Hoi allemaal, Ik heb voor mijn gevoel een verschrikkelijk leven samen met mijn zussen. Mijn moeder heeft een ongeluk gehad toen ik twee was. Ze heeft een verlamd been. Het gaat ook nooit meer over. Afgelopen week is mijn moeder van de trap gevallen. Toen is haar pols op drie plekken gebroken en is ze 's nachts met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik mocht niet naar beneden komen. Maar ik zie het nog altijd voor me hoe mijn moeder op de brancard naar buiten werd gedragen en toen ze wegreden. Die nacht heb ik ook geen oog dicht gedaan. Mijn vader was niet thuis die nacht. Nu is ze inmiddels in het gips en beginnen de ruzies weer tussen mijn ouders. Dat is al zolang ik leef aan de gang. Mijn vader geeft al zijn geld uit aan rookgerei en steelt geld van mij, mijn zussen en mijn moeder. Mijn vader heeft elk jaar een andere baan omdat hij steeds ontslagen wordt. hij is vaak niet eens op werk, hij liegt over zijn baan, wij als familie krijgen niks van zijn baan te horen. Wij staan diep in het rood met de bankrekening. Hij heeft tientallen auto's gehad omdat hij gevaarlijk rijdt op de weg. Mijn ouders zijn zowat elke dag aan het ruziën en ik zit er altijd middenin. Soms wordt ik bijna gedwongen om te kiezen tussen mijn vader en mijn moeder. Mijn twee zussen kunnen het niet goed met elkaar vinden dus die hebben ook ruzie. Daar heb ik ook het gevoel bij dat ik moet kiezen tussen mijn zussen. Als de drie kinderen moeten wij het huishouden doen. Mijn vader doet niks, en mijn moeder kan niks door haar handicap. Mijn moeder wordt heel snel boos. dus als je iets niet goed doet, dan wordt ze gelijk boos. Ze noemt me vaak trut, muts etc. Ik mag niet afspreken van haar. Met de reden omdat zij niet uit huis kan door haar handicap, dus mogen wij ook niet. Daarom val ik buiten de groep op school en wordt ik gepest. Ik ben nu al aan het sparen om later uit huis te gaan. Mijn moeder heeft ruzie met de familie van haar en mijn vader. Dus die zie ik ook nooit meer. Ik heb niemand waarbij ik terecht kan. Ik heb geen vriendinnen die ik 100% vertrouw, mijn familie is er niet voor me.... ik weet het gewoon niet meer. Met een psycholoog praten helpt niet goed. Ik heb wel een moment gehad dat ik denk: Wat doe ik hier op aarde! Waarom ben ik hier. En ik heb toen ik jonger was een periode gehad dat ik niks meer at, en zo weg ging van de aarde. Maar uiteindelijk ben ik daar helemaal bovenop gekomen. Maar ik heb soms zo'n gevoel dat ik gewoon bijna zelfmoord wil plegen. Maar ja, dat is geen optie. Maar ik ben hopeloos. Docenten van mij weten geen raad. maar ja... soms denk ik waar het beter is: op aarde, of dood. In mijn situatie zou ik het niet weten. xxx

Hallo allemaal.. Ik ben hier nieuw en wil graag me verhaal kwijt. Mijn ouders zijn ongeveer 2 maanden geleden, al vechtend uit elkaar gegaan. Waarbij ik me broertje (12 jaar) die nacht uit ze bed heb gehaald en de politie heb gebeld. Mijn vader heeft een nacht in de cel gezeten en me moeder heeft heel de nacht gehuild. Hij heeft toen 10 dagen contact en huis verbod gekregen. Daarna heeft hij gelijk contact met me moeder op genomen, sindsdien is hij aan het liegen om aandacht en hij denkt totaal niet aan zijn kinderen. Alleen maar aan mijn moeder. Ze hebben nog steeds elke dag ruzie en ze betrekken mij en me broertje er elke keer bij.. En alsof het niet erger kan.. Heb ik een week geleden te horen gekregen dat mijn moeder kanker heeft in haar onderbuik.. Daar klapte ik zo erg van dicht dat ik nu alleen nog maar bij me paarden zit of me vriend als afleiding... En om het nog erger te maken heeft mijn vader mijn vandaag gebeld dat hij longkanker heeft en nog maar een jaar te leven heeft! Ik zou vandaag een gesprek met mijn maatschappelijk werkster hebben maar toen ik voor de deur stond moest ik zo hard huilen en klapte dicht.. Toen ben ik snel naar huis gegaan... Ik ben heel erg in de war... En ik ben altijd het meisje geweest die altijd alles op een rijtje wil hebben als het om me toekomst gaat.. En ik zie nu alles in elkaar vallen en ik wil dat niet! Ik vind het zo vreselijk wat er is gebeurt en ik wil graag me ouders steunen maar het maakt me elke keer zo boos als ze 'weer' ruzie hebben. En de ruzies gaan of over geld of over mij en me broertje! Ik hoor graag wat jullie er over te zeggen hebben!

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn nu al meer dan 2 jaar gescheiden. Tot op de dag van vandaag is dit niet makkelijk. Ik had de scheiding al helemaal niet zien aankomen. Ze hadden wel steeds vaker ruzie en toen vroeg ik " jullie gaan toch niet scheiden hé? " En toen zei mijn moeder " Nee natuurlijk niet" Nou dus wel... Wij waren samen altijd zo'n perfect gezin. Deden leuke dingen en gingen bijna elk jaar op vakantie. Het was altijd zo gezellig. De scheiding was niet een makkelijke het werd namelijk een vecht scheiding. Mijn ouders kunnen tot op de dag van vandaag niet met elkaar omgaan en zien elkaar dan ook bijna nooit meer. Dit gedeelte heb ik wel geaccepteerd maar mijn moeder is mijn moeder niet meer na de scheiding. Ze is heel veel afgevallen en ik herken mijn eigen moeder niet meer. Ik en mijn zusje van 2 jaar jonger hebben er alles aan gedaan. We hebben zelfs een keer de politie er bij gehaald omdat we dachten dat ze zichzelf iets aan zou doen. Ook zijn we bij een psyghiater geweest wat ook niets heeft geholpen. Inmiddels heb ik me hier ook bij neergelegd dat dit nooit meer zal veranderen. Het voelt alsof ik mijn moeder gewoon kwijt ben. Ik woon nu bij mijn vader die ook een nieuwe vriendin heeft waar ik en mijn zusje het heel goed mee kunnen vinden. Ik ben blij dat zij in mijn leven is gekomen. Mijn vader en zijn vriendin hebben ons ook heel veel geholpen met onze moeder. Ik zie mijn moeder in het weekend omdat ik dan moet werken. Maar eigenlijk zou ik haar het liefst niet meer willen zien.. Ik heb me vanaf de dag van de scheiding niet meer gelukkig gevoeld. Ik probeer een nieuw leven te leiden en alles achter me te laten maar dit gaat niet makkelijk. Ik en mijn zusje hebben een hele goede band en vertellen ook alles aan elkaar. Nu voel ik me de laatste tijd heel eenzaam, omdat ik mijn moeder 'kwijt' ben. En mijn vader heeft een nieuwe vriendin. Soms denk ik dat niemand meer om mij geeft. Ook al weet ik dat mijn familie heel veel van mij houd. Ik wil me gewoon weer gelukkig voelen en een nieuw leven beginnen. Ik vind het fijn dat ik hier mijn verhaal kan vertellen en ook andere verhalen kan lezen. Hoe zouden jullie hiermee omgaan? En hoe kan je het beste dingen achter je laten? Alvast bedankt xx

Hallo allemaal, Mijn naam is Chantal en ik ben 25 jaar. 2 jaar geleden hebben mijn ouders besloten te gaan scheiden. Ergens had ik dit zien aankomen, maar anderzijds had ik het ook niet verwacht... Zoals beschreven is dit twee jaar geleden. Nou is mijn vraag of er iemand is die weet of het normaal is wat ik voel en denk... Het is namelijk zo dat er heel veel dingen zijn waar ik moeite mee heb en die mij verdriet doen. Ik zal eea beschrijven: Mijn ouders liggen al twee jaar in scheiding en dit is nog steeds niet rond. Ze komen er niet uit (uiteraard) een geldkwestie... Ik hoor hier toch regelmatig dingen over via van mijn moeder. Ze weet dat ik er liever niks over wil horen, maar toch verteld ze dingen. Ze maakt mijn vader soms zwart en doet in ieder geval heel negatief over hem. Ik durf op dat moment niet te zeggen dat ik dit allemaal niet wil horen, maar eigenlijk ben ik van mening dat ze toch beter haar ei kwijt kan bij een vriendin dan bij mij als dochter.... Dan heb ik een probleem met het missen van de normale gezins dingen. Er is geen gezin meer, sterker nog, er is helemaal niks meer over van waar ik ooit in ben opgegroeid. Echt onder me vandaan geslagen voor mijn gevoel. Ik probeer het echt een plekje te geven, maar ik loop er tegenaan dat ik hier toch op z'n tijd moeite mee blijf houden. Ik mis het zo! Dan heb Ik moeite met kerst, oud en nieuw, vakanties enz... de dingen en dagen waarbij ik normaal leuke dingen deed met het gezin, maar waar mijn ouders nu dingen doen met hun nieuwe partners. Mijn ouders hebben beide een nieuwe partner. Deze partners hebben zelf ook kinderen en kleinkinderen. Zelf heb ik sinds kort een zoontje. Nu is het zo dat mijn ouders zo dol verliefd zijn of hun nieuwe partner, dat ze heel veel tijd met hun en hun kleinkinderen doorbrengen. Ik voel me hierdoor gepasseerd. Wat zou ik graag nog eens op de koffie gaan bij mijn ouders, zoals het vroeger kon. Een hele gezellige avond of middag in het ouderlijk huis, gezellige gesprekken enz... Herkent iemand deze dingen en hoe gaan jullie hiermee om??? Ik hoop zo dat ik er iets aan kan hebben om andermans verhaal te horen en hoe ermee om te gaan....

Beste ouders, Zoals iedereen weet hebben jullie het beste voor met ons. Nou de meeste tenminste. Mijn vader is zo iemand die alleen maar aan zichzelf denkt. Zijn wil is wet. Als hij je wil spreken, moet alles daar voor wijken. Of dat nu mijn vakantie baantje is of mijn eindexamen is. Het maakt niet uit. Zolang iedereen op de wereld zich maar aan hem aanpast is het goed. Gebeurd dit niet dan wordt er gedreigd alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een normaal of leuk gesprek kan ik ook niet met hem hebben. zodra hij de mogelijkheid heeft, begint hij direct negatief te doen. Alles wat ik doe is niet goed. Als ik iets leuks bedenk is het niet goed. Leuke dingen samen doen zoals naar de dierentuin gaan, is niet mogelijk, omdat hij nooit de positieve kant van zijn kinderen wilde zien. zelfs een spelletjes doen met hem waar ik of mijn zusjes beter in waren kon hij niet hebben. Als het eruit ging zien dat hij zou verliezen, werd het spel door de hele huiskamer heen gegooid. Maarja het is ook een 'schande' als je als ouder een bordspel van je eigen kinderen verliest. Hij heeft zijn vmbo diploma op een haar na gehaald vroeger. Nu ik mijn havo diploma heb gehaald, ben ik volgens hem 'beter' dan hem. In plaats van blij zijn voor mij is hij boos op mij. Alleen omdat ik een iets hoger papiertje heb gehaald. Ik stond dan ook voor de moeilijke keuze: moet ik het contact verbreken? Zodat hij niet nog kwader kan worden als ik een HBO-diploma heb gehaald. Hij mij ook niet meer kan bedreigen en ik eindelijk verder kan zonder angst voor hem. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik voel me nu veel vrijer en heb vrienden die bij mij langs durven te komen, omdat hij niet meer thuis woont. Het wad een verschrikkelijke keuze, maar ik ben zo blij dat ik die keuze heb gemaakt. Mijn zusjes hebben dezelfde keuze gemaakt. Het was moeilijk, maar we durven eindelijk een spel te spelen en te winnen van elkaar. We kunnen eindelijk naar de dierentuin. Helaas zonder vader. Maar goed die stond toch nooit voor ons klaar. Dus voor alle ouders. Gescheiden of niet. Denk in het belang van je kind(eren). wij hebben zowel een vader als moeder nodig. Die allebei zielsveel van ons houden en oprecht blij zijn als wij een diploma krijgen. Het leuk vinden om eens naar een dierentuin te gaan met ons. Of het niet erg vinden als ze een bordspel van ons verliezen. Is dat nu zo veel gevraagd van jullie?

Geloof me ik snap dat mijn ouders het beste voor me willen maar dit helpt niet die ruzies maken me echt verdrietig die verborgen traan ziet niemand alleen de mensen die het hier lezen die ruzies zijn voor alle ouders woah! Stop met ruzie maken okey

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was die dag ik weet het nog precies m'n ouders maakte vaak ruzie waar ik niks van snapte nu ik bijna 12 ben is het nog hetzelfde er komt regelmatig politie bij m'n ouders kunnen gewoon niiet met elkaar omgaan er is al zoveel hulp bijgekomen maat het helpt gewoon niet ik hou me sterk maar er is een verborgen traan binnen in me ;( Zelfs op school kreeg ik hulp die vrouw zei dat ik maar op deze site moest kijken ik ben er dus aan begonnen maar even terug op alles ik wil bij m'n vader wonen maar m'n moeder respecteerd het gvd niet ik loop vaak weg heb nare gedachtes waar je als 11 jarige niet aan moet denken voor alles kinderen hier geloof me hou je sterk er is een dag die je toelacht en alles beter gaat ookal duurt dat lang bij mij is die dag er ook nog niet en ouders als jullie dit lezen hou op om je kind dit aan te doen dalijk is het te laat ja! Dan heb je al geen kind meer je doet ze pijn net als mijn ouders altijd ruzie hebben aan de deur of via de telefoon , ~{StayStrongTheWorldNeedYouHere}~

Hoi allemaal, Er zit mij iets dwars: Mijn moeder doet een leraren opleiding spaans en ik weet dat nu al 2 jaar verborgen voor me vader weten te houden want mijn moeder wil niet dat me vader dat weet. En nu ineens weet hij het. ik ga altijd als ik bij mijn vader ben naar mijn oma toe. en me oma wil altijd alles weten en gaat me waarschijnlijk het hele weekend uithoren. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Wat moet ik doen?

Zelfs wanneer ik huil kijk je niet naar me, zelfs als ik schreeuwen ben je te druk met je eigen problemen .... Ik kan hier niet mee omgaan Ik kan geen glimlach blijven faken Ik kan het niet papa ben blij dat je besloot om te scheiden, maar papa kijk naar me en wees niet zo dom wij zijn gelukkig maar ik voel alleen omdat je niet kijkt naar mij en mijn problemen die ik huil niet van de scheiding alleen omdat ik zoveel meer weet nu, ik weet niet wat te doen .. Ik had het niet eens willen weten, mama ik wil niet horen dat het mijn fout is dat je kanker hebt! Papa ik wil niet om een ​​stuk speelgoed te zijn, als je niet wilt dat ik hier woon zeg het en ik vertrek, mama wil ook niet dat we naar haar komen maar ik overleef ! Het is nu 4 weken geleden dat we zijn vertrokken maar alles is enkel moeilijker geworden in die 4 weken ... Ik weet niet wat te doen met mijn gevoelens het enige wat ik kan is verdrietig zijn en hopen dat ik snel 18 ben en het huis uit kan ! Was dat bij jullie ook zo dat beide ouders je eiig niet wouden hebben ? Pff :( het kwets me echt enorm ....

Door deze site ben ik er achter gekomen dat het wél heel vervelend kan zijn als je ouders gaan scheiden. Toen mijn ouders gingen scheiden was er geen plek voor verdriet omdat ik gewoon nog allebei mijn ouders bleef zien en er waren wel ergere dingen in de wereld aan de hand. Ik heb er nooit om gehuild maar misschien mag ik het toch best erg vinden....