Hoiii, mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden of zoiets, maar ik blijf de wisseling moeilijk vinden.. vooral omdat het niet de zelfde slaapkamers zijn. ik heb altijd als ik bij me moeder ben dat ik niet naar me vader wil.. ik ben het nog steeds niet gewend die wisselingen.. natuurlijk wel een beetje maar nog steeds niet veel. Ik vind het best wel irritant want ik heb dan ook vaak dat ik dan bij de een te weinig kleren heb en dan bij de ander juist veel.. of dat ik dan precies weer dat ene vergeet.... ik zou het ook zo fijner en makkelijker vinden als mijn ouders bij elkaar waren.. maar ja daar is helaas niks aan te doen. ik zou wel graag willen dat ik veel minder moeite zou hebben met de wisselingen.. duuus hebben jullie tips? :)

1,5 jaar geleden heeft mijn mama moeten beslissen om te scheiden na veel gedoe met vreemdgaan van papa. Dit was heel zwaar. Het is beland in een vechtscheiding met politie tussenkomsten/rechtszaken/straffen tot gevolg. Ik ben 18 jaar dus van mijn wordt verwacht hiermee te kunnen omgaan en dat heb ik ook geprobeerd maar ik heb een enorm groot schuldgevoel over alles. Niet enkel over de scheiding maar over alles in het leven. Het contact met papa is volledige weggevallen en gaat nooit meer kunnen worden hersteld. Moet ik als 18 jarige mij daar zorgen over maken voor de toekomst en me daar dus ook schuldig over voelen? Iemand tips

Ik wil niet naar mijn vader maar ik moet en ik ben bang. Help mij en mijn mama

Toen Ik 6 jaar was zijn mijn ouders gescheiden. Ik had het er erg moeilijk mee en kreeg op mijn 6e al driftbuien en huilbuien . Door die extreme buien moest ik op mijn 8e naar een pleeggezin. Ze konden me niet aan. Ik ben inmiddels 8× van pleeggezin veranderd maar het helpt niks. Dat heeft als gevolg een nare sfeer thuis, slechte resultaten op school en veel slapeloze nachten. Mijn ouders hebben zelfmoord gepleegd omdat ze het leven niet meer zagen zitten. Wie kan me helpen?

Ik mag bij mijn moeder langer opblijven maar bij mijn vader niet! Dus het is steeds anders. Hoe kan ik dit oplossen??

Hallo ik ben Pip, ik zit ermee dat mijn vader een nieuwe vriendin heeft en die vriendin van mijn vader doet ook best onaardig tegen mij ongeveer een maandje terug had ik ruzie met mijn vader en met mijn moeder erbij mijn vader en moeder zaten elkaar allebei uitteschelden en dat klonk heer hard en het ging allemaal over mij terwijl ik volgens mij niet zo veel fout heb gedaan ik praat nu met een therapeut en dat helpt ik heb ook een buddy aangevraagd weet iemand hoe ik hier mee om moet gaan Groetjes Pip

mijn vader slaapt bij mijn opa en van mijn moeder mag ik niet bij mijn opa /vader slapen omdat ik het snachts niet tegen mijn vader durf te vertellen als ik een ongelukje heb gehad. de vorige keer was ik ziek en toen vroeg ik aan mijn vader of hij mij kon komen maseren en toen zei hij nee ik ben moe.

2 jaar geleden moest ik van mijn zusje horen dat papa en mama gingen scheiden . Ik had het echt helemaal niet zien aankomen . Mijn vader wou het helemaal niet en daarom hebben we een jaar een vechtscheiding gehad. We zijn nu dus ongeveer 2,5 jaar verder en mijn ouders scheiding is nog steeds niet rond . Wel zijn ze nu aan het afwisselen . Mijn zusje en ik wonen thuis en mama is er de ene helft van de week en papa de andere . Dit is nu ongeveer een jaar . Maar er lopen nu nog steeds rechtszaken . Papa en mama kwamen er niet uit met een mediator over het huis en nu heeft mijn vader een rechtszaak aangespannen tegen mijn moeder . Papa is werkloos al 10 jaar . Heb ook heel veel loyaliteit naar papa en mama dus vind dat heel lastig . Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik zoveel stress had en een burn-out heb gekregen . De psycholoog vindt het belangrijk dat ik met papa en mama makkelijker moet gaan praten zonder constant alle ruzies thuis . Daarom heeft ze ons laten starten met gezinstherapie . Afgelopen dinsdag was het eerste gesprek en papa en mama waren er allebei . Toen werd gevraagd aan papa of hij mijn moeder kon omschrijven en hij zei letterlijk dat hij dat niet kon. Ik voelde zoveel haat van mijn vaders kant. Ik weet dat ze er allebei zijn voor mijn herstel van de burn-out ,Maat ik wer er heel verdrietig door thuis en vertelde het mama en die moest er ook om huilen. Ik vind het heel erg voor mama, ookal vind ik het zelf echt super verdrietig . Hoe kan ik hiermee omgaan?

Hoi, ik ben Annelot en ik ben 17 jaar oud. Ik heb een enorme frustratie. Ik woon nu bij mijn vader en ik wordt binnen kort 18 en dan mag ik zelf gaan beslissen of ik bij Mijn vader blijf wonen of dat ik bij mijn moeder ga wonen ( wat ik heel graag zelf wil ) nu heeft mijn vader gezegt dat als ik de beslissing maak om bij mijn moeder en ik gaan wonen dat ik nooit meer terug bij mijn vader mag gaan wonen. Ik voel me hier heel verdrietig over. Het voelt alsof ik gemanipuleerd wordt om bij hem te blijven wonen. Wat kan ik doen? Want ik wil al zo lang bij mijn moeder kunnen wonen.

Hoi, ik ben 14 jaar en mijn ouders zijn vorig jaar gescheiden. Ik woon 3 dagen bij mijn vader en 4 dagen bij mijn moeder. Ik vind het heel vervelend om steeds te verhuizen, ik wil graag 1 plek. Mijn zusje wil niet bij mijn vader slapen en gaat maar 1 middag in de week. Dat vind ik niet eerlijk, want ik moet wel steeds heen en weer. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken?