Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!

Aan mijn ouders:

Pap en mam, Als jullie is wisten hoe mijn zusje en ik ons voelde op het moment dat jullie ruzie hadden?. Als jullie is wisten wat het met ons deed toen jullie zeiden dat jullie uit elkaar zouden gaan?. Als jullie is wisten waar wij nu mee worstelen?. Helaas weten jullie dat niet omdat jullie alleen jullie je niet konden plaatsen in onze schoenen. Als jullie is wisten hoe het nu met ons gaat?. Mijn zusje overstuur en bang, die ik probeer te helpen, te steunen en te troosten. De verwijten die wij krijgen over dat wij de relatie van mijn vader en jouw nieuwe vriendin kapot maken. Weet je niet hoe dat voor ons voelt?. Dingen die achter gehouden worden, dingen die genegeerd worden, dingen die ons bang maken, dingen die wij ons afvragen... Het maakt jullie allemaal niks uit want wij zijn nog maar kind(eren) in jullie ogen. Als wij recht van spreken hadden vanaf het moment dat jullie uit elkaar gingen, en mochten zeggen wat wij vonden of dachten dan was het nooit zo gelopen. Het liefst kruipen we in een hoekje en houden we onze mond en zeggen we niks omdat we niks mogen zeggen. Het liefste liepen wij ook vrolijk de deur uit en kwamen wij vrolijk thuis bij de een en bij de ander. Helaas kan dat niet... Het klopt, het liefst zien we jullie gelukkig samen of met een andere partner maar helaas blijft dit voor ons toch een moeilijk moment. Mijn zusje die zich zorgen maakt over vanalles en zich dingen afvraagt van:"waarom gebeuren er zulke dingen?, waarom mag ik niet gewoon eerlijk zijn" maar helaas zien jullie dit niet. Ik als grote zus zijnde moet haar in bescherming nemen, terwijl jullie ook een deel van haar leven zijn. Maar jullie zien het niet. En natuurlijk wensen wij jullie alle geluk toe zowel met als zonder nieuwe partner. En willen wij jullie natuurlijk het liefst gelukkig zien. Maar soms heeft dat zijn keerzijde en dat maakt ons bang. Ik hoop dat alles op zijn plaats valt met een verloop van tijd. En dat iedereen gelukkig is en niet bang hoef te zijn of te hoeven liegen. Pap, mam wil even zeggen dat ongeluk in een klein hoekje zit, het geluk zit in de rest maar daar moeten we samen voor zorgen dat dat ongeluk in een klein hoekje blijft. Samen sta je sterk!

Mijn vader zegt dat mijn moeder een borderliner is.. Hij heeft uitgelegd Wa het is, en het klopt volgensmij ook, maar... Moet ik dat nu geloven of is dat gewoon weer gemeen gepraat? Xx Jennie (ik wens jullie allemaal sterkte)NEVERLOSEHOPE

Mijn vader zegt dat mijn moeder een borderliner is.. Hij heeft uitgelegd Wa het is, en het klopt volgensmij ook, maar... Moet ik dat nu geloven of is dat gewoon weer gemeen gepraat? Xx Jennie (ik wens jullie allemaal sterkte)NEVERLOSEHOPE

Help gister weer bij mijn vader geweest. wij vinden het nog steets niet fijn daar. maar hij mag ons soms op dinsdag ophalen van school. ik wilde graag een vriendinetje mee maar dat vond hij niet goed. en me zusje wilde ook een vriebdinetje maar dat ging ook niet. hij deed heel super boos. jullie zeggen dat de grote mensen ons misgien kunnen helpen of de rechter maar daar is mama al een paar keer geweest en dat helpt niks. wel veel afspraken zegt mama maar papa wil die niet. en papa praat nog steets niet tegen mama en mijn oma. papa ging weer hele lange verhalen houden tegen ons. dat wij hem wel moeten knufelen als hij ons komt ophalen. want dat wil hij en dat hoort ook zo zegt hij. dat moeten we doen. maar dat willen we niet. maar dat moet en dat wij dan niet zo suf moeten doen tegen hem. we willen niet naar hem toe hij doet maar moe en boos en met anderen erbij doet hij wel leuk. maar op school leren we dat we nee moeten zeggen als we niet aangeraakt willen worden, maar dat zeggen ze niet over je vader. maar wij zijn gewoon niet blij als hij komt. en hij doet ook niet blij als wij er zijn. het voelt ook niet fijn. hij had weer hele verhalen omdat me zusje pas ziek was en toen hoefden we niet naar hem toe. en hij zegt maar dat het niet waar is dat zij ziek is. maar als we zeggen dat hij dan maar langs moet komen dan kan hij zien hoe het is. en mama vraagt dat ook aan papa maar hij wil dat niet. hij zegt tegen ons dat hij geen toneel wil spelen. en nu wil hij een telefoon kopen voor ons. en dan moeten we zelf naar hem bellen als we ziek zijn of als we weer beter zijn. maar we mogen gewoon dus niet ziek zijn als we naar hem toe moeten. en bdan zegt hij dat het leuk is een telefoon want dan kan ik ook naar mama een sms sturen. maar dat geloof ik niet dat dat mag want hij zegt ook dat hij het zegt als de telefoon aan mag. wij moeten van mama papa al bellen op zondag en dat vinden we ook niet leuk. want als we iets leuks vertellen praat hij zo raar het dat hij het niet leuk voor ons vint.en dan gaat hij verhalen vertellen die hij leuk vint. ik ben bang als ik een telefoon heb dat hij dan elke dag als ik bij mama ben nu een sms gaat sturen en dat hij dan boos is als ik niets wil trug sturen. ik ben bang voor mijn vader en voel me heel erg verdrietig. ik wou dat ik zelf kon kiezen als ik naar hem toe wil en me zusje wil dan maar een keer per jaar. maar niemand snapt het want bij andere doet hij aardig.

mijn moeder is altijd bezig met allemaal dingen waardoor ze geen tijd heeft voor mij, daarom kunnen bijna nooit samen een spelletje of zo doen,wat moet ik doen?

MIjn ouders zijn in 2010 gescheiden, ik weet zelf nu niet beter dat mijn ouders niet meer bij elkaar wonen. maar mijn moeder is in 2012 weer getrouwd met haar man. maar sinds Augustus is die mijn stief vader er met de beste vriendin van me moeder er vandoor gegaan. er is huisselijk geweld geweest en 4 man politie en in die korte pireode van 6 weken heel veel mee gemaakt. Ik vind het heel moeilijk om er mee om tegaan. Iemand tips?

---

Hei wen je aan bestrijden ouders

Hoi Hier komt een gedicht over elk recht van verschillende kinderen die in de knoop zitten door een scheiding. Mijn recht is belangrijk, Mijn recht is rijk Wie kan mij vertellen, Hoe het is om zo te zijn? Ze gingen uit elkaar, En nou ben ik daar echt mee klaar! Zoooo veel ruzie, Dat wil ik echt niet! Ik word meegesleept in het verhaal van mijn ouders, Niemand leunt op mijn schouders! Ik voel me door de scheiding alleen, Maar ik moet er maar overheen Zo voelen 4 op de 10 kinderen zich Ouders, doe daar wat aan! Niet alleenmaar ruzie maken of met je nieuwe vriendje spelen, Ze hebben er echt verdriet van, hoor! Kom op, en help ze overeind! Loekie

Hallo allemaal, hebben jullie ook soms het gevoel dat jullie niet zoveel waard zijn voor een bepaalde ouder? Ik namelijk wel. Ik voel me enorm buitengesloten en mijn zus word enorm voor getrokken. Iemand tips?