Ik voelde me zo verschrikkelijk toen ik laatst iemand hard hoorde huilen toen ik buiten op straat liep. Net toen ik de bocht om liep, zag ik dat het een meisje was, waarmee ik op de basisschool heb gezeten. Haar ouders zijn net ongeveer een maand gescheiden en ze stond huilend bij haar vaders auto te vragen of hij nog even kon wachten. Ik zag haar vader 'nee' schudden en boos kijken, het meisje ging nog harder huilen en zei dat ze bij haar moeder bleef. Ik wist precies hoe ze zich voelde, dat je ouders niet meer samen in een ruimte kunnen en jij dan moet kiezen. Ze zetten jou er tussenin. Ik voelde me zo schuldig dat ik niks voor haar kon doen, dat ik haar niet kon troosten of helpen. Ik kon alleen maar voorbij lopen en genadeloos toekijken hoe zij moest kiezen tussen haar ouders.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was, ik heb altijd bij mijn moeder gewoond. Samen met mijn broer, gewoon gezellig met zijn 3. Ik heb jarenlang weinig tot geen contact gehad met mijn vader. Hij ging opnieuw trouwen en haar kinderen waren alles op dat moment voor hun, dus onze foto's werden uit de lijstjes van de muur gehaald en haar kinderen kwamen erin. Op dat moment voelde ik mij zo niet welkom daar, dat het contact heel minimaal is geweest. Op dit moment zijn mijn broer en ik uit huis, wij hebben nog een halfjaar samengewoond. Nu woon ik met mijn vriend samen :) en dit bevalt primaaa! Lekker doen waar je zelf zin aan hebt, 1x in de week spreek ik met mijn moeder af om een dag gezellig iets te gaan doen. En mn vader? hmm, die band wordt nooit meer hersteld zoals het eigenlijk tussen een vader-dochter zou moeten zijn.. maar daar heeft die destijds zelf voor gekozen, en ik zie hem als een kennis. Er is geen gevoel bij alsof het mijn vader is..

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden en nog geen 3 maanden later had mijn vader al een andere vriendin. Ik kan het gewoon niet met haar vinden en ik voel me niet welkom bij beide ouders. Mijn ouders praten niet met elkaar en alles moet via de rechter en ze maken veel ruzie. Ook heb ik een jonger zusje en ik zie dat ze nog steeds pijn heeft en dat doet mij echt zeer.. Ik weet dat het al lang geleden is maar het doet me nog steeds onwijs veel pijn! Ook heb ik veel dingen gedaan waar ik nu spijt van heb.. Ik weet niet meer wat ik moet doen en ik hoop dat iemand mij kan helpen! Of in ieder geval iemand die snapt wat ik bedoel en hoe ik me voel!

Hoii, mijn ouders zijn ongeveer 1/1,5 jaar uit elkaar en ik woon bij mn moeder en ik zie mn vader niet echt vaak. Maar het punt is, eerst woonde we in een heel groot huis met alles erop en eraan. Toen mn ouders uit elkaar gingen werd het huis verkocht en gingen mn moeder me zus en ik verhuizen naar een veel kleiner huis. Ik zit hier nog steeds mee, ondanks dat ik al een jaar in het nieuwe huis woon. Maar ik kan het nog steeds niet accepteren dat ik nu in een kleiner huis woon en het vot voor mij niet als thuis. Soms blijf ik nog liever op school dan dat ik naar huis ga omdat het niet als thuis voelt. En het ligt niet aan me moeder of aan me zus. Maar gewoon aan het huis, er is geen sfeer maar het vervelendste is gewoon dat ik het niet kán accepteren. En als bijv sommige vriendinnen voor de eerste keer langskomen dan ben ik bang wat ze van het huis vinden of dat ze het klein vinden of saai of iets..

Hoi Mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden. Ik vond het heel moeilijk. Mijn ouders hebben een co-ouderschap. Dus de ene helft van de week woon ik bij mijn moeder en de andere helft bij mijn vader. Ik vind het altijd moeilijker om naar mijn vader te gaan, dan naar mijn moeder. Maar ik weet niet hoe dat komt. Ik mis mijn moeder ook altijd best erg, ook al mailen we wel met elkaar. Mijn vraag is: wil iemand daarover tips geven? Dankjewel! Anoniempje

Mijn papa en mama zijn al zes jaar uit elkaar. Ik was nog maar 1 jaar. Ik kan het niet anders herinneren dat ik elke keer heen en weer moet. Toch heb ik ernog steeds last van. Ik moet huilen als ik naar papa moet, terwijl ik wel veel van hem hou en graag bij hem ben. Ik vind het afscheid nemen gewoon altijd moeilijk. Ik voel me dan verdrietig. Hebben jullie tips om het makkelijker te maken?

mijn ouders zijn inmiddels al een half jaar uit elkaar dat vind ik zelf heel erg wand ik kan niet goed tegen veranderingen en ik krijg snel last van heimwee maar ik heb wel een tweeling broer en die helpt mij vaak als ik verdrietig ben.mijn vader gaat in een ander huis wonen en mijn moeder blijft in het huis waar ik opgegroeit ben.mijn vader zit tijdelijk in een huis voor een half jaar hij moet daarom nog zoeken voor een ander huis dat is heel moeilijk want we zitten in geld problemen mijn moeder heeft al een tijdje een vriend mijn vader vind dat heel erg en heeft daar veel moeite mee ik zelf vind ik dat niet erg wand ik vind het een hele aardige man mijn zus en mijn broer vinden het ook erg dat mijn moeder een vriend heeft ik ben ook in therapie gegaan om dat ik er echt veel last van heb het helpt wel we gaan vooral praten en tekenen

Hi. Ik ben wel blij dat mijn vader naast ons komt wonen, maar ik ben ook bang dat ze weer ruzie gaan maken. En het is nu net weer goed tussen hun. Hebben jullie wat advies wat ik kan doen als ze weer ruzie hebben of als mijn vader of moeder een nieuwe vriendin/of vriend kijgt?

De eerste reactie van mijn vriendinnen, zoveel mensen scheiden wat maakt het uit. Niemand begrijpt me, hoe ik me voel als mijn ouders zeggen dat ze elkaar haten, Dat mijn broer zegt dat mijn vader dood moet, ik 2 verschillende verhalen hoor en dan een keuze moet maken over welk verhaal waar is. Ik ben 14, ik ben niet volwassen, behandel me dan ook niet zo. Ik ben er niet om jullie op te vangen, om jullie te troosten en te zeggen dat het wel goed komt, dat weet ik zelf geen eens zeker.. Mijn familie is ook uit elkaar gerukt, alsof ik de nachten dat ik wakker werd van jullie geschreeuw ben vergeten. Alsof het mij geen pijn doet. Jullie kunnen jullie frustraties niet op mij afreageren, ik wil het niet meer horen. Ik kan niet kiezen, ik ga het ook niet proberen. Leef er maar mee

mijn moeder woont in houten, mijn vader ook maar wel een stuk vandaan en het is echt iritant dat je naar je vader toe moet of naar je moeder. waren ze maar bij elkaar. dat was makkelijker geweest.