Heyy allemaal ik wil gwn even mijn verhaal kwijt ongeveer een jaar geleden heeft mijn vader bekent gemaakt dat hij is vreemd gegaan dit is nu nog steeds bezig en ik vind dit erg vervelden want ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij probeert mij te dwingen dat lukt hem niet want ik sta stevig in me schoenen ( in ieder geval als dat wel zo is ) maar hij probeert mij telkens naar allerlei musicals mee te nemen en dan premières

Ik hou niet zo erg om te praten over al het gedoe met mijn ouders, maar ik heb nooit echt het gevoel dat mensen mij begrijpen als ik zeg hoe moeilijk het af en toe kan zijn en hoe een klap het is voor jou als kind om een scheiding van je ouders mee te maken. Daarom plaats ik dit hier waar ik denk dat mensen het wel begrijpen, ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Je hoeft het niet te lezen ik wil gewoon dat ik het verhaal eens in het kort heb opgeschreven. Ik was een jaar of 4 jaar oud toen mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Dit was voor mij en mijn zussen in die tijd erg verwarrend. Maar gelukkig ging de scheiding niet met teveel ruzie. Maar het zorgde er wel voor dat ik en mijn zussen wat minder zelfverzekerd waren. Het ergste was dat met mijn ex-stiefvader waarmee me moeder later een reactie kreeg. Mijn moeder had nog een kind met hem gekregen ze was een jaar of 3 (ik toen 10) toen we naar Noorwegen emigreerde. Dit vond ik toen de tijd al niet te leuk omdat ik natuurlijk alles moet achterlaten in Nederland. Maar een maand of 5 later toen ik de ik me daar thuis begon te voelen ging het helemaal mis tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Hij was vreemd gegaan en wou me moeder verlaten. mijn moeder was er kapot van. 1 maand lang hebben we iedere dag ruzies moeten aanzien, dingen die kapot worden gegooid, mijn zusje was vreselijk aan het huilen. We wisten echt niet wat we moesten doen als kind zijnde. Na deze tijd zijn wij weer terug verhuist naar Nederland en kon ik weer alles achterlaten wat ik daar had opgebouwd Ik ben zelf niet het persoon dat graag zijn gevoelens uit over dit soort dingen maar ik kan toch wel zeggen dat door deze ervaring ik een moeilijke tijd heb gehad die ook erg mijn sociale leven beïnvloeden. Gelukkig ben ik er door positief te denken gewoon weer overheen gekomen zonder hulp. Ik heb mijn plezier gevonden in spontaan zijn. Ik hou er van om andere mensen te laten lachen. Ik sta nu ook heel positief in het leven maar toch zullen de herinneringen mij wel blijven achtervolgen (zoals ik al zei, ik wou gewoon even mijn verhaal in het kort kwijt. Maar bedankt als je het toch hebt gelezen)

Hoi allen, Ik weet niet hoe ik alles precies moet verwoorden maar ik ga het proberen. Mijn ouders zitten in het begin van een scheiding, de brief is er en het hoge woord is eruit. Mn moeder is verliefd op een ander. Ik heb hier erg veel moeite mee en daarom heb ik geen contact meer met haar. Ik woon op kamers, en mn ouders wonen nog onder een dak. Daarom kom ik niet meer vaak thuis. De band met mijn vader is erg sterk en ik spreek hem vaak. Momenteel zit ik in het eerste jaar van de opleiding hboV. En dan nu... Ik voel me gewoon elke dag heel verdrietig, boos, somber en ik heb nergens meer zin in. Echt gewoon nergens. School deed ik altijd met plezier, en nu begint mijn interesse, motivatie en werk ook de dupe ervan te worden. Ik vind het lastig om met iemand erover te praten.. Omdat ik ssimpelweg het gevoel heb dat niemand het oprecht snapt, en snapt hoe ik me voel. Mijn vriend waar ik bijna 3 jaar een relatie mee heb, is er wel voor me maar ook die sluit ik buiten.. Ik klink misschien heel depressief of zielig, wat ik (hopelijk) niet ben! Maar ik merk gewoon aan alles dat ik eraan onderdoor ga en niks meer goed voelt.. Misschien dat een van jullie mij wel echt snapt. Ik hoop het.. Debby, 19.

Mijn ouders hebben net een maand geleden aangegeven dat ze gaan scheiden. Ze hadden niet eens erge ruzie of zoiets! Daardoor kwam het echt als een verrassing. Ik heb moeite met slapen, maar ik durf het daar echt met anderen over te hebben. Ik ben bang dat ze me niet begrijpen, of dat ze me niet geloven. Mijn school resultaten gaan achteruit, en hoewel ik weet dat het normaal is, word ik daardoor echt boos op mezelf. Kan ik niet gewoon doorgaan met mijn leven? Ik heb aan een aantal vriendinnen verteld dat mijn ouders gaan scheiden. Ik waardeer het echt dat ze me echt willen helpen enzo, iedereen trouwens, maar toch, ik haat het als mensen continu medelijden met me hebben en continu dingen zeggen zoals 'als je wil praten, ben ik er voor je'. IEDEREEN zegt dat en het wordt ronduit vermoeiend. Ik houd een dagboek bij, waarin ik al mijn zorgen en gedachten opschrijf, wat opzich goed is, maar ik ben zo bang dat mijn ouders het vinden en omdat de meeste stukjes die ik schrijf depressief zijn, dat ik dan naar een psychiater moet of zoiets en dat wil ik echt absoluut niet. Er zijn nog wel wat meer dingen aan de hand, maar voor nu: Heeft iemand alsjeblieft nog tips? Ik zit een beetje in de knoop met mezelf zal ik maar zeggen. groetjes, Joséphine

Hoi ik ben belle en mijn ouders zijn meer dan 6jaar gescheiden daar heb ik altijd veel moeite mee hebben juli nog tips??? Groetjes Belle

Heey ik ben Floor (12) mijn ouders zijn gescheiden en dat maakt mij niet uit het is alleen dat ik moeite heb met mijn vader. Hij heeft nooit naar me omgekeken en ik vond het ook niet erg om hem wat minder te zien. Maar toen ging het fout. Ik kon het niet aan om naar mijn vader toe te gaan om dat hij in het huis woont waar al die ruzies en de hele zooi had plaats gevonden. Hij gaf mij geen tijd om het te verwerken en hij dwong mij daar heen te gaan. Mijn gevoelens en emoties stapelde zich op en ik moest ook presteren op school. Een tijdje later werd het heel erg dat ik niet meer wilde gaan en dus gewoon bij mijn moeder bleef maar daar was hij het niet mee eens dus bonkte hij op de deur. Ik ben een paar keer weggerend maar dan ging hij naar mijn moeder en kreeg zij problemen.het werd steeds erger dus ging mijn moeder hulp zoeken en heel veel later kwam er een gezinsvoogd nu hoef ik niet naar mijn vader en wil ik ook nooit meer contact met hem maar de mensen om mij heen kunnen dat niet accepteren. Wat moet ik doen.

Me ouders gingen uit elkaar. Allebei nieuwe relatie. Ik kon het niet met de nieuwe vriendjn van me pa vinden. Ze deed raar tegen ons enzo. We gingen naar jeugdzorg omdat onze ouders geen afspraken konden maken. Uit eindelijk wou die vriendin dat me pa geen contact met zijn familie had ogzo dus hij heeft niemand meer. Hij is zijn ouders en zus kwijt. Hij heeft nu alleen me broertje nog. Me pa moest een keer naar zijn werk dat doet die liever niet als wij er zijn omdat die leuke dingen met ons wil doen. Maar hij moest. Me broertje was bij een vriend. En ik was alleen met haar thuis. Ik hoorde gerommel bij me deur. Had ze me dus opgesloten in me kamer. Ik moest naar de wc. En bonkte op de deur. En schreeuwde heel hard. Deed de ramen open en riep om hulp maar niemand hoorde me. Na 3uur kwam me pa terug. Hoorde ik weer gerommel deed ze me deur weer open. En liep zij naar beneden en begroeten ze me pa. Ik rende naar de wc deed het bijna in me broek. En ging daarna iets met me pa doen. Zins dien ben ik bang voor haar. Ze verkochten dat huis is Utrecht. En gingen in Gouda wonen. Zins dien is me pa zijn geld en spullen krijt die heeft zr allemaal verkocht. Toen heeft ze me mishandeld. Toen moest ik naar de kinderbescherming. En heb ik enkele rechtszaken gehad. Ik heb al zo vaak met me pa proberen te praten. Maar hij geloofd me niet met alles wat ik zeg. Zegt hij: dat zou ze nooit doen ze is zo lief voor jullie Me pa heeft het tegen haar gezegd en toen heeft ze gezegd dat ik niet over haar moet rodeelllen anders heb ik een groot probleem Als ze de vaatwasser uitruimt en ze heeft een mes in haar handen kijk ze me heel eng aan of ze daar iets van plan mee is Ik heb gelukkig geen littekens aan over gehouden maar had een snee in me hand. En was helemaal verbrand op me rug Toen kreeg ik last van nachtmerries. En durfde ik helemaal niks meer. Als ik bij me pa sliep stond ze soms zo opeens in me kamer Ik heb therapie moeten volgen om het allemaal te verwerken. Toen zag ik het leven niet meer zitten. En ben ik naar het station gegaan. Ik had 20 gemiste oproepen van me ma en 5 gemiste oproepen van me therapie omdat ik veelste laat was. Ik belde terug en zei dat ik nog moest vegen op school. Ze geloofde het maar heb nooit gezegd dat ik op de trein stond te wachten. Uit eindelijk verteld dat ik het leven niet meer zie zitten. (Niet verteld dat ik al een poging had gedaan). Me ma geloofde me ook nirt helemaal. Heeft wel jeugdzorg gebeld. Die belde me pa en zeiden dat hij contact met me moest opnemen omdat ik zelfmoord wou plegen. Hij zei: dat doet ze toch niet en hing op. Toen heb ik nog veel meer therapie gevolgd. Ik heb tegen die vrouw gezegd: u zal vast voot mensen helpen maar u kunt mij niet van gedachten veranderen. Ik kom niet meer. En ben weg gegaan. Na een lange tijd ging het wel weer goed met me maar toen ben ik een dierbaar iemand verloren aan kanker. En toen werd het alleen maar kutter en kutter. En ik geloofde het namelijk niet toen ze dood was maar ik zag het overleden kaartje en toen was ik er echt helemaal klaar mee Ik heb al van kinds af aan een goede band met me pa. En die is nu verpest. Met me moeder kan ik het niet goed vinden. Ze stond een keer achter me broertje en ik was zo verdrietig en boos te gelijk dat ik huilt scheeuwde: jij heb nog allebei je ouders dus je moet nu echt ophouden Ik ga huilend slapen en word huilend wakker elke dag! Als ik uit huis ga verbreek ik het contact met heel me familie. Er is te veel gebeurd. Dit is nog niet eens alles! Dan heb ik hrt nog nirt eens over het te huis en het pleeggezin enzo. Me moeder is elke dag boos op me en schreeuwd alleen maar. Ik doe alles verkeerd volgens haar. Het is al 8 jaar kutt. Hoop dat ik ooit normaal kan leven maar ben bang van niet.

ik ben nu 14 en wil graag bij mijn vader wonen. Maar mijn moeder staat dat niet toe. Als ik het er over heb met mijn moeder gaat ze huilen. Ik heb op mijn 12e ook geen brief van de rechter gekregen om voort te stellen waar ik wil wonen. Ik durf het nu niet meer tegen me moeder te zeggen. Wat moet ik doen?

Als ik in de afgelopen jaren 1 ding geleerd heb, is dat dat het leven niet altijd even makkelijk is. Toen ik twaalf was gingen mijn ouders scheiden. Ik dacht altijd dat zoiets mij nooit zou overkomen. Ondanks alle ruzies, zei mijn moeder altijd dat het wel goed zou komen. Toen het wel gebeurde deed dat daarom extra veel pijn. Na de scheiding zij mijn moeder iets wat ik niet begreep. "We gaan scheiden, maar ik houd nog steeds heel veel van hem." Hoe kan je na zoveel ruzie nog steeds van iemand houden? en als je nog van iemand houd, dan ga je toch niet na twaalf en een half jaar scheiden. Door de jaren heen is er veel veranderd. Mijn ouders zijn in een vecht scheiding beland en het contact met mijn vader ging steeds moeizamer. Ik vond dat hij er niet voor mij was, hij had na een half jaar nog steeds geen tafel en we aten dus op een doos op de grond en allemaal van dat soort dingen, maar als ik er iets van zij dan werd hij alleen maar boos. Toen ik zij dat ik een tijdje niet bij hem wou komen werd hij heel boos (lees spande een rechtszaak aan tegen mijn moeder en toen hij die verloor stuurde hij een lichte drijgmail naar mij). Ik heb hem toen een jaar niet meer gesproken. Alles was heel verwarrend en ik wist niet of ik nog van hem hielt of niet. Ik miste hem heel erg, maar tegelijk ook helemaal niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Na een jaar heb ik geprobeerd weer contact met hem te zoeken. Dat is mislukt. Toen we elkaar weer zagen gaf hij mij overal de schuld van. Ik kon dat niet van me af schudden. Het gaf een enorme boost aan zijn negatieve kant. Ik wou zijn foto niet meer zien en zijn naam niet meer horen. (een beetje lastig aangezien ik ook een broertje heb die hem nog we ziet) Het is nu weer ongeveer anderhalf jaar later en ik kan hem nog steeds niet vergeven. Ik bedoel, er zijn altijd twee mensen in een relatie. Hij had nooit alles op mij af mogen schuiven. Om het contact weer op te bouwen zal er echt veel gepraat moeten worden en hij zal moeten accepteren dat hij ook een rol heeft gespeelt in alles. Afgelopen half jaar heb ik wel geleerd weer van hem te houden. Zoals hij was. Als vader, die mij zo veel geleerd heeft en waarmee ik geweldige avonturen heb beleeft toen ik klein was. Het is moeilijk en soms verafschuw ik hem weer met heel mijn hart. Dan wou ik dat ik een andere vader gehad had die er wel voor me is. Maar steeds vaker zie ik dat het ook allebei kan. Van hem houden en toch ook niet. Net als mijn moeder, vlak na de scheiding.

Mijn ouders zijn gescheiden in 2012. Maar nu kan ik er niet meer tegen. Mijn moeder is depressief en heeft nu een vriend die ik niet mag. Mijn zus heeft een eetstoornis en mijn andere zus drinkt, rookt en gebruikt drugs terwijl te 15 is. Mijn broertje heeft ADHD en dat is ook heel vervelend. Ik heb geen contact meer met mijn vader omdat ik geen band meer met hem heb. Mijn verleden is ook best zwaar. Ik ben 8 jaar lang gepest op de basisschool. In 2010 overleed mijn opa aan longkanker en 2 jaar later scheidden mijn ouders. Ik kan er met niemand over praten en alle emoties zitten opgekropt. Ik probeer mijn emoties kwijt te raken door piano te spelen en dat helpt een beetje. Ik durf er niet met mijn docenten of mentor over te praten omdat ik bang ben dat de jeugdzorg erbij betrokken wordt. Iemand had 2 jaar terug mijn moeder aangeklaagd omdat ze mij, mijn zussen en mijn broertje zou verwaarlozen. De jeugdzorg is er toen bijgehaald en die is bij me op school gekomen om er over te praten. Het liefste ben ik de hele dag alleen en wil ik huilen. Maar als ik wil huilen komen er geen tranen maar die blijven in mijn keel hangen. Ik ben bang voor de toekomst. Hoe het verder gaat. Wat moet ik doen?!