Hallo allemaal, Zelf heb ik geen gescheiden ouders, maar mijn vriend wel. Hij woont bij zijn moeder, samen met zn broertje en 2 zusjes. Hij is 18 en al 2,5 jaar samen met mij, en hij is ook vaak bij mij thuis. Nu zijn er een paar problemen; Zijn moeder vind dit vaak niet leuk en word dan overdreven boos. Hierdoor word mijn vriend ook boos en krijgen hij en ik met elkaar ruzie omdat hij zo opgefokt raakt door het gezeik. Afgelopen week wou hij bij me slapen, maar zijn moeder werd boos omdat hij kennelijk heel de week niet thuis is geweest (het was tenslotte kerstvakantie) maar ze was zelf ook weg naar haar nieuwe vriend. Slaat dus nergens op eigenlijk. Vervolgens word ze ook vaak boos op hem omdat zn kamer bijvoorbeeld niet is opgeruimd en mag hij vervolgens niet naar mij of iemand anders. En dat terwijl hij 18 is. Ook word zijn moeder vaak boos als het op school niet goed gaat. Nou heeft m'n vriend wel ADHD maar hij kan dit goed onder controle houden maar heeft soms moeite met concentreren. Ik probeer hem te helpen met huiswerk als dat lukt, maar dit gaat niet altijd. Hij zit nu in het examenjaar van HAVO en hij doet erg zijn best maar ondanks dat is zijn moeder nooit tevreden (bijv: hij haalt een 6 voor engels en is daar blij mee maar zijn moeder dus niet) Nu is gisteren de hel los gebroken omdat hij niet thuis was en zei ze letterlijk: zoek maar een ander huis want er is iemand die jou kamer graag wilt en het nodig heeft. Lang verhaal kort: dit blijkt zn broertje te zijn omdat die nu met het jongste zusje op 1 kamer zit. Komt dus nogal raar over. Nu is mijn vraag; wat kan ik naast een luisterend oor zijn nog meer doen? Praten met zijn vader werkt niet omdat die aan zijn moeder zn kant staat, en een psygoloog werkt ook niet. Zijn moeder, broertje en zusjes lopen bij Yulius maar die staat ook aan de moeders kant en omdat hij 18 is hoeft dit niet meer. Ik ben nu een beetje ten einde raad..

Hoi Ik heb gisteren iets mee gemaakt wat best vervelend was. Ik ga elke maandag naar mijn vader, gisteren ook en toen was mijn stiefmoeder er bij. Ik vond dat heel gezellig. Toen ik naar de auto liep wilde papa (mijn vader) nog even mijn ene zus een goed en gezond nieuwjaar wensen (met mijn andere zus heeft hij ruzie). Mijn zus die ruzie had deed open en begon ruzie te maken terwijl ik in de auto zat. Na een tijdje werd mijn vader naar buiten gegooid zowat. Door die zus. Ik schrok wat mijn vader, zag ik was heel verdrietig. Hij heeft dus geen contact meer met mijn zus. Ik vind dat heel lastig want nu doet iedereen nog bozer over mijn vader en mijn stiefmoeder. Daar ben ik he el verdrietig over, kan iemand mij helpen? Ik hoop dat heel graag!!!!!!!! Xxxx iemand die alleen staat (Siene)

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was en in het begin ging alles goes, dus wou ik geen keuze maken tussen mijn ouders en bij allebei blijven. Ik wissel nu om de week. Maar sinds april heeft mijn vader een vriendin, die heeft 2 dochters. Mijn vader is een man van zeggen en vervolgens niet doen en dat is de reden waarom ik hem nu dan ook niet meer vertrouw als hij zegt dat hij iets gaat doen. Dit is echt heel lastig, want soms denk ik van: oke ik geef hem nog 1 kans. Altijd vergooit hij die kans en inmiddels voel ik me zo onprettig en gestresst door de hele situatie met mijn vader dat ik mezelf begon te snijden. NOOIT DOEN! Het is namelijk echt zonde van jezelf. Het lucht even op, maar daarna blijf je er je leven lang littekens van houden. Nadat het een keer niet wou stoppen met bloeden ben ik ook gestopt. Ik heb het een poosje geleden gezegt tegen mijn moeder en zij reageerde er heel kalm op. Toen ik vroeg ofdat ze boos was zei ze dat ze er niks aan kon veranderen. Ze wil alleen wel dat ik het in het vervolg zeg als het zo slecht met me gaat. Best begrijpelijk. Tegen mijn vader durf ik het niet te zeggen, want hij reageerd altijd heel erg heftig. Een keertje zei ik tegen hem dat ik een gesprek met de kinderrechter wou, omdat dat een onafhankelijk persoon is en hij begon me overdreven te zeggen dat hij altijd zijn best heeft gedaan, dat hij het niet snapte waarom ik dit opeens zei en hij gaf me en knuffel en liep zogenaamd verdrietig weg waarna hij zeg omdraaide en naar mijn moeder schreeuwde dit haar schuld was en dat het haar schuld was dat ze niet snel konden scheiden (vriendin was net in beeld en ze wilden gelijk trouwen, maar dat kon nog niet, omdat de scheiding nog niet klaar was.) Sindsdien durf ik tegenover hem de waarheid dat ik weg wil niet meer te zeggen. Maar ik ben inmiddels op het punt beland dat ik contact heb met mijn mentor die ook van de situatie weet en binnenkort ook naar de contactpersoon van school ga. Mijn moeder wil dat ik mijn mentor een bericht stuur dat ik volgende week een gesprek met haar en mijn ouders heb waarin ik tegen mijn vader zeg dat ik weg wil. Daar heb ik mee ingestemd en vind ik ook een goed idee, want ik weet dat er anders nog een keer komt dat ik er echt niet meer tegen kan en als ik het dan zeg komt het echt niet goed. Maar ik wil ook niet weten wat ik ga doen als ik dan misschien besluit om alles voor mezelf te houden. Ik ben alleen bang voor wat de reactie van mn vader is. Of hij reageert heel heftig of hij laat geen emotie zien (heb ik ook al eens gehad). Toen mijn moeder zei dat ze wegging hoopte ze nog dat mijn vader haar zou vragen om te blijven, maar hij liep naar de schuur en kwam terug met de mededeling dat hij een vriend had gebeld die zou komen met een aanhanger om haar spullen weg te brengen. Ik weet dus echt niet wat voor reactie ik kan verwachten. Ik stress op dit moment hier erg veel over. Heeft iemand nog tips om het makkelijker te maken? Of hoe ik tegen mijn vader kan zeggen dat ik weg wil zonder een enorm heftige reactie te krijgen? Iedereen die in een soortgelijke situatie zit: heel veel sterkte. Het is zwaar kut voor je. Alvast bedankt.

Hoi, Mijn vader heeft een Ierse vriendin. Daar kan ik nu goed mee omgaan. Maar me moeder heeft Een nieuwe vriend en die zijn nu weer uit elkaar. Nu heeft mama weer een nieuwe vriend. Ik durf daar nog niet zo goed te slapen, Hebben jullie tips voor mij? Xxx

Hoi, Mijn vader heeft een Ierse vriendin. Daar kan ik nu goed mee omgaan. Maar me moeder heeft Een nieuwe vriend en die zijn nu weer uit elkaar. Nu heeft mama weer een nieuwe vriend. Ik durf daar nog niet zo goed te slapen, Hebben jullie tips voor mij? Xxx

Ik heb een vader en een moeder die al jaren ruzie met elkaar maken, die zich nu pas een beetje een scheiding beginnen te realiseren. Maar mijn ouders denken erover om te gaan scheiden en dan bij elkaar in het zelfde huis te wonen. Ik vind dit natuurlijk echt raar, want dan is er helemaal niks veranderd behalve dat je jezelf: \'single\', kunt noemen. Mijn moeder slaapt al bijna een jaar op de bank en mijn vader slaapt gewoon is hun kamer. Ik voel heel veel spanning. Ik dacht laat ik is met mijn moeder erover praten, mijn moeder vroeg aan mij wat ik van de situatie vond, ik zei: ik vind dat er heel veel spanning is( waar mijn moeder het niet mee eens was) en dat iedereen veel sagrijniger is. Toen zei ze dat ik ook sagrijnig was en dat ik verwend was (wat dus niet zo is) ik heb haar ook verteld dat ik niet kan beslissen wat er gebeurd maar ik heb wel gezegd dat ik vind dat er veel spanning was. Het gaat niet goed op school met mij, ik heb nu al te veel onvoldoendes om over te gaan.

iemand tips?

mijn vader en moeder hebben ruzie sinds gister en een paar rare aapjes naar m'n moeder gestuurd m'n moeder is een beetje hiestiries (ofzo) en heeft haar advocaat gebeld en ik mag Mischien niet mee met m'n vader naar oud en nieuw (ik woon bij m'n moeder)

Mijn ouders zijn geschijden ik vind het nog steets lastig dat ik 2 huizen heb. Hoe kan ik hier het beste me omgaan?

Nou ik wil alle feestdagen bij ze allebei zijn maar dat kan niet

Hallo ouders/kinderen, Mijn woonsituatie is niet een situatie die je zou wensen, ook mijn ouders zijn helaas gescheiden en dit maakt het vaak erg moeilijk. Ouders die dingen via mijn zusje of vaak via mij doorbrieven aan elkaar. En vervolgens ben ik daar de dupe van.. Een vader die een nieuwe vriendin heeft waar hij heel zijn leven voor geeft, maar ons af en toe vergeet. Een moeder, die zich in het zweet werkt om ons en het dagelijks leven te kunnen behouden zoals het altijd was. Mijn zusje, die vaak verdrietig is en zich af vraagt...."hou zou het zijn geweest als papa en mama nog bij elkaar waren?". En dan heb je mij, degene die alles probeert te regelen, planning van wanneer bij welke ouder, een steun punt voor mijn zusje, maar ook probeert alles voor iedereen goed te willen doen. (Wat niet altijd lukt). Bij mijn vader is er vaak spanning... dit komt niet ten goede op bij GST (Gilles de la Tourette) de "tics" worden alleen maar erger daardoor. Maar wat doe je er aan ? Geen idee?. Mijn vader is het grootste spanning punt. Telkens als ik bij hem loop ik op mijn tenen want ben bang dat als ik een woord verkeerd zegt hij uit zijn voegen schiet. Ik probeer het gelukkig allemaal te laten zakken tijdens het paardrijden. Ik doe een opleiding met paarden en als ik aan het paardrijden ben dan vergeet ik alles eventjes op dat moment, maar ook als ik piano speel. Wat doen jullie om alle spanningen en vervelende momenten te laten zakken? Groetjes