Beste gescheiden ouders, ik wil mijn verhaal delen en hoe ik tegen mijn situatie aankijk en misschien kan ik ook nog tips voor jullie geven. Mijn ouders zijn al vanaf dat ik 2 jaar ben gescheiden en ik heb er hele lange tijd geen problemen mee gehad omdat als je klein bent best wel de situatie accepteert, omdat je het toch niet goed begrijpt. Maar op toen ik ongeveer 11 jaar was had ik er al wat meer moeite mee. Ik gaf mijn stiefmoeder de schuld van de scheiding en kon niet helemaal goed met haar overweg. Ik zat toen ook in een praatgroep en dat heeft voor lange tijd geholpen. maar toen werd ik naar een paar jaar 16 en begon mijn teleurstellingen en boosheid op te bouwen. Ik was boos en teleurgesteld in mijn vader. Ik begon te beseffen hoeveel ik eigenlijk mis met mijn vader. Hij is/was nooit thuis en hield zich nooit bezig met mijn school of wat dan ook nog meer. Ik begon om me heen vriendinnen en vrienden te zien die dingen met hun vader deden. Ik wist eindelijk wat ik miste, de aandacht van mijn vader. Ik wou dat hij meer tijd in me stak. Al langzamerhand kwam ik alleen bij mijn vader omdat het voelde als verplichting. Ik werd er zo ongelukkig door. Ik leerde een vertrouwingspersoon op school kennen en begon daar gesprekken mee te voeren, maar voordat ik gesprek zou hebben met hem en mijn vader, was mijn ma woedend geworden op hem en heeft ook verteld dat ik eigenlijk door hem met iemand aan het praten ben. Daar schrok hij van en toen hebben we na jaren weer iets samen gedaan. dat hield hij eventjes vol en nu is het weer als eerst. Ik probeer me erbij neer te leggen, omdat ik ook energie in stak om beter contact te krijgen en dingen te doen met hem, maar toch gebeurd er niks. deel van me is woedend maar ander deel wilt weer rust vinden. Hoe moeilijk ik het er nog mee heb, ik moet toch doorgaan. dus ouders ook al zijn jullie gescheiden, zorg dat jullie altijd goed contact houden en ook soms met zijn tweetjes wat gaat doen. Al kom je bij het sporten kijken of stuur je keer een appje of als je iets meegemaakt hebt (of je zoon/dochter) bel hem/haar en ga eventjes praten. Dat is zooo belangrijk voor jullie band.

Ik ben nu 24 jaar oud, maar er zit mij toch een bepaald dingetje dwars aan de scheiding die mijn ouders ongeveer 12 jaar geleden hebben gedaan. Ik was destijds een knul van tussen de 10 en 12 jaar oud. Wat er gebeurde was dat mijn moeder na 18 jaar huwelijk, geen liefde meer voelde voor mijn vader. (Wat ik daar als kind en nu van vind laat ik achterwege). Mijn moeder is uiteindelijk spanning gaan zoeken buiten het huwelijk om. Iets dat uiteindelijk gevonden is in de vorm van een super leuke vent, die nu al 10 jaar mijn stiefvader is. Wat voor mij destijds zeer lastig was, was het feit dat mijn vader mij erin probeerde te betrekken. Hij zocht mij dagelijks op om te klagen over mijn moeder, en hoe erg hij wel niet in zijn rug gestoken was. Nou had ik op dat moment redelijk veel begrip voor hem, maar toch denk ik dat je een kind van 10 niet moet blootstellen aan zulke volwassen enigszins haatdragende emoties omdat die op dat moment tegen mijn moeder en stiefvader gericht waren.

Ik ben een vrouw van 30 jaar waarvan de ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was. Daarna is mijn vader hertrouwd en moeder is daarna lang depressief geweest. Zij heeft mij heel tegen mijn vader opgezet. Toen ik een klein kind was was ik hiervoor vatbaar. Ik geloofde haar ook. Ik heb hierdoor veel extra verdriet gehad die ik liever niet had. Ik ben later erachter gekomen dat zij onderling ruzie hadden en mij als speelpop gebruikten om hun ruzie uit te vechten. Nu ben ik zelf getrouwd en zwanger en ga nu mijn eigen gezin starten. Ik heb weinig contact met mijn ouders omdat zij geen ouder voor mij zijn geweest maar een boze partner die ging scheiden. Het is leuk als je ruzie hebt met je partner maar als je kind er ooit achter komt dat je hebt zitten liegen en bedriegen dan ben je alles kwijt. Denk hierover na!

Beste ouders het is moeilijk.......

Beste ouders, Mijn ouders zijn vorige jaar gescheiden, dit was een vervelende perioden want ik zat ook met mijn examens net na dat ze het bekent hebben gemaakt. Nu ben ik officieel 15 dagen in de maand bij mijn vader en 15 bij mijn moeder. Als we bij mijn vader zijn gaat het vaak mis tussen mij en mijn vader, als we bij mijn vader zijn dan is het heel anders dan dat we bij mijn moeder zijn. Als we bij mijn moeder zijn dan wordt er veel gezegd over mijn vader en dat zorgt ervoor dat ik zelf het idee heb dat mijn moeder wilt dat wij een kant gaan kiezen over een tijdje. Ik weet dat mijn moeder het er heel moeilijk mee heeft. Maar als ik bij mijn moeder ben dan wordt er veel verteld over mijn vader en zijn vriendin en over hoe de situatie daar is. Wat ik wil zeggen is, Ik weet dat de omgang van de ene ouder met de ander heel lastig is. Maar ga a.u.b. niet stoken daarmee bedoel ik, ga niet tegen je kinderen zeggen van:" ja maar je vader/moeder doet dit of dat en misschien moet je dit of dat" doe dat niet dat is als kind zijnde (nu spreek ik voor mezelf) heel vervelend. praat ook niet in het bijzijn van uw kind over de andere ouder en of hem/haar nieuwe leven met of zonder partner. Dit maakt het voor uw kind(eren) heel lastig. Ik zie hoe dat er hier aan toe gaat bij mijn zusje en dat is niet prettig om te zien en mee te maken. ;) Groetjes, Lizz

Luister zonder verdediging en spreek zonder aanval.

Beste ouders, een scheiding is heel vervelend en kinderen worden er het slachtoffer van. Daarom geef ik deze tip mee: Denk aan je kinderen praat met ze en laat ze in zo'n tijd niet in de steek.

Beste ouders, Ik weet dat iedere ouder denkt zijn eigen kind te kennen. Ik weet ook dat bijna elke ouder graag zijn kind in huiswil. Mag ik u heel sterk afraden om bvooral niet op uw kind in te praten. Uw kind zal zich uiteindelijk tegen u keren. Dat wilt u echt niet. Zorg dat u uw kind goed leert kennen en gun uw kind vrijheid. Kinderen kunnen en weten zoveel meer dan u denkt!

Ik ben nu 24 jaar oud, en worstel nog steeds met mijn eigen emoties. Mijn ouders zijn toen ik 3 jaar oud was in een vechtscheiding uit elkaar gegaan. Contact met elkaar was er niet, alleen in de rechtbank. Jaren ben ik als spreekpop gebruikt, maar he, ik wist niet anders. Op latere leeftijd (13) ging dit voor mij echt problemen opleveren waar ik nu nog steeds mee rondloop. Meerdere keren bij een psycholoog en ook dat hielp niet. Ouders, betrek je kind in geen beding in jullie gevecht. Ook al ben je uit elkaar, er was een tijd dat jullie wel van elkaar hielden. Blijf met elkaar praten, maar niet waar de kinderen bij zijn. Ja ze merken echt wel wat er aan de hand is, maar praat SAMEN met de kinderen, zodat ze ook weten dat het niet hun fout is (want ja dat zullen er genoeg denken). Al met al, betrek de kinderen niet onnodig in JULLIE gevecht!

OUDERS dit is belangrijk ik als 13jarige vinden het SUPER VERVELEND als wij steeds worde ondervraagt over dingen van de andere ouder wat die heeft gezegd etc. MIJN ouders kunnen niet goed met elkaar omgaan dus LAAT ALLEBEI DE OUDERS IN HUN WAARDE EN OOK DE STIEFOUDERS (behalve als der een van de stiefouders gemeen is) daarom vraag je soms wat en houd je contact met de andere ouder want dan kan je overleggen wat er precies is gebeurt en dan weet jij ook meer bij mij is dat helemaal fout gegaan ik moest voor de rechter en dat gun je je eigen kind NIET