mijn ouders zijn zins vorig jaar December gescheiden en ik spreek mijn vader never nooit niet ! wat zou je daar aan kunnen doen?

Wat is de kans dat ik weer met mijn vader kan wonen? Mijn ouders zijn al en aantal jaar ¨officieel¨gescheiden maar ze woonde altijd samen. Ik woonde al 10 jaar in hetzelfde huis. Dit jaar besloot mijn moeder dat ze genoeg geld had om ergens anders naartoe te verhuizen. (samen met haar vriendje, die trouwens ook bij ons woonde, heel erg awkward). Ik moest mee verhuizen en had er geen zeggenschap in, ik zit nu al 3 maanden op mijn nieuwe school, ik sta overal onvoldoende, ik heb geen vrienden en ik voel me erg alleen. Ook mijn mentor heeft dit gemerkt en is met mij en de coördinator in gesprek gegaan, ze zijden dat ze me wouden helpen en dat als het nodig was ze en hulp programma in konden schakelen. Ik zei ja, maar ik voel me eigenlijk best schuldig, ik weet dat mijn moeder haar best doet om mij blij te houden, maar ik wil bij mijn vader wonen. Ik heb altijd al en betere band gehad met hem. Ik ben laatst ook in gesprek gegaan met beide ouders, ik heb ze mijn mening verteld, mijn moeder begon meteen oplossingen te zoeken naar al mijn problemen, behalve misschien de hele oorzaak van het probleem dat ik gewoon weer terug wil. Zodra ik dat zei werd het gesprek dood serieus. Ze begon met ¨de rechter heeft dit al besloten¨ en hoe ik beter mijn best moet doen, en dat als het niet voor ons was dat ze allang terug gekeerd was naar het land van heerkomst waar ze wel en goed betalende baan kon vinden, en dat ze bij haar vader wil zijn (komisch, je zou denken dat als ze bij haar eigen vader wil zijn dat ze dat ook voor mij begreep). En dat ik op moest houden met op (cloud nine) te zitten, dat het leven niet zo makkelijk is. Ik weet dat het kinderrechter bestaat, maar zelfs schreef ik en brief heb ik twijfels dat ik mijn zin zou krijgen. Mijn moeder zou dat nooit toestaan, en mijn vader zegt nooit wat,over hoe hij zich erover voelt.

Hoiii, Mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden en sinds een aantal maanden woon ik week om week, dus de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. Nu ben ik over twee weken jarig samen met mijn tweeling zus en vind ik het super lastig wat ik moet doen , want ik ben officieel die week bij mijn vader maar ik weet dat mijn moeder het heel lastig vind dat wij niet bij haar zijn en dat ze zich dus best in de steek gelaten voelt. Het liefst ben ik bij allebei tegelijk maar dat gaat natuurlijk niet.... Ik hoop dat jullie een soort advies of iets hebben want ik zit er echt best wel mee...

Hallo, Mijn ouders zijn nu ruim 5 jaar gescheiden. Mijn vader betaald mijn moeder alimentatie voor zowel mij als mijn zusje. Mijn zusje en ik woonden eerst altijd bij mijn moeder en 1x in de 2 weken een weekend bij mijn vader. Nu woon ik half bij mijn vader en half bij mijn moeder. Mijn ouders hebben daarom besloten dat mijn vader de helft van de alimentatie voor mij betaald. Mijn moeder vindt echter dat mijn vader ook moet meebetalen aan andere kosten, bijv. de fietsenmaker. Mijn ouders verdienen ongeveer even veel. Ik en mijn vader vinden het daarom onzin dat hij ook aan andere kosten moet meebetalen, kosten die mijn moeder van de alimentatie kan betalen. Ik krijg van beide ouders geen zak-/kleedgeld en betaal mijn zorgverzekering, telefoonrekening etc. zelf, dus de kosten voor mijn ouders zijn verder gelijk. Wat vinden jullie? Hoort mijn vader mee te betalen aan deze 'extra' kosten of is de alimentatie meer dan genoeg?

Hee allemaal, Wat fijn dat ik hier even mijn verhaal/vraag kwijt kan. Mijn familie aan mijn vaders kant heeft wat spanningen het afgelopen jaar. De nieuwe vriend van mijn oma matcht niet zo goed met de andere familieleden. Normaal zag ik mijn familie bijna elk weekend. Sinds de nieuwe vriend van mijn oma is dit heel erg verwaterd en daar kan ik best heel verdrietig om zijn. Mijn vader en stiefmoeder doen negatief over die vriend, maar delen ook regelmatig over irritaties over mijn oma of nichtje bijvoorbeeld. Hierdoor wordt de spanning tussen ons alle alleen maar erger voor mijn gevoel. Nu is het zo dat de kerstdagen eraan komen en voorheen gingen we met z'n alle lunchen of dineren. Dit jaar willen mijn vader en stiefmoeder dit niet doen met de familie maar alleen met het gezin omdat het 'te veel gedoe' is. Dit is voor mij een beetje de druppel. Ik ben best boos geworden op mijn vader en stiefmoeder dat zij dit zo besloten hebben. Hierop reageren zij dat ze dit zo hebben afgesproken 'Einde discussie. Punt.' was het. Ze bespreken dit ook niet met de familie, die weten helemaal niks van hun eigen plannen. Ik vind kerst zo belangrijk omdat dat voor mij één van de weinige vaste dagen zijn waarvan ik zeker weet dat ik met mijn familie ben. Daarnaast is het al complex genoeg die feestdagen met gescheiden ouders! Heel verhaal.. Het komt er op neer dat ik niet weet wat ik nu kan/moet doen. Ik wil heel graag kerst met z'n alle vieren maar hoe doe ik dat als mijn vader en stiefmoeder dit zo tegenwerken?

mijn opa en oma praatten vaak negatief over mijn vader en moeder waar zij niet bij zijn. ik heb al heel vaak gezegd dat ik dat niet wil. ik heb zelfs een brief gegeven maar daar teren ze zich niets van aan. wat moet ik nu doen

Hey! Mijn ouders zijn bijna tien jaar gescheiden en ik heb het daar nog best wel moeilijk mee. Als ik bij mijn moeder ben dan mis ik mijn vader en andersom ook. Ik huil ook best wel vaak over dit onderwerp. Door dit probleem kan ik me moeilijk concentreren, op school en ook buiten school. Hebben jullie hier tips voor? Heel erg bedankt xx S

ik vind het vaak te druk bij mijn moeder iedereen loopt mij achterna omdat ik de oudste ben ik irriteer me er vaan aan maar ik weet niet hoe ik het moet aan pakken help me alsjeblieft

ik wil graag bij mijn vader wonen maar ik woon bij mijn moeder het klikt ave toe niet zo tussen mijn moeder en mij wat kan ik nu het beste doen

Hoi hoi! Mijn ouders zijn inmiddels al ruim 8 jaar gescheiden en het dreigt opnieuw flink uit de hand te lopen. Het is eigenlijk nooit echt goed gegaan. Ik zou om het weekend naar mijn vader toe 'moeten', maar inmiddels ga ik al een paar maanden niet meer. Mijn vader heeft al 6 jaar ongeveer een nieuwe partner die samen ook nog een kindje hebben gekregen (nu 3 jaar). Die partner is al die tijd dat ze bij mijn vader woont eigenlijk al een verschrikkelijk persoon voor mij. Ze scheld me achter mijn rug om vaak uit en doet hele erge dingen. Mijn broertje van 12 gaat eigenlijk nog wel frequent naar hun toe, maar dan zegt hij steeds: "Ik ga voor mijn broertje en niet voor papa en *partner*". Nu geloofden mijn moeder en ik hem al niet zo heel erg, maar dat is dus nog bevestigd ook. Hij ging afgelopen vrijdag naar mijn vader toe en, omdat mama en ik heel nieuwsgierig waren vroegen we die avond al meteen hoe het ging en hoe dat het daar was. Geen reactie. Later vertelde hij dat het allemaal wel prima ging en dat was voor ons de druppel om hem te vertellen dat hij compleet onzin al die tijd al verteld. Dit is daarna volledig geëscaleerd en mijn broertje heeft toen gezegd dat hij vond dat hij maar beter bij papa kon blijven (waarschijnlijk omdat hij wist dat hij thuis op zn donder zou krijgen). Dit maakte mijn moeder en mij ontzettend boos, want hij heeft ons dus altijd keihard voor zitten liegen en mama heeft dus ook meteen tegen hem gezegd dat hij dan maar daar voor altijd moet blijven en moet dus vanavond al zijn spullen van bij mama inleveren. Ik ben dus alleen zo bang dat dit nooit meer goed gaat komen en dat iedereen voor altijd boos op elkaar zal blijven :(. Iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan? Groetjes en alvast bedankt!