Heeey peoples, Ik heb een probleem... Mijn vader doet al ongeveer 3 jaar superraar. Hij accepteert niet dat ik soms dingen in mijn eigen woonplaats heb, want hij woont een uur ver weg.. Maargoed, daar gaat het niet om. Mijn vader heeft mijn moeder een supergemene email gestuurd, omdat mijn moeder geen weekend wil ruilen. (Omdat het niet kan, en hij wil het omdat HIJ een weekend weg gaat.) Met echt hele gemene dingen!! Kan serieus echt niet.... Maar ik weet niet zo goed wat ik moet doen.. Ik wil wel betrokken worden hierbij, maar ik vind het wel supervervelend. Mijn moeder was echt overstuur, maar hij blijft toch wel mijn vader...

Heey, Ik heb dringend advies nodig! Ik voel me helemaal ziek, sip en heb een huilbui! Ik heb een vermoede dat ik depressief ben maar durf dit niet te zeggen tegen mijn ouders, tegen niemand! Ze maken altijd ruzie en als ik er dan tussen kom dan dreigt mijn moeder uit huis te gaan omdat niemand om haar geeft. Dat maakt me nog ongelukkiger! Wat moet ik nu doen? Hoe kom ik erachter of ik depressief ben? Kan dat wel als je 15 jaar bent? En moet ik het tegen de dokter zeggen? Advies?! Ik voel me echt hopeloos op het moment :(

Hoii,, Ik heb een raar probleempje.. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik ben 1 week bij mama en 1 week bij papa. Ik ben erachter gekomen dat mijn moeder alcohol problemen heeft, en waarschijnlijk ook drugs problemen.. Je hoort vaak verhalen, dat kinderen met die problemen vaak zelf eten moeten koken voor zichzelf zorgen enz.. Maar dat heb ik dus echt niet! *Gelukkig* Hoe komt dat? Ik ben in de war.. Zit mijn mama dan wel echt met alcohol/drugs problemen? Groetjes, Anoniem.

'ik ben echt helemaal klaar met mijn ouders en iedereen die er bij betrokken is. niemand lijkt me te respecteren. dat ik de jongste ben wilt niet zeggen dat ik niks begrijp en dat ik maar de pispaal mag zijn. ik wil weg, maar ik kan nergens heen. niemand lijkt te begrijpen dat de keuzes van eigen belang die ze maken het alleen maar erger maken! ik moet er maar gewoon mee leren te leven, want ach volgens hun is het niet zo erg. het lijkt net alsof ik NIKS goed doe, hoe hard ik ook probeer, hoe goed het eigelijk is, het moet gewoon fout. '

'Mijn ouder hebben 3 maanden geleden laten weten dat ze gaan scheiden. Sinds toen zit ik niet meer zo lekker in mij vel. Ik doe aan topsport en wil dit jaar naar de EK onder de 18. Het probleem is dat ik helemaal niet lekker in min vel zit. De trainingen gaan slecht en tijdens het trainen moet ik heel de tijd denken aan hoe het verder gaat. Als ik met mij vriendinnen ben, ben ik ook niet zo vrolijk. Ik heb het aan een paar van min vriendinnen verteld. Van een paar van die vriendinnen zijn die ouders ook gescheiden. Ik moet vaak zomaar huilen. Dit wil ik helemaal niet. Het gaat allemaal wel zonder ruzie gelukkig. Ik vind het ook zielig voor mijn vader, want hij wil helemaal niet scheiden. Ik zie hem al helemaal in zijn eentje aan tafel zitten als wij er niet zijn...Ook gaat het financieel allemaal heel lastig worden. Ik weet ook niet hoe het is om ineens een ander huis te hebben. Hoe kan ik zorgen dat ik weer wat beter in mij vel kom? Ik wil weer gewoon gezellig zijn bij mijn vriendinnen en ik wil weer goed kunnen trainen..'

'Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ong. 2 jaar oud was, hier heb ik natuurlijk niet veel van gemerkt, mijn zussen (die toen 8 en 10 waren) daarentegen wel. We gingen om het weekend naar mijn vader toe en alles was goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend, en mijn vader een vriendin. Ik en mijn zussen konden het met allebei wel goed vinden. Tot 5 jaar geleden. Mijn "stiefmoeder" wilde praten met mijn zussen. Ik zat boven in mijn kamer maar het raam stond open en ik kon alles horen. Ik was toen ongeveer 8 jaar oud. Mijn stiefmoeder zei dat we niet genoeg met haar deden en dat ze zich "buitengesloten" voelde. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. De weekenden daarna zijn we eigenlijk niet meer naar mijn vader toe gegaan. Pas in de zomervakantie, toen zijn we met mijn vader naar een huisje gegaan, zonder mijn stiefmoeder. Toen kregen ze pas echt ruzie, ik lag in bed en ik hoorde ze elke avond schreeuwen tegen elkaar. Na een week heeft mijn vader ons naar huis gebracht. Ik heb er toen nooit over nagedacht dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, maar ik was ook pas 8. In het begin voelde het niet echt alsof er iets veranderd was en merkte ik er niks van. Mijn vriendinnen vroegen of ik niet meer naar mijn vader ging en het enige wat ik zei was nee. Niemand wist eigenlijk wat er was gebeurd. Ongeveer een jaar geleden begon ik weer aan hem te denken en ik begon hem te missen. Ik heb er een hele lange tijd over nagedacht om hem op te zoeken, maar dit heb ik nooit gedaan. Hij stuurde me wel altijd nog verjaardagskaarten maar dat was het. Ik had hem dus 5 jaar niet gesproken. Hij woont ook 1,5 uur ver weg, dus ik ben hem ook nooit tegengekomen of zoiets. Zo was het dus 5 jaar lang, tot 2 weken geleden. Het ging niet goed met mijn opa aan mijn vaders kant en ze hadden hem in slaap gebracht met morfine. Het zou niet lang meer duren voordat hij dood zou gaan. We waren naar hem toe gegaan en toen we thuis kwamen ging vrijwel meteen de telefoon. Het was mijn vader. Hij wilde mijn moeder spreken, en daarna kwam mijn moeder mijn kamer binnen en zei dat mijn opa was overleden. Ik was helemaal aan het trillen want na 5 jaar je vader weer voor het eerst spreken is niet niks. Ik was zo zenuwachtig voor de begrafenis omdat ik hem dan weer zou zien. Ik wist niet wat ik zou gaan doen als ik hem zag en of ik berhaupt iets tegen hem wilde zeggen. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Boos omdat hij ons in de steek had gelaten en mijn stiefmoeders kant had gekozen. Het moment was daar, hij liep naar binnen en het enige wat hij zei was hoi en hij aaide me over mijn hoofd. Daarna kwam hij nog naar ons toe en zei dat het even niet over ons "probleem" ging maar over mijn opa. Hij zei de hele tijd niks tegen ons, hij vroeg soms iets maar ik gaf heel kortaf antwoord. Toen we naar huis gingen zei hij; doei, en ik zei doei terug. Ik liep alvast verder maar hoorde hem nog tegen mijn oudste zus zeggen: "Doei, is het goed als ik je een keer bel?" waarop mijn zus antwoordde: "moet je zelf weten." dat is het laatste wat ik van hem heb gehoord. Moet ik iets tegen mijn zus zeggen, of moet ik zelf contact met hem opzoeken?? Help!!!!!!!!!!!!!!! '

'ik snap er niks van.. soms zijn er ouders die de kinderen maar laten met de schijding...die niks kunnen dan depri zijn enz..... bij mij.... ben ik depri wat moet ik doen??? ik voel me rot ben vaak ziek moe en...... het laatste wil ik kwijt bij iemand die ik kan vertrouwen..... maar wie??'

ik ga straks verhuizen omdat mijn vader en moeder gaan scheiden, maar er word telkens gevraagd welke kamer ik nu wil hebben maar ik wil niet weg! en kan ik dus ook niet kiezen welke kamer ik wil! cryw ik ga echt dood van al dat gezeur! niet normaal! ik trek alles en iedereen niet meer!

help!!! stiekem wil ik niet meer naar mijn vader toe maar ik durf het hem niet te vertellen wand hij word zooow snel boos wat moet ik doen!! i don't know more!!

Heej mijn ouders zijn op 1 jan officieel gescheiden. Ik baal