Ik voel me schuldig

Hee Elle, Mooi dat je je verhaal met ons deelt! Zo te lezen heb je bij je moeder een fijne plek gecreëerd. Eigenlijk alles waar jij je prettig bij voelt is bij je moeder. Het is dan ook logisch dat je dan ook meer bij je moeder bent dan bij je vader. Weet hij wel dat deze plek zo belangrijk voor je is? Zo niet is het misschien verstandig hem dit te laten weten. Wees wel duidelijk over je gevoel naar je vader en waarom je niet meer bij hem komt. Ook dat de situatie bij je moeder er niet beter op wordt. Blijf eerlijk en duidelijk tegen je beide ouders, zo weten hun ook wat jou gevoel is. Toen mijn ouders gingen scheiden had ik geen fijne plek. Deze vond ik later bij mijn opa en oma. Ik denk dat toen mijn beide ouders niet wisten hoe belangrijk die plek voor me was. Mijn ouders hebben hierdoor verkeerde keuzes gemaakt. Misschien omdat ze niet wisten hoe belangrijk die plek voor mij was. Wat ik hier mee wil zeggen is dat hoe moeilijk het ook is blijf met je ouders praten. Wel vind ik het echt stoer en bijzonder mooi dat je zo je moeder steunt! Ik hoop dat je hier misschien iets aan hebt. Groetjes Gerjan

Hoihoi Elle, Bedankt voor jouw berichtje op het forum. Klinkt als een vervelende situatie waar je in zit! Maar gelukkig kunnen we daar nu samen over kletsen. Zelf heb ik vroeger ook weleens wat gedoe gehad met m’n ouders. Ik woonde net als jou en je broer ook bij mijn moeder en zag mijn vader om het weekend. Hij betaalde mijn moeder ook alimentatie (ik denk in ieder geval dat je dat bedoelde ) en dit was eigenlijk wel goed geregeld. Wel was het inderdaad altijd een gesleep met spullen, dus kan heel goed begrijpen dat dat voor jullie ook lastig is! Zelf had ik altijd wel behoefte aan een soort ‘vaste plek’ en die had ik dus ook bij mijn moeder. Het is dus ook helemaal niet verkeerd om dat bijvoorbeeld aan te geven bij je vader. Zo ziet hij misschien in hoe het voor jou voelt en dat het ook niet vervelend bedoeld is naar hem. Je zou misschien ook met hem kunnen bespreken hoe hij het dan graag zou zien, dat jullie daarover afspraken kunnen maken. Lijkt je dat wat? Over het verdienen van geld wil ik wel echt zeggen dat je dat heel volwassen oppakt! Maar eigenlijk ook een beetje ‘te’. Het is echt onwijs lief van je dat je je moeder helpt en rekening met haar houdt, maar eigenlijk is dat natuurlijk niet echt jouw taak. Jij moet ook de kans krijgen om gewoon ‘kind’ te kunnen zijn. Je gaf aan dat je je daar schuldig over voelt, maar ik wil graag tegen je zeggen dat dat helemaal niet hoeft! Als je je er fijn bij voelt kan je, misschien samen met je broer, bij jullie ouders aangeven hoe het nu voor jullie is en dat jullie het graag anders zouden zien. Soms is het namelijk zo dat ouders helemaal niet doorhebben hoe het voor jullie, als hun kinderen, kan zijn. Door hierover in gesprek te gaan komt er wat meer duidelijkheid en hopelijk ook een goede oplossing voor deze situatie! Hopelijk heb je hier iets aan! Lieve groetjes, Sandra

Hooi Elle, Wat een naar verhaal, ik kan heel goed begrijpen dat dit een moeilijke kwestie is voor jou. Ik weet niet zoveel over kinderalimentatie dus ik kan je niet zo goed helpen met het juridische gedeelte van je bericht. Wel weet ik dat als jouw vader normaliter alimentatie betaalt en besloten is in de rechtbank dat je moeder daar recht op heeft, of hij dat nou wilt of niet. Ook weet ik dat jij in principe nog niet financieel zelfstandig hoeft te zijn, al kan ik wel begrijpen dat dat nu wel zo lijkt. Jij bent je vader niks verschuldigd, geen tijd en geen geld. Een ouder hoort onvoorwaardelijke steun aan een kind te geven en dat hoeft niet andersom zo te zijn. Het is niet eerlijk van hem om te zeggen dat als jij minder kan/wil komen dat hij dan minder geld geeft. Daar hoef jij je dan ook niks van aan te trekken. Ik begrijp uit je bericht dat je je vader wel wilt blijven zien maar dan minder. Ik denk dat het fijn is om wel contact met je vader te onderhouden maar het is misschien wel goed om met hem te bespreken dat hij jou niet zo kan chanteren en dat hij jou buiten de scheiding moet laten. Misschien kan je hem ook vertellen hoe jij je erbij voelt als hij dit soort dingen doet en zegt. Dat het niet alleen nadelig voor je moeder is maar ook erg nadelig voor jou en je geluk. Daarnaast wil ik ook nog zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. Jij bent niet verantwoordelijk voor je vader of moeder, op geen enkel gebied. Ik denk dat jij deze situatie heel goed behandeld hebt. Je mag trots zijn op jezelf! Liefs Hannah