Hee,

Ik zit op t moment in n lastige situatie... In t kort: Ik heb geen goeie band met mijn vader. Het lijkt alsof ik niet belangrijk voor m ben en mijn vader heb geen goeie band met beide kanten van de familie (ruzies) waardoor mn moeder ook amper iemand nog spreekt. Paar dagen geleden is de bom een beetje ontploft. Mn vader kwam thuis en begint gelijk met dat ie zn zaak weg gaat doen dat we failliet zijn. (Reminder: hij heeft n vorm van autisme en asperge) dus hij kan soms heel erg ontploffen. Mijn vader heeft al heel wat geflikt onderling in de familie (tegen me moeder is ie heel anders en aardig) en met mijn broer heeft ie altijd ruzie. (Komt ook door mn broer zelf al moet ik eerlijk zijn) en ik ben weer een opkropper al word ie boos op mij om weer helemaal niks. maar alles wat ie heeft geflikt (gaat al naar 9 jaar terug) onthoud ie niet terwijl ik er ontzettend mee zit. Maar omdat ie weer zo depressief boos en weet ik veel allemaal weer deed zit mn moeder te denken om van m weg te gaan, maar ze houd nog ontzettend veel van m en ze zijn al 26 jaar samen. Ik heb alles eruitgegooit gister ook met wat mij allemaal dwars zit en dat ik m niet als n vaderfiguur zie. Daar is hij erg van geschrokken met hoe ik over m dacht. Hij heeft totaal niet doorgehad dat ie er nog nooit voor me is geweest en met alles wat ie zegt dat dat me ontzettend veel pijn doet. Een voorbeeld voor hoe heftig het was met wat ie allemaal zei: ik ga me tegen n boom aanrijden. Ben klaar met t leven en jullie boeien me niet want het is mijn leven. (Dit zei die 4 jaar geleden) maar het zit me nog steeds dwars want hij zegt nooit sorry of wat dan ook. Dus nja alles gezegt tegen m en me moeder begrijpt mij volkomen. Maar nu willen ze dus uit elkaar, maar vind t zo zielig om mn moeder zo te zien ze houd zo veel van m en mn vader ook van haar. Het probleem is dat mn moeder er gewoon zo moe van wordt hoe hij soms doet met zn uitbarstingen. Mn vader gaat nu voor een paar weekjes ergens anders wonen, maar omdat mn moeder zo verdrietig is en ik heb n onwijs goeie band met dr doet t me zoveel pijn en weet ik me geen raad meer... mn vader heeft eerlijk gezegt dat ie ook niet wil veranderen en gewoon zichzelf wilt blijven. Alleen al doet ie dat niet en hij gaat weg heeft ie niemand meer... geen vrienden, ons gezinnetje niet, familie waar die al helemaal geen goeie band mee heeft. Hoe wilt ie dat gaan doen? En hoe ga ik met alles mee om? Hij wilt geen familietherapie, niks.

Hallo mijn ouders zijn uit elkaar en gaan misschien scheiden. Ze komen hier echt op het perfecte moment mee, vlak voor de proefwerkweek en zomervakantie. Geweldig dit. Ik heb het al heel zwaar en komt dit er nog even bij. Super timing. Maar: ik heb er echt totaal geen vrede mee en zo dus wil iemand mij helpen? Mijn hele wereld is namelijk ingestort. x S.

Hallo allemaal, ik ben een meisje die net 18 jaar geworden is en mijn afkomst is Litouws. ik ga hier mijn verhaal met jullie delen over mijn leven want ik ben ten einde raad en ik weet niet meer zo goed wat ik moet doen. Mijn moeder heeft een ziekte dat heet Manisch depressief, dit heeft zij al toen ze 16 was ze heeft dan ook vaak dingen geprobeerd om een einde aan haar leven te maken. toen mijn moeder erachter kwam dat zij zwanger was, is zij weggerend van huis toen zat zij in een cafe en kwam zij iemand tegen uit Nederland, zij heeft tegen hem verteld wat er aan de hand was en vervolgens heeft hij aan haar aangeboden om mee te gaan naar Nederland en dat is dus ook wat zij heeft gedaan ze was des tijds 20/21 jaar dat ze zwanger was van mij en met die meneer mee ging naar Nederland. en in die tijd was het nog sovjet-unie dus het was moeilijk om in Nederland te komen maar het was wel gelukt, toen ik geboren werd in Nederland heeft mijn moeder mijn achternaam verandert in die van die meneer die haar heeft mee genomen dit heeft zij gedaan zodat wij in Nederland konden blijven (althans dat is wat mij werd verteld) , deze meneer was en is een hele goeie vriend van mijn moeder en ik zie hem als mijn soort van vader. maar wat er was gebeurd is mijn opa en oma hadden de buitenlandse politie ingeschakeld voor mijn moeder omdat ze dachten dat het een ontvoering was maar nadat mijn moeder en die meneer met de politie had gepraat was alles goed. mijn oma en opa wisten pas dat mijn moeder zwanger was op de dag zelf dat ik werd geboren dus zij waren pis nijdig in die tijd maar nu is alles goed ik heb contact met mijn famillie ik ga elke zomer een maand lang naar Litouwen all vanaf ik geboren was, alleen mij zit een ding dwars mijn echte vader , ik snap niet echt hoe alles tussen hem en mijn moeder is gelopen, ze hadden wel een relatie maar ik krijg daar nooit wat van te horen want mijn moeder heeft vaak paniekaanvallen en is dan zwaar depressief maar ik kan haar gewoon echt niet lastig vallen met deze vragen ik vraag het wel soms en dan gewoon op een manier waardoor zij niet depressief ervan word, maar oke ik heb mijn vader best vaak gezien tot ongeveer mijn 9e 10e daarna heeft mijn moeder contact met hem afgebroken want ik heb een broer en een zus die niet weten van mijn bestaan en hij wilt het ze ook niet vertellen ik weet al hun namen achternamen en heb mijn broer en zus ook gevonden op facebook en ik wil ze vaak een berichtje sturen maar ik weet gewoon niet hoe want ik wil niet de relatie tussen mijn vader en hun verpesten. mijn vraag aan jullie is dus hoe moet ik contact opnemen met mijn vader? hij heeft geen facebook helemaal niks en ik weet alleen zijn naam en achternaam maar ik kan gewoon echt niks vinden behalve zijn kinderen maar het liefste wil ik eerst contact met hem opzoeken en daarna die van mijn half broer en zus, zouden jullie mij tips kunnen geven op wat ik nu moet doen want ik ben echt ten einde raad . dankjullie wel dat jullie mijn verhaal hebben gelezen groetjes !

hoi allemaal ik heb ruzie met mijn moeder om haar nieuwe vriend ze zitten elkaar elke keer onder te lebberen BLEEEE! ik weet niet wat ik moet doen ze wijst mijn gevoelens af en denkt (voor mijn gevoel) dat ze niet meer van me houd :(( wat moet ik doen help me alsjebliefd -XXX- evi

hallo Ik heb nu een weekendregeling ( om het weekend naar mijn vader). Nu vraagt mijn vader iedere zondag avond als ik weg ga naar mijn moeder " wanneer neem je je schoolboeken nou eens mee, dan kun je hier ook blijven ". Maar hoe vaak ik ook zeg dat ik dat niet wil, hij blijft het vragen. Ik vind het heel erg moeilijk als hij dat telkens vraagt, want ik heb telkens het gevoel dat ik hem teleur stel als ik zeg dat ik het niet wil. Nu gaat sowiso de hele scheiding super moeilijk. Het duurt als bijna 2 jaar. Ik vraag mij echt af of de rust er ooit nog komt. Hebben jullie tips? xxxxx

Hey allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was. We moesten bij mijn moeder wonen. (Broerte,zusje en ik) dat hebben we 3 jaar volgehouden het was gewoon verschrikkelijk. Ik was de moeder van mijn broertje en zusje. Ik heb ze zeg maar opgevoed. Af en toe waren we bij mijn vader. Toen ik 12 was zijn we met zijn drieën uit huis gevlucht. En naar mijn vader gegaan. Daar hebben we zo'n 9 maanden gezeten. I.v.m. verhuizing moesten mijn broertje en zusje naar mijn moeder. Ik was heel eenzaam en met mijn broertje en zusje ging het slecht. Vandaag heb ik mijn zusje opgehaald van de trein om haar te redden van onze moeder. Mijn broertje belde ons huilend op en wilde ook komen. Ik ga ervoor zorgen dat hij er overmorgen ook is. We zijn met zijn drieën heel sterk en zonder elkaar is het heel moeilijk. Mijn vader is heel belangrijk voor mij. Hij regelt alles met Justitie Enzo. Ik kan echt niet zonder ze. Groetjes 13 jarig hamstertje

Hey allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was. We moesten bij mijn moeder wonen. (Broerte,zusje en ik) dat hebben we 3 jaar volgehouden het was gewoon verschrikkelijk. Ik was de moeder van mijn broertje en zusje. Ik heb ze zeg maar opgevoed. Af en toe waren we bij mijn vader. Toen ik 12 was zijn we met zijn drieën uit huis gevlucht. En naar mijn vader gegaan. Daar hebben we zo'n 9 maanden gezeten. I.v.m. verhuizing moesten mijn broertje en zusje naar mijn moeder. Ik was heel eenzaam en met mijn broertje en zusje ging het slecht. Vandaag heb ik mijn zusje opgehaald van de trein om haar te redden van onze moeder. Mijn broertje belde ons huilend op en wilde ook komen. Ik ga ervoor zorgen dat hij er overmorgen ook is. We zijn met zijn drieën heel sterk en zonder elkaar is het heel moeilijk. Mijn vader is heel belangrijk voor mij. Hij regelt alles met Justitie Enzo. Ik kan echt niet zonder ze. Groetjes 13 jarig hamstertje

Hey, mijn ouders zijn niet samen maar me vader staat niet op me geboorteakte dus technisch gexien heb ik geen vader. Ookals heb ik wel contact met hem. Ik woon nu bij me moeder en ik ben superongelukkig hier. Ik hou niet van deze buurt en ik hou ook echt niet van deze school. Mijn moeder wilt absoluut niet verhuizen. Maar ik word helemaal gek van deze plek dat ik er soms aan denk me eigen leven te beëindigen want ik ben dood ongelukkig. Mijn zus is 21 en ik wil graag bij haar gaan wonen. En zij wilt ook graag dat ik bij haar woon. Alleen gaat me moeder dat nooit toelaten. Is het mogelijk dat d.m.v jeugdzorg of een maatschappelijk werker erbij te betrekken dat het toch lukt zodat ik uiteindelijk bij me zus kan wonen?

Hey, mijn ouders zijn sinds mijn 15de verjaardag definitief gescheiden. Omdat mijn vader alcoholist is heb ik na een hele tijd besloten om geen contact meer met hem te hebben. Helaas stuurt hij mij nog wel allemaal whatsapp berichtjes enzo alsof er niks aan de hand is. Ook mijn oma nodigt mijn vader de hele tijd bij kerst en alle verjaardagen. Ik ben daarom al een paar keer niet naar verjaardagen enzo geweest omdat ik mijn vader niet wil zien. Ik wil wel weer heel graag naar de verjaardagen enzo maar dan wel zonder m'n vader. Wat moet ik nu doen?

Mijn ouders zijn net gescheiden en ik heb het gevoel dat mijn wereld is ingestort. Waarom moet dit nou bij mij gebeuren? Ik voel me erg raar en ben constant aan het huilen. Daarnaast zit mijn hoofd heel erg vol. Ik weet soms gewoon niet wat ik moet denken. Is dit nou de beste oplossing? Ik weet het niet. De ene zegt dit de andere zegt dat. En op school houdt niemand rekening met me. Het is allemaal zoveel voorral nu ik in groep 7 zit. Het is veel leren, de entreetoetsen heb ik net achter de rug, ik moet 2x per week huiswerk maken, ik maak veel muziek en heb al theorie. De scheiding kan er dan ook nog wel bij. Weet iemand hoe ik hier mee om moet gaan?