Ik wil graag bij mijn moeder wonen en want mijn vader zijn vriendin komt bij ons inwonen en ik wil dat niet en mijn vader heeft het niet aan mij gevraagd en mijn vader schreeuwt altijd en doet naar tegen mij

Mijn vader en moeder zijn al uit elkaar sinds ik 1 jaar was. Mijn vader heeft nu 3 jaar een nieuwe vriendin, ze zijn heel gelukkig samen, maar ik kan het niet zo goed met haar vinden, alleen heb ik dat nooit tegen haar gezegd. Ik heb nooit eigenlijk zin om elke zondag erheen te gaan, vooral omdat ik niet weet hoe ik op mijn vader en stiefmoeder moet reageren. Ze kunnen namelijk best emotioneel en manipulerend overkomen en ik voel me nooit helemaal daar thuis als bij mijn moeder de rest van de week. Hebben jullie misschien tips voor hoe ik hier mee om moet gaan of iets duidelijker kan worden?

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Mijn moeder heeft al 1.5 jaar een nieuwe vriend. Hij heeft alleen nooit bij ons thuis hoeven slapen. We wisselde namelijk eerst week op week van pap naar mam. In de week dat we dan weg kwamen kwam hij slapen. Nu heeft mijn vader sinds een half jaar ook een vriendin. En door omstandigheden wonen we nu sinds 3 maanden voor een tijdje volledig bij hem. De eerste maanden probeerde papa nog rekening te houden met ons en het feit dat we het niet fijn vinden als ze veel komt en al helemaal slapen. Hij gaat nu 1/2 dagen in de week naar haar. Maar nu komende week komt ze voor het eerst hier slapen. Ik ben er in mijn gevoel nog niet klaar voor maar heb toch gezegd maar haar maar komen zodat ik van de druk af ben en minder het gevoel heb dat ik hun relatie in de weg zit. Maar nu is de vraag. Hoe overleef ik die dagen dat ze hier komt. Hoe voel ik me toch fijn in mijn eigen huis? Normaal zit ik na het eten de hele avond met mijn vader op de bank. Hoe doe ik dat nu? Hoe los ik het gevoel op van ze zit op mama’s zoude plek? Ze ligt op mama’s plekje in bed. ( we wonen met papa nog in het huis waar me met zijn 4e zijn opgegroeid). Maar ook hoe ga ik om met mijn vader “ klef” en gelukkig zien met een ander dan mama. Kortom hoe ga ik hier mee om? Bedankt voor het lezen, Elise

Ik woon bij m'n vader. Thuis is het heel fijn. Met papa kan ik over alles praten. Ik ga er om het weekend heen. Het lijkt soms alsof mama mij niet eens kent. Mama zegt vaak dingen waardoor ik me verdrietig voel. Als ik dingen wil aangeven dan luistert ze nooit. Ze is gewoon geen goede moeder. Ik voel me hopeloos en boos en verdrietig. Kunnen jullie mij helpen?

Hé dit is mijn tweede keer maar dat maakt het niet makkelijker.dit keer is het mijn vader en super lieve stiefmoeder. De eerste keer was ik 5 en ik ken mijn stiefmoeder al 8 jaar het is ingewikkeld omdat het dat zo zo is en je merkt het aan je vader aan je stiefmoeder mijn stiefmoeder hoef ík maar een knuffel te geven en ze begint te huilen zo ongeveer maar bij mijn vader is het echt heel anders hij gaat nu in eens allemaal leuke dingen doen zo als naar de film een ijsje halen Mac pizza uit eten en dat deed hij nooit het klopt gewoon niet mijn zusjes vinden het leuk en ik wil het ook niet voor hen verpesten ik weet het niet iedereen zegt is toch leuk. Ik vind het gewoon raar. En hij gaat nu in eens met een andere vrouw om die ik nog nooit heb gezien. Ik weet niet wat ik er mee moet het is gewoon super snel klaar met deze op naar de volgende. Ik weet het gewoon niet alles veranderd gewoon zo

mijn ouders zijn gescheiden, sinds ik 3 of 4 was ik woon bij papa. maar mijn is, ik ben heel boos op mijn moeder ze heeft opeens een VRIENDJE terwijl ze nooit wat met mij wil doen doet ze ales met heer vriendje ik ben zo boos. wat moet ik doen

Hiii, 2 juli is waarschijnlijk de examenuitreiking en het einde dus van mijn middelbare school. Dat betekent dat allebei mijn ouders daar willen zijn. Mijn ouders hebben een vechtscheiding zowat gehad (meestal niet fysiek maar erg grote ruzies) en kunnen elkaar nog steeds niet zien of luchten. Als ze allemaal komen, ben ik bang voor ruzie, stress, boze blikken en ongemakkelijkheid enzovoort, en heb ik geen leuke dag, als een van mijn ouders niet komt (moet er eerst iemand kiezen, al rot genoeg) zit ik weer met een schuldgevoel en mis ik de andere ouder(s) op dat moment. Allebei behoorlijk k*t dus want het is mijn dag en mijn ouders hebben veel te veel nare geschiedenis samen om gezellig of normaal te doen. Hebben jullie tips/ideeën hoe dat bij jullie ging en of je mij kan helpen want ik heb het echt nodig!! Een ding, kom niet aan met: "Laat ze gewoon en vertel ze van te voren om normaal te doen" of zoiets, dat werkt letterlijk alleen bij exen die beste vrienden zijn, mijn ouders zijn alles behalve vrienden en dat maakt mijn dag niet beter..... Groetjes Louèn!

Ik zie mijn vader al 2 en een half jaar niet dat komt omdat hij ons mishandelden en zich niet aan de afspraak houd hij heeft ons een keer meegenomen en ons niet thuis gebracht en de rest is nog veel erger maar dat hou ik liever voor me zelf

Hallo ik ben Florence bijna 11jaar en ik vroeg me af hoe het met jullie gaat met gescheiden ouders want bij mij gaat het heel goed mijn ouders kunnen ook gewoon normaal met elkaar praten maar hoe zit het met jullie ??? Ik zou het graag willen weten maar het hoeft natuurlijk niet perse doeiii groetjes florenceeeee

Hoi, mijn naam is Loviène ik heb al eerder een bericht geschreven, maar ik dat was geweest vroeger (toen was ik 9). Ik ben nu 13, en heb mijn eigen leven op de middelbare. Mijn moeder heeft nu een "vriendje" en het is erg lastig. Want het begon allemaal met een wandeling langs het kanaal. Na die zo gezegde "date" heeft mijn moeder me gezegd dat het klaar was. Dus het 'm niet zal worden. Ik was alleen blij. Met de angst dat weer alles zou veranderen. Maar later uit het niets ging mijn moeder naar beneden. Klinkt heel raar, maar mijn moeder gaat NOOIT naar beneden. Alleen als er iemand beneden is. Het eerste dat door me heen kwam was de vraag. Waarom zou mijn eigen moeder mij niet vertellen wie beneden is? Maar toen hoorde ik het. Die stem kwam me TE bekend voor, en ik wist het. Op 12 jarige leeftijd wat er aan de hand was. Ik had mijn moeder vertelt dat ze niet zomaar mensen in huis moet nemen. Want de reden dat ze een wandeling ging maken was omdat ze die man niet in huis wou nemen. En dat ze nu het tegenovergestelde deed van wat ze laatst zei. Maar voor mijn gevoel lachte ze dat gewoon weg... ik voelde me niet gehoord. Ik dacht alleen:" Ze maakt me belachelijk. Ik probeer haar alleen wat te vragen? En dat doet ze zo?!". Ik en mijn moeder hadden een echte goede band. Maar die dag brak ze het. Of misschien ik wel. Part 3 komt eraan als jullie dat willen Succes Loviene❤️