Sinds 2006 zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader verhuisde van Spijkenisse naar Rotterdam en mijn broertje en ik bleven bij mijn moeder wonen in Spijkenisse. Na een tijdje verhuisde mijn moeder naar Zeeland. Ik zag mijn vader om het weekend. In 2009 kreeg mn moeder een nieuwe vriend en verhuisde naar Zwolle. Ik kreeg een zusje en mijn moeder en stiefvader gingen trouwen. Na ongeveer een jaar in Zwolle vond mijn moeder dat ik niet meer naar mijn vader toe mocht, want hij gaf ons geen aandacht als hij een vriendin had. Mijn ouders hebben 6 rechtzaken gehad in 6 jaar tijd. Ook hebben mijn broertje en ik mijn vader niet gezien of gesproken in die tijd. Mijn stiefvader kwam zonder werk en werd agressief. Het liep uit de hand en mijn moeder ging scheiden van mijn stiefvader. Ook mijn zusje bleef bij mijn moeder. Omdat we in het huis van mijn stiefvader woonde moesten we verhuizen. Na 2 maanden verhuisde we naar Zeeland. In Zeeland woonde we in een dorpje waar bijna niks was. Ik was vaak verhuist en het ging niet goed met de vriendjes van mijn moeder dus ik besloot mijn vader op facebook toe te voegen. Nog geen week later ging ik met hem naar het strand. Vervolgens een weekend naar hem toe in Spijkenisse, want hij was verhuist in de tussen tijd van Rotterdam terug naar Spijkenisse. Toen ging ik een week naar hem toe en vervolgens besloot ik bij hem te gaan wonen. Mijn moeder was er niet blij mee. Inmiddels woon ik 2 jaar bij mijn vader. Maar hij heeft een vriendin van 20 jaar (Hij is zelf 44). Ik zit zelf op de mavo nu, in mijn examenjaar en ik ben 16 jaar. Mijn probleem is, ik kan niet goed omgaan met mijn vader. Hij word om alles boos en hij zorgt niet goed voor mij. Veel mensen vinden dat. Ik ben alleen nog niet oud genoeg op mezelf te wonen. Mijn moeder woont inmiddels weer in een dorpje vlakbij Zwolle, dus daarheen verhuizen kan niet want ik heb hier mijn werk en school. Ik hoorde laatst van iemand dat er speciale huizen zijn waar kinderen met een 'abnormale' gezinssutuatie in kunnen wonen en hulp krijgen om op hun achttiende alleen te wonen en dus niet meer thuis zou wonen tot mijn achttiende. Het is bij mijn vader een onleefbare situatie en mijn moeder verhuist zo vaak dat ik nergens kan blijven. Heeft iemand ideeën wat ik zou kunnen doen...?

Heey ik heb een probleem. Me ouders zijn nu al bijna 1 jaar gescheiden en ik kan er echt niet mee omgaan de scheiding opzich was al een heel gedoe want ze hadden de hele tijd ruzie enzo en ze deden echt super raar tegen elkaar dat heeft veel gevolgen gehad vooral voor mijn en vooral voor school want ik ben dus 1 stroom omlaag gegaan toen en ik heb nu concentratie problemen. En ik kan niet met me ouders praten want dan als ik over me vader praat tegen me moeder dan luisterd ze al meteen niet meer naar wat ik verder nog heb te zeggen en als ik tegen me vader over me moeder praat dan doet hij alsof hij luisterd maar als ik dan wat vraag dan krijg ik geen antwoord meer maar ik kan er dus echt niet mee omgaan en ik wil het ook helemaal niet snappen want het is Gwn niet eerlijk

Hoi mijn ouders besloten  3 jaar. geleden uitelkaar te gaan. Mijn vader gaat vreemd ik en mijn zusje hebben dat ondekt mijn moeder weet er nog niks van af maar ik weet niet hoe ik dat moet vertellen.En we hebben ook condooms gevonden.WAT MOET IK DOEN HELP ME MOET IK HET TEGEN MIJN MOEDER ZEGGEN?

mijn ouders zijn lang geleden gescheiden... en mijn moeder had toen een nieuwe vriend... ik heb mijn vader heel lang niet gezien... ik ben 2 jaar geleden naar mijn vader verhuisd en het gaat heel goed alleen toen heb ik een mailtje gestuurd en dat vond mijn moeder niet leuk... en mijn stiefvader al helemaal niet ! ik was boos op mijn moeder omdat zij helemaal niet voor mij opkwam toen mijn stiefvader hele lelijke dingen zei over mij... ik heb mijn moeder al heel lang niet gezien en ik ben heel verdrietig... het liefst wil ik naar mijn moeder toe rennen en alles vergeten en gewoon er weer bij horen maar mijn stiefvader die wil mij niet en hij heeft hele lelijke dingen gezegd.... ik ben heel erg verdrietig... mijn stiefmoeder ( die is super !) zegt dat ik niet bij iemand noet willen horen die mij niet wil... ik ben erg verdrietig en ik wil graag dat alles weer normaal is maar dat word het niet meer denk ik hebben jullie tips voor het verwerken van de pijn en het verdriet alvast bedankt voor de tips en bedankt voor het lezen van mijn mail.... Romy

Ik Vind het lastig om te moeten weten dat we nooit meer een gezin kunnen zijn. We konden zoveel plezier maken samen. ik kon ervan genieten.Maar die tijden gaan nooit meer komen. Het is nu mama , zusjes en ik. Mijn gezin bestaat nu nog maar uit 3vrouwen. Ik zei altijd dat ik geen vader had maar een " vriend" en ik dat helemaal niet erg vond. Maar Nu je weg bent, besef ik pas hoe erg ik een vader mis. Je kon op je eigen manier liefde geven.Een liefde die ik niet meer kan krijgen, die verdween toen jij besloot om bij ons weg te gaan , die een eeuwige leegte in mijn hart achterliet,een litteken die nooit meer mooi zal helen. 21 jaar geleden kon ik niet kiezen en werd jij mijn vader. 21 jaar later heb ik ook niet kunnen kiezen, kiezen of jij bij mij wilde Blijven. Had ik meer Mijn best moeten doen, jou moeten smeken? Nee.Het is gewoon gebeurt. Net als toen jij mijn papa werd. Een papa en mama Hebben lijkt zo Gewoon, iets wat hoort. Maar nu pas besef ik , dat dat helemaal niet zo is. Ik probeer niet aan je te denken, maar je blijft bij alles in mijn gedachten. Ik denk na, wat zou jij nu hebben gezegd? Gedronken? Wat zouden we samen hebben gedaan? Wat had je nu gezegd om mij op te vrolijken? Ik probeer antwoorden te verzinnen voor jou op al die vragen, probeer herinneringen naar boven te halen, hoe dat vroeger ging, toen alles Nog Normaal was. Heb vragen in mijn hoofd, probeer er achter te komen wat er mis is gegaan, wat ik mis heb gedaan, waarom het niet gewoon zo was gebleven zoals het vroeger was. Waarom wij als gezin uit een gescheurd moesten worden. En ik denk dat ik nooit ga kunnen stoppen met nadenken daarover. Want als nergens een reden voor is, staat mij dan ook een leven vol verdriet te wachten? Zonder dat ik dat zelf in de hand had. Blijf ik dan ook voor eeuwig afvragen, waarom het mij niet is gelukt. Net als dat bij ons is gebeurt. Jij leeft je leven, en wij de onze. Samen gelukkig een gezin zijn zal het nooit meer worden, dus probeer ik te blijven denken aan vroeger, terwijl ik vragen zou blijven stellen in mijn hoofd en jij ze voor me Invult in mijn gedachten.

hallo, mijn ouders besloten half jaar geleden uit elkaar te gaan, of eigenlijk wilde alleen mijn moeder dat. in de zomer ben ik nu voor de helft verhuisd en ik heb hier vrede mee. ik ben niet boos op mijn moeder, ik vind het ergens een opluchting dat ze uit elkaar zijn. maar toch voel ik me niet gelukkig van binnen. en ik weet niet precies waarom. heeft iemand dit ook (gehad) ? wat moet ik doen om me weer gelukkig te voelen.

Ik ben danielle en ben 16 jaar. Mijn ouders gaan scheiden en ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan. Als er weer eens ruzie is ga ik maar gewoon naar buiten. Als ik moet trainen of naar school moet zet ik mijn grootste glimlach op en laat niks aan anderen merken. Ik ben heel bang dat dit door mij komt. Heeft iemand tips om er wel over te praten? Het enige wat ik namelijk doe is het weg te stoppen door keihard met mijn sport bezig te zijn elke dag maar te trainen zo dat ik er even niet over na hoef te denken, of keuzes moeten te maken over bij wie ik wil gaan wonen of dat het echt mijn schuld is

Hallo, Ik woon nu al 2 jaar bij mijn vader en stiefmoeder in Venlo. Ik heb 2 jaar geleden besloten om bij mijn vader te gaan wonen. Het was een moeilijke keuze want ik liet mijn zusje alleen. Ik ben daar weg gegaan vanwege mijn stiefvader. Mijn moeder nam het altijd op voor hem en niet voor mij. Sinds mei dit jaar heeft mijn zusje tegen mij en mijn vader en stiefmoeder gezegd dat ze ook in Venlo wil komen wonen. Maar ze is net 1 mei 11 geworden dus mag nog niet kiezen. Ze heeft het moeilijk, wat kan ik doen???

ik heb al eerder een bericht. mijn vader doet nog steeds net alsof mijn moeder er niet bij is als hij ons komt ophalen of als mijn moeder ons komt brengen. hij kijkt dan heel erg boos en hij praat nog steeds niet tegen haar en ook niet tegen onze oma dan zegt hij ook ik praat niet met jou vraag het maar aan de kinderen. mama zegt dat dit niet leuk is voor ons maar dat wij ons daar niks van moeten aantrekken. en dat wij daar niks aan kunnen doen en dat zij het fijn vint als wij het leuk hebben als wij bij papa zijn. maar het is niet leuk bij papa. wij moeten altijd maar weg en hebben nooit tijd om gewoon buiten te spelen of binnen een boek te lezen. want gelijk als we binnen zijn moeten we weer spullen pakken want dan gaan we naar zijn vriendin losjeren of kamperen of naar een huisje en zo. deze vriendin is gelukkig wel aardig. en papa doet alles voor haar. eerst had hij een andere vriendin en moesten we elke keer mee op visite naar haar broers en zussen en vrienden en maakten ze ook heel veel ruzie en dan gingen ze naar boven en dan moesten moesten wij maar beneden wachten. deze vriendin wil ook heel veel op vakantie en papa zegt dat hij heel hard werkt en dat hij ook weg wil. maar wij zeggen dat wij liever thuis willen blijven maar dat mag niet van hem want het is zijn tijd. soms mag er wel eens een vriendinnetje spelen maar dat is maar heel soms en meestal mag zij dan niet. ook oefenen voor muziekles of ons huiswerk maken bij papa kan niet. als mama dan doorstuurt wat wij thuis huiswerk hebben gemaakt en wij dan verder kunnen gaan bij papa gebeurt er niks want er is geen tijd voor. en onze klarinet willen we niet meer meenemen want die ene keer deed hij zo boos over hoe ze weer trug naar mama moesten dus laat maar. en hij vraagt er ook niet meer naar. op vaderdag zijn wij heel erg geschrokken van hoe hij keek, heel eng en heel boos. hij zei dat hij heel erg boos is op mama toen mama vroeg of zij onze haren mocht doen voor de fotograaf op school omdat papa ons naar school zou brengen. toen kregen wij ook weer hele lange verhalen waarom dat niet kon want het was zijn tijd. en toen gingen we naar het strand met zijn vriendin en toen deed hij weer heel gewoon. maar toen we weer gingen slapen begon hij weer met zijn verhalen. eigenlijk wil ik dus tegen mijn vader zeggen dat wij dat helemaal niet leuk vinden maar dat durven wij echt niet want dan zegt hij weer dat ik niet zo negatief moet praten. soms durven wij wel eens te zeggen dat wij iets niet willen maar dan praat hij heel lang eerst alleen met mijn zusje en daarna met mij en dan moeten wij hetzelfde ergens van vinden als hij want anders begint hij weer met lange verhalen. en allemaal voorbeelden die er helemaal niets mee te maken hebben. en dan wil hij weten wat mama tegen ons zegt of doet. maar zij heeft er dan gewoon niks mee te make maar dan houden we maar weer stil want anders blijft hij maar doorgaan net zolang totdat hij denkt dat wij het snappen. of hij is verder de hele dag saggureinig. wij mogen geen dingen aan mama vragen want het is dan zijn tijd. mama zegt dat zij heel veel afspraken hebben gemaakt over wanneer wij naar papa gaan en dat mama graag wil dat wij dat allemaal doen. maar zegt mama dat papa ons zaterdag deze vakantie om 10 uur weer bij haar trug brengt maar dat doet hij dan niet. om 10 uur gingen wij pas de tent opruimen en moesten we nog helemaal trug met de auto. dus toen waren we pas weer heel laat bij mama en papa doet tegen ons net alsof dat zo moest van de rechter. hij doet alleen maar wat hij wil. hij gelooft ook niet als mijn moeder zegt als ik ziek ben of mijn zusje, want dan moeten we gewoon zijn dingen doen en maar als hij dan daarna ook ziek is kan hij helemaal niets meer en diet zijn vriendin alles. wij moesten met kinderen spelen die wij helemaal niet kennen en die kinden kenden elkaar wel al heel lang. toen mijn zusje dat niet wilde bleef hij maar doorvragen waarom niet en toen begon zij te huilen en toen zei papa vint je dat ik te veel ddoordram en toen zei ze heel zagtjes ja. en toen ging hij haar bij ons brengen en zei dat zij het heel moelijk vint om met vreemde kinderen te spelen. ik schrijf alles maar op maar wil gewoon niet meer naar hem toe

hoi, mijn ouders gaan scheiden, maar ik heb daar heel erg moeite mee want ik ga bij mijn moeder wonnen , dat vind ik helemaal geen probleem maar dan zie ik mijn vader niet zo heel vaak, en dan ga ik heb heel erg missen, en het zelfde als ik bij mijn vader ben mis ik mijn moeder. hebben jullie er tips voor? groetjes, kyra