Hey, ik ben nu 13 jaar en mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was. bij mijn vader heb ik een stiefmoeder en een stiefzusje. Sinds ongeveer een half jaar heeft ook mijn moeder een relatie, alleen ik vind hem niet aardig. ik voel me erg ongemakkelijk bij hem. ik heb het al tegen mijn moeder gezegd, maar ik heb niet het gevoel dat ze me begrijpt. het lijkt alsof ze alleen blij kan zijn als hij er is. een bijvoorbeeld, als mijn broertje een glas laat vallen flipt ze bijna en als hij het doet blijft ze kalm en lacht ze. mijn moeder is ook boos op mij omdat ik me 'verstop' op m'n kamer, ik weet dat ik dat eigenlijk niet moet doen, maar ik voel me niet fijn bij hem. hij gaat nu ook mee op vakantie.. ik weet niet wat ik moet doen en heb al gezegd dat ik daar geen zin in heb. lieve groetjes, een meisje

hoi ik ken mijn ouders niet en ben in een pleeggezin opgegroeid maar daar op mijn 16e weggegaan te veel ruzies. naar een groep gegaan en toen ben ik wiet gaan roken en toen ben ik verslaafd geraakt en ben ik paar maanden na een afkick kliniek gegaan en nu gaat het weer goed alleen rook ik heel soms nog en ik word daardoor ook ziek

ik heb stiekem meegeluisterd naar wat papa en mama zeiden en toen hoorde ik de borden stuk gaan en ze zeiden ok genoeg we gaan uit elkaar en nu ben ik heel verdrietig want ik weet niet hoe ik met duy gevoel ommoetgaan

3 maanden geleden heb ik te horen gekregen dat mijn vader wilde scheiden. Het kwam niet onverwachts, maar toch heeft het me een enorme dreun gegeven. Mijn moeder is sinds 2 dagen verhuisd naar haar eigen plekje. Ik merk dat mijn vader vlak na de scheiding al heel erg veel contact heeft met diverse vrouwen en dat doet mij ontzettend veel pijn. Mensen in zijn omgeving willen hem zelfs al koppelen aan een andere vrouw. Hij heeft nu ook contact met haar. Hij heeft mij vaak verteld dat hij rust wilt en zijn draai eerst wil vinden, maar door zoveel bezig te zijn met vrouwen gunt hij zichzelf die rust niet. Ik heb daar nu al een aantal keer heftige ruzie over gehad. Ik kan en wil nog niet accepteren dat hij nu al open staat voor een andere vrouw in zijn leven, na een huwelijk van 25 jaar. Het doet mij ook pijn omdat het mij het gevoel geeft voorlopig niet genoeg aan mijn broertje en ik te hebben. Het zou me meer rust geven als ik zou weten dat hij eerst iets met ons wilt opbouwen en weer tot zichzelf komt. Dan pas is er in mijn ogen plek voor een andere vrouw. Hij zit constant op zijn telefoon en gaat dan schuin zitten zodat ik niets kan meelezen. Hierdoor maakt hij me nog bozer en krijg ik argwaan. Ik wil hem zijn geluk niet ontnemen maar ben wel heel boos op het feit dat hij nú al open staat voor andere vrouwen. Hij vindt dat ik hier niet over mag oordelen. Ik wil dit ook niet maar kan mijn mond niet houden omdat het me enorm veel kwetst..

Hey ik ben 14 jaar. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 of 6 jaar was. Ik kan me niks meer herinneren van toen ze bij elkaar waren. Mijn broer en zus wonen bij mijn moeder. Ik ga om de 5 dagen heen en weer. Mijn moeder is al 7 jaar getrouwd met mijn stiefvader en hebben 2 kinderen erbij. Mijn vader heeft al ong. 5 vrouwen gehad, maar als ik bijvoorbeeld een glas omstoot wordt hij boos, maar als me stiefmoeder het doet zegt die alleen maar dat is nirt handig. Ik word er echt gek van. Als ik in de buurt ben en er gaat wat mis is het mijn schuld terwijl ik niks deed of als er iets is gebeurt wat niet handig of fijn is heb ik het 'gedaan'. (Terwijl ik er niks vanaf wist of net thuis kom) het komt er op neer dat het vaak mijn schuld is als er wat gebeurd wat niet van is. Ik ben het zat en wil graag op mezelf, maar daar ben ik te jong voor dus moet wat anders verzinnen, maar ik weet na 2 jaar nog nik. Als iemand tips heeft hoor ik dat graag. Xx

Hallo, ik ben een paar weken terug 15 geworden en daardoor is nogal wat commotie ontstaan. Dit was mijn tweede verjaardag met gescheiden ouders en het vorige jaar hadden we het met de hele familie, overigs erg gezellig, samengevierd. Maar toen mijn moeder en ik dit jaar opnieuw voorstelden het bij ons met de hele familie te vieren, was mijn vader hier opeens erg op tegen. De reden daarvoor was dat hij vond dat we toch niets meer samen deden en het dan te ongemakkelijk wordt. Mijn moeder en ik vonden dit heel raar en uit het niets en waren het er niet mee eens, vervolgens heeft hij gezegd dat hij niet zou komen. Maar goed hij kwam uiteindelijk dus wel, is 3 uur gebleven en het was naar mijn mening gewoon gezellig, niks geen raar gedoe. Het enige probleem was dat bijna mijn hele familie er niet bij was, en dit deed ook pijn. Waren er normaal nichten, neven, ooms, tantes en opa en oma. Nu waren ze of op vakantie (Oom, tante en neef aan m'n moeders kant) of niet wetend van mijn viering (Hele familie van m'n vaders kant), of niet in staat te komen (Mijn moeder haar vader). Nou vond ik dit dus vervelend maar er viel mee te leven wat mijn beide ouders waren er en deden normaal (iets dat iedereen natuurlijk wilt). Nu ben ik dus paar weken later bij mijn vader, vertelt hij dat hij zijn familie (die helemaal afwezig was) toch maar heeft uitgenodigd, maar dit wil ik dus juist NIET. Als ik zo, in twee compleet gescheiden werelden, moet leven is het toch helemaal niet leuk voor mij?! Wat gaan ze later doen als ik afstudeer, ga trouwen, kinderen krijg, etc, gaan ze dan ook apart komen? Wat kan ik doen?

Hoi, ik ben een meisje van 12 jaar, en heb aankomende woensdag een verhoor voor de omgang met mijn biologishe vader. Maar ik wil helemaal geen omgang met hem daarvoor moet ik dus naar de rechtbank in Zutphen. Ik ben wel een beetje zenuwachtig heeft iemand tips?

hoi, mijn vader is 7 maanden geleden zomaar vertrokken.. Ik snapte er niks van, want mijn ouders hadden haast nooit ruzie. Ik raakte er gauw aan gewend, ondanks de vele problemen die het mij opleverde. In die 7 maanden hebben ze het geprobeerd nog goed te maken en geprobeerd weer bij elkaar te komen. Desondanks gaan ze nu toch scheiden. Ik ben wel blij dat er te minste eindelijk duidelijkheid is. De reden waarom ze dan toch gaan scheiden is vooral omdat mijn vader dus blijkt te zijn vreemdgegaan. Al 4 maanden. Ik baal hier heel erg om, omdat hij ons: 1: die 4 maanden heeft laten wachten en in twijfel heeft gelaten. 2: Hij die kinderen van haar al heeft ontmoet. 3: Over zijn vreemgegaan niet eerlijk is geweest toen ik het hem vroeg. 4: Hij nog steeds getrouwd is met mijn moeder. Ik zag hem ook nog een 2 weken geleden samen met haar winkelen. Toen werd ik al helemaal misselijk. Ik wil hem van alles vragen, bijvoorbeeld: waarom doe je mij dit aan? Ben ik dan niks waard ofzo. Mijn broer wil geen contact meer met hem... Moet ik ook geen contact meer met hem hebben? groetjes

hoi, mijn ouders zijn nu anderhalf jaar gescheiden en mijn vader had het huis "gekregen" en dus ik bleef er wonen . Maar mijn moeder ging met haar vriend (nu haar man) naar Noord-Brabant , terwijl wij in Overijssel wonen . Ik zit nu echt al heel lang te twijfelen of ik met mijn moeder wil wonen , maar ik durf het mijn vader niet te vertellen. En sws ben ik al niet goed bezig met school ens. Dus zit ik echt te twijfelen . Iemand advies hoe je je vader verteld dat je bij je moeder wilt wonen ?

beste lotgenoten, mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden en ik ben er inmiddels al aan gewend, sinds 2 jaar heeft mijn moeder een nieuwe vriend die ik erg aardig vind, en ook met zijn kinderen heb ik goed contact! alleen heb ik de laatste tijd het gevoel dst mijn vader zo eenzaam is, ik wil het er liever niet over hebben met mijn vader want hij praat liever niet over dat soort dingen en ik liever ook niet met hem, meestal praat ik met mijn moeder als het over de scheiding gaat, maar k vind dit een beetje een raar onderwerp om met mijn moeder te over hebben want het is toch mijn vader. mijn vriendin zegt dat ik hem moet koppelen, maar dat ga ik echt niet doen, ik hoop gewoon dat mijn vader uit zichzelf een vriendin krijgt. maar hij lijkt zo eenzaam nu en ik heb medelijde met hem! wat kan ik doen? ik wil het er liever niet met hem over hebben? groetjes van lisa