Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx

Hey allemaal, Mijn ouders zijn nu negen maanden uit elkaar, nadat mijn vader is vreemdgegaan. Het is allemaal nogal heftig thuis aangezien mijn zus HST heel moeilijk heeft met dit alles. Ze wil mijn vader niet meer zien en is vaak opeens heel boos tegen mijn moeder of mij. Dan is zo ook wel eens agressief. Maar dat even terzijde, dit weekend zou voor het eerst na de scheiding naar mijn vader gaan (hij woont nu in Brussel met zijn vriendin). Vandaag kwam me vader bij ons thuis langs omdat hij wat dingen met mijn moeder moest bespreken (mijn zus was/is bij mijn opa en oma logeren), en toen heeft hij vanmiddag verteld dat hij een dochtertje krijgt. Daar ben ik natuurlijk best wel van geschrokken, opeens krijg ik er een zusje bij! En mijn moeder was natuurlijk ook erg verdrietig aangezien zij altijd nog een beetje hoop had dat t wel goed zou gaan komen. De vriendin van mijn vader is al 6 en een halve maand zwanger, dus in september krijgt ze het kindje. Alleen nu weet mijn zus dit alles nog niet, en ik ben heel bang dat ze heel boos ofzo word. Ik wil niet dat ze gekke dingen gaat doen... Heeft iemand misschien tips?

Lieve allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna anderhalf jaar gescheiden. Al is het nog steeds niet officieel, de uitspraak van de rechter is nog altijd niet geweest om dat mijn moeder alsmaar tijd blijft rekken zodat mijn vader alles blijft betalen voor haar. In het begin ben ik veel bij mijn moeder geweest. Waar mijn vader woonde voelde ik me niet prettig. Sinds een half jaar trek ik meer naar mijn vader toe. Veel ruzie met mijn moeder. En een broer die ergens andees studeert en woont en af en toe de weekenden naar huis komt en alleen maar commentaar heeft op mij. Vorige week heeft mijn moeder mij na een hevige ruzie vertel dat ik wonen maar bij mijn vader doe en bij haar alleen nog op bezoek mag komen. Ook kampt mijn moeder met borderline (persoonlijkheidsstoornis). Mijn broer en vader hebben alleen ruzieënd contact. Lastig vind ik het wel, als ik contact heb met mijn moeder praten we en 5 minuten later komt er weer zo'n nutteloze discussie. En met mn broer, tsjahij praat over mama en ik over papa. Allebei het geen dat we niet willen horen. Hebben jullie tips voor me? Ik hoor ze graag! Bedankt voor het lezen, en ik raad aan: schrijf de verhalen van je af! Het helpt echt. Liefs Marloes xxx

Mijn ouders hebben m'n zusje en ik een week geleden verteld dat ze uit elkaar gaan. Het kwam echt heel onverwachts en we waren er op dat moment ook echt kapot van. Het blijkt dus dat mijn vader al een tijdje een nieuwe vriendin had ( waar m'n moeder overigens van af wist). En dit kwam echt als een klap in mijn gezicht. Zij heeft twee kinderen en nu heeft mijn vader een armbandje van haar dochter gekregen. Hij loopt er blijkbaar al een week lang mee en heeft er een foto van gemaakt. Dit doet mij zoveel pijn. Het voelt heel fout. Gelukkig maken mijn ouders helemaal geen ruzie en ze zijn gewoon goed bevriend. Ze blijven ook nog een jaar lang samen wonen om de stappen niet te groot te maken, maar gaan wel apart slapen. Soms wordt ik er zelfs gek van als iedereen er zo normaal over doet en het lijkt alsof er niks is veranderd. Alsof het een poppenkast is. Is dat raar? Het lucht wel op dit te kunnen vertellen, misschien herkent iemand zich in mijn verhaal? groetjes N

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Mijn moeder wilde scheiden van mijn vader. Mijn vader was er niet mee eens en sindsdien zijn er altijd veel ruzies geweest. Vooral vanaf het moment dat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik ken hem nu 2 jaar en kan goed met hem omgaan, net zoals mijn broertje en zusje. Afgelopen meivakantie ging hij 1 week mee op vakantie. Dit konden en durfden we niet te zeggen tegen onze vader. We waren bang voor zijn reactie, hij scheldt vaak de vriend van mijn moeder uit (soms ook mijn moeder). We zeggen er vaak wat van maar het dringt niet tot hem door. We hebben hem ook een keer de brief aan geschieden ouders laten lezen (die op de site stond). Aankomende zomervakantie gaan we met de vriend van mijn moeder op vakantie. Hoe zou ik dit op een goede manier over kunnen brengen bij mijn vader? heeft iemand tips..?

Mijn ouders gingen scheiden op mijn 13de, ik zat toen in het eerste jaar van de middelbare. Ik ben toen erg gepest op school, en thuis. Mijn broer pestte mij en sloeg me eens in de zoveel tijd, waardoor ook de nodige stoeipartijen van te pas kwamen. Dus ik zat toen al op een donkere plek. Toen hoorde ik op een avond aan de keukentafel samen met mijn jongere broertje ( mijn oudere broer wist het al ) dat mijn ouders uit elkaar gingen, ik was altijd zo trots dat mijn ouders nog bij elkaar waren. Mijn wereld stortte in, mijn moeder ging gelijk bij een andere man wonen ( nu mijn stiefvader ). Ik zag hoe moeilijk mijn vader het hiermee had. Ik heb haar dat altijd kwalijk genomen nu nog steeds. Zeker toen ik een keer met mijn stief familie op vakantie was en ze vertelde dat ze al langer naar mijn stiefvader ging door de hond uit te laten ( hij woonde een paar straten verderop ) alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ( niet denkende dat dit mij heel veel zou doen ) Er kwam een omgangsregeling dat ik samen met mijn broertje de helft van de week bij mijn vader was en de andere helft bij mijn moeder. Mijn stiefvader had er altijd nogal moeite mee en zag mij en mijn broertje nooit als zijn kinderen. Telkens als er ruzie was kwamen er argumenten dat zijn kinderen nooit dat zouden doen etc. Als mijn vader dat hoorde werd hij altijd ontzettend boos dat mijn moeder dat toeliet. Sinds de scheiding is mijn moeder niet echt een moeder voor mij geweest, ze lachte als ik huilde. En nu zie ik haar misschien eens in de drie maanden omdat ik het haar altijd kwalijk neem dat ze er nooit voor me is geweest. Kijk ze bezorgde wel eten op de tafel en ze verzorgde me wel maar verder niet. Daardoor ben ik echt een papa's kindje. Maar nu is mijn kwestie dat ik niet weet of ik nog verder contact met mijn moeder wil hebben. Ik mis haar niet.

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn al bijna 7 jaar gescheiden. Sinds 2 jaar hebben zij ontzettende ruzie. In die rotsituatie bots ik veel vaker met mijn vader. Het gaat nu inmiddels beter, maar mijn ouders maken OVERAL ruzie om, en ik moest vorige week zelfs met de trein, omdat een van de twee zijn afspraken niet nakwam.... Ik zou zo graag willen dat het weer goed is, maar mijn vader weigert om met mijn moeder met een professioneel iemand te praten, om de situatie te verbeteren. WAT MOET IK DOEN? Ik zou dat zo graag willen...

Hoy allemaal. Ik ben namelijk van suriname en me ouders zijn enkele weken terug gescheiden. Ze waren al bijna 29 jaar met elkaar maar waren al ongeveer 7 jaar gescheiden van tafel en bed omdat mijn moeder uitgelopen had. Het is een hele ruzie geworden. Ondanks alles waren we laats met de familie exclusief mijn vader buiten de stad geweest. Daar was haar nieuw vriendje al en was over grootste deel van haar tijd met hem, nu neemt mijn vader ons allemaal kwalijk. Ik heb nu zo'n een hekel aan me moeder gehad since de dag dat ze van huis gegeaan is. Weet echt geen raad meer. Voel me zo schuldig en door het stressen gaan mijn studie en mijn eigen relatie achteruit. Kan bepaalde dingen niet verwerken. Heb nu geen kontakt meer met me moeder, maar wel met me pa. Ik verder ook met anderen hierover gesproken en zelf schrijf ik ook in mijn dagboek, maar ik kan er ondanks alles er niet boven op komen.

Hey. Ik wilde graag even wat kwijt. Mijn situatie thuis is niet zo fijn. Mijn ouders zijn nu een paar maanden uit elkaar en ik heb daar veel moeite mee. Ik zit in een depressie en heb tijden gehad dat ik alleen maar dacht aan zelfmoord. Maar even terug naar het scheiden. Omdat mn vader verliefd was geworden op een ander, had hij dat aan mn moeder verteld. Ik had het totaal niet verwacht. Ik had never iets van dat gemerkt. Ik voelde me dood van binnen. Gevoelloos. Ik heb er heel lang om gehuild. En ook niemand om me heen had het verwacht. Ik had/heb heel veel steun van de mensen om me heen. Maar buiten alles om, voel ik me altijd klote. Op school word ik regelmatig uitgescholden en eerst had ik daar geen moeite mee maar nu heel erg. Ik heb veel contact met mensen uit andere delen van het land omdat ik daar echt alles aan durf te vertellen. Mn ouders maken me soms in de war. Dan staan ze ineens weer te knuffelen in de keuken en op t andere moment ligt mn vader met n ander in bed.. Ik snap het niet meer.. Kan iemand me misschien helpen? xxx Britt

Mijn ouders hebben me kort geleden verteld dat ze gingen scheiden. Het was een enorme Schok voor me, ik zag het gewoon niet aankomen. Mijn ouders pasten met alles bij elkaar, gewoonweg met ALLES. Met mijn oma zit het ook niet echt mee, haar moeder is al een tijdje overleden en haar broer ligt in het ziekenhuis met K....r. En nu dit nog ze ging huilen en kreeg een soort paniekaanval, mijn ouders gedragen zich ook anders,........