook en ik had dat zogezegd gepland. Terwijl ik hier helemaal niets mee te maken had. ZO zijn er allerlei dingen gebeurt. Nu ik lig nog steeds op de kamer met mijn stiefzus, die by the way ook nog eens autistisch is. Dit maakt het niet makkelijker. In de week is ze niet thuis en heb ik de kamer voor mij. Wat positief is volgens mijn stiefmoeder. (De bed is dat van vroeger van mijn stiefbroer, de kast daar heb ik drie schapjes die volsteken en waardoor ik gewoon geen orde meer heb in mijn kast. De armoire staat vol met haar spullen en de enige opslagruimte die ik heb is die onder mijn bed en één bak naast het bed) Vorig jaar, 1 november (2013), was er een vergadering over de slaapkamers... Ondertussen is er nog niets veranderd... De badkamer is gerenoveerd, de slaapkamer? NIETS. Wanneer ik 's avonds vraag om mijn feuilleton te kijken (Familie). Dan mag dat niet, want zij volgen dat niet. Enkel als er voor hen niets op televisie is mag ik hiernaar kijken. Gisteren vroeg ik om SYTYCD te kijken. Dit antwoord kreeg ik van mijn mama: 'Seg, wij volgen dat niet. En het is zondag en we moeten morgen gaan werken eh ...' HALLO, en ik dan? Ok, mama doet haar best en we gaan de week dat ik bij haar ben één keer zwemmen. Ik mag ook bij mijn vriend gaan slapen maar de sfeer thuis en met mijn stiefmoeder zit helemaal niet goed. Mijn broer is al vertrokken naar mijn papa en eerlijk gezegd ik twijfel er al zeer lang over om dit ook te doen... Het leven hier gaat gewoon niet meer... Ik help ook mee in het huishouden.. Ik doe de afwas zoals gevraagd, ik ruim mijn materiaal op, ben vriendelijk en zeg iedere keer dag en slaapwel ... Wat krijg ik terug van mijn stiefmoeder? 'Hallo, tot straks'... Ze is jaloers wanneer ik even alleen ben met mama en komt er dan tussen... Wanneer ik een verhaal vertel, vertelt zij het verder... Ik moet 'bijna' alles vragen wat ik thuis doe... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen ... Ik wil mama ook niet kwetsen, maar op deze manier is het leven voor mij ook niet altijd makkelijk .. Kan iemand mij raad geven of vertellen wat jij zou doen? Groetjes, Melissa