Hey. Ik wilde graag even wat kwijt. Mijn situatie thuis is niet zo fijn. Mijn ouders zijn nu een paar maanden uit elkaar en ik heb daar veel moeite mee. Ik zit in een depressie en heb tijden gehad dat ik alleen maar dacht aan zelfmoord. Maar even terug naar het scheiden. Omdat mn vader verliefd was geworden op een ander, had hij dat aan mn moeder verteld. Ik had het totaal niet verwacht. Ik had never iets van dat gemerkt. Ik voelde me dood van binnen. Gevoelloos. Ik heb er heel lang om gehuild. En ook niemand om me heen had het verwacht. Ik had/heb heel veel steun van de mensen om me heen. Maar buiten alles om, voel ik me altijd klote. Op school word ik regelmatig uitgescholden en eerst had ik daar geen moeite mee maar nu heel erg. Ik heb veel contact met mensen uit andere delen van het land omdat ik daar echt alles aan durf te vertellen. Mn ouders maken me soms in de war. Dan staan ze ineens weer te knuffelen in de keuken en op t andere moment ligt mn vader met n ander in bed.. Ik snap het niet meer.. Kan iemand me misschien helpen? xxx Britt

Mijn ouders hebben me kort geleden verteld dat ze gingen scheiden. Het was een enorme Schok voor me, ik zag het gewoon niet aankomen. Mijn ouders pasten met alles bij elkaar, gewoonweg met ALLES. Met mijn oma zit het ook niet echt mee, haar moeder is al een tijdje overleden en haar broer ligt in het ziekenhuis met K....r. En nu dit nog ze ging huilen en kreeg een soort paniekaanval, mijn ouders gedragen zich ook anders,........

Hallo allemaal, mijn ouders zijn al gescheiden toen ik 2 was omdat mijn moeder er achter kwam dat mijn vader al ons geld vergokte. Sindsdien sliep ik wel om het weekend bij mijn vader maar nam hij mij vaak mee naar de kroeg, hij had vaak vriendinnen en ik vond het nooit echt leuk. Toen ik 9 jaar was ging hij naar een afkick kliniek op texel waar ik dan ook heen ging. Eerste keer weer thuis na die afkick kliniek nam hij me weer mee naar de kroeg om te gokken. Ik heb hem toen samen met mijn moeder gebeld met de boodschap dat ik niet meer bij hem wou slapen. Nog 2 jaar heb ik een verjaardagskaart gehad maar hierna stopte al het contact. Ook had hij zijn hele familie (9 broers en zussen plus kinderen en echtgenoten) tegen mij en mijn moeder opgezet waardoor de verjaardag van mijn opa erg ongemakkelijk werden. Op mijn 15e heb ik voor mijn verjaardag een naamsverandering gevraagd, wat we toen ook hebben aangevraagd. Vervolgens stond mijn vader na 6 jaar opeens op de stoep, kwaad, maar deed tegen mij alsof er nooit iets was gebeurd. Ik heb hem heel kwaad de deur uit gezet. Sindsdien nooit meer contact gehad. Hij betaalde ook nooit alimentatie behalve als het weer voor een tijdje was opgelegd door de rechter. Hij is ondertussen getrouwd en heeft me voor mijn 22e verjaardag opeens weer gefeliciteerd via FB (we zijn niet gelinkd), ik heb een uur gehuild Ik zou zo graag willen weten hoe je met jezelf kunt leven als je je kind zo in de steek laat, alsof ik niks waard ben. Voor je kind doe je toch alles, ik zou alleen al mijn leven geven voor mijn nichtje en neefjes. Het probleem is alleen dat hij altijd overal over liegt, en elk antwoord zal niks veranderen aan het feit dat hij me voor altijd beschadigd heeft. Moet ik nou toch naar hem toe gaan om het te vragen?

Mijn ouders zijn nu ongeveer bijna 2 jaar gescheiden, mijn vader had al een tijdje een spaanse vriendin waar hij nu ook al bijna 2 jaar mee samen woont. Ik en me zus wonen bij mn moeder en hebben niet super veel contact meer met mn vader. Soms dan appt hij nog welleens en soms dan vraagt hij om af te spreken. Mijn zus die wilt niet echt meer afspreken omdat ze iedere keer teleurgesteld wordr door mn vader en omdat hij steeds liegt. Eerst wilde ik nog wel afspreken en vond ik het ook wel leuk, maar nu vroeg hij weer om af te spreken maar eigenlijk heb ik daar geen zin in.. Maar is dat erg ? En moet ik dan gewoon eerlijk tegen hem zeggen dat ik er geen zin in heb? Ik denk van wel maar ik wil hem niet kwetsen ookal heeft hij hele foute dingen gedaan. Mijn zus die spreekt hij ook niet meer echt en alles gaat via mij. En als we afspreken dan is het altijd een gedoe, mijn vader kan me wel ophalen dat hij ergens in de straat wacht maar hoe ik thuiskom is altijd de vraag omdat mn vader nog wel van een biertje houdt wilt mijn moeder niet dat ik bij hem in de auto zit. En ja ik weet niet echt wat ik moet doen..

mijn vader en moeder... zijn al zints mijn 6 gescheiden...maar het begint nu pas....mijn vader heeft een nieuwe vriendin... maar hij wil het niet toegeven....ik ken die vrouw wel, ze zijn een jaar bij elkaar geweest...maar hij ZEGT dat het uit is...ik heb in een kast gekeken daar lag haar pyama+tandenborstel.....ik dacht ff na een ging huilen... dat mijn vader zo tegen me doet snap ik gewoon niet....

Mijn ouders zijn al een jaar gescheiden en ze hebben een hele erge ruzie gehad en dat was niet leuk. Ik was er bij en mijn vader woont nu ik Grongen en heeft een nieuwe vriendin en dat is niet leuk. Maar ik woon bij mijn moeder en 2 keer in de ,week bij mijn vader en soms 3 ik heb 2 broers en die steunen mij en mijn vrienden ook ,en als ik ruzie heb moet ik aan mijn ouders denken. En ik doe steeds een leuk liedje op als mijn moeder huilt en dat is happy en rather be. en daar vrolijk ik ook van op !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Beste, Mijn ouders zijn sinds mijn derde gescheiden. Ik kan me nog precies het moment herinneren dat mijn moeder weg ging bij mijn vader. Dat moment vergeet ik nooit meer! Eerst dacht ik dat het mijn schuld was, sinds een paar jaar weet ik dat dat niet zo is. Voor alle kinderen waarvan de ouders gaan scheiden Het Is Nooit Jou Schuld! Verder kreeg mijn vader in de jaren daarna een nieuwe vrouw. In die tijd wou ik niet meer naar mijn vader. Waardoor er twee rechtzaken zijn geweest! Mijn vader en zijn nieuwe vrouw hebben 3 kinderen gekregen. Met de oudste kan ik het niet zo goed vinden en heb ik altijd ruzie! Verder woon ik nu bij mijn moeder en ga ik elke vrijdag naar mijn vader. Xx van mij

In het kort leg ik mijn verhaaleven uit. Mijn ouders zijn in mei 207 overeengekomen dat zij uit elkaar gaan. Mijn moeder heeft het vermoeden gehad dat ik misbruikt werd door mijn vader. En heeftdat met de halfzus van mijn vader besproken maar ook met mijn toenmalige 15 jaar oude zus. Na 4 maanden werd mijn vader door de politie opgehaald. 2 jaar heeft het geduurd, voordat de rechtbank en politie verteld dat mijn vader vrij wordt gesproken. Ook is door de politie een aantal zaken gevonden en bevestigd dat mijn zusje niet de waarheid sprak en dat mijn moeder de leider was van het verhaal tegen mijn vader. Ik ben heel ziek geweest omdat het veel pijn heeft gedaan en ik mijn vader al jaren niet heb mogen zien. GGD jeugdzorg zegt tegenstrijdiger dingen dan kinderbescherming. Ik durf mijn vader niet aan toespreken. Ik zit tussen mensen van mijn moeder. En die veroordelen mijn vader. Ik ben radeloos. Wat kan ik doen..... Mijn vader haat mijn moeder. En wil ze niet meer spreken... Mijn zus die houd vol dat zij is misbruikt. Terwijl de werkelijkheid " het onderzoek" aangeeft dat zij niet naar waarheid verklaart !! Ik wil me vader weer zien en spreken... Maar weet het niet meer..... Ben radeloos en bang.

hallo mijn ouders zijn al geschijden toen ik nog in de buik van mijn moeder zat toen was mijn zus (13) 3 jaar dus al heel lang maar ik kan er niet meer tegenaan ik zie steeds zelf in mijn hooofd hoe mijn vader mijn moeder slaade en toen zij hij tegen mij hou je bek mijn vader ik mis hem heel erg ik vind het fijn om zo tgeen jullie te praten dus dankjewel als jullie mischien nog tips hebben.... Liefs anoniem

Heey villa pindedo, Mijn ouders hebben me begin januari verteld dat ze uit elkaar gaan, voor de verandering is het een moeder die de keuzes maakt. Ze zegt dat ze niet meer van mijn vader houdt, maar zowel voor mijn vader als voor mij kwam dit als een schok. Ik heb het er de afgelopen maanden moeilijk mee gehad. Ik probeer mijn gevoelens en gedachtes binnen te houden. Als iemand vraagt hoe het met me gaat zorg ik voor een waterdicht masker. Altijd maar mijn hoofd dat me verteld dat ze het alleen vragen omdat het "moet" en het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Bindingsangst en gebrek aan vertrouwen noemen ze dat volgens mij. Ik beschuldig het gepest in mijn verleden en de continue verandering van vrienden van deze eigenschappen. Vrienden of familie zijn beide niet echt mijn houvast.. Ik ben enigst kind, de familie aan mijn moeders is radicaal anders dan dat ik ben en de familie aan mijn vaders kant woont in België. Het is dus niet zo makkelijk om er eventjes heen te gaan. Mijn ouders waren tot voorkort het enige werkelijk stabiele aspect van mijn leven. Om het alles nog iets beter te maken zit ik in mijn eindexamenjaar van de havo, moet ik volgend jaar gaan studeren. En alsof dat nog niet genoeg was is mijn vader al een aantal jaar werkloos en zullen we binnenkort allemaal in een situatie van persoonlijke faillissementen komen met als waarschijnlijke uitkomst de schuldsanering... één bepaalde uitweg lijkt op het moment erg aantrekkelijk, ook al weet dat het de verkeerde oplossing is en ik het zelf nooit zo ver zal laten komen! Ik weet niet meer wat ik wil, wat ik moet en wat de werkelijke antwoorden zijn.. Moet ik volgend jaar als net 17 jarige uit huis gaan? Moet ik alles met een vriendin delen? Of doe ik er beter aan een vertrouwenspersoon te zoeken? Hoe krijg ik de grip op mijn emoties terug en hoe deal je met een scheiding die maar door één iemand gewild is? Ik zit vol vragen maar bezit niet de kennis om erop te antwoorden... Groetjes, L.