Beste Villa Pinedo, In februari vorig jaar vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden. Mijn moeder had het graag nog even willen proberen, maar mijn vader wou daar niets van weten. Na een tijdje kwam er een rechtzaak om de voogdij, en wie er in het huis mocht blijven wonen want mijn ouders kwamen daar zelf niet uit. Daaruit kwam dat mijn moeder in het huis mocht blijven wonen, en de voogdij kreeg over mijn broertje (11) en mij. Sinds oktober heeft mijn vader nu een huis voor zichzelf. Er is nog steeds geen omgangsregeling en telkens als mijn broertje en ik naar mijn vader toe gaan/willen, moet dat vanuit ons komen, mijn vader heeft nog niet een keer gevraagd of wij naar hem wouden komen. Hij heeft ondertussen ook een nieuwe vriendin, mijn broertje en ik vinden haar wel aardig, maar het is natuurlijk wel raar om te zien dat m'n vader nu iemand anders heeft. Maar ik geloof dat ook mijn moeder het er heel erg moeilijk mee heeft dat hij een nieuwe vriendin heeft, want elke keer als wij terugkomen van m'n vader, vraagt ze naar heel veel dingen, of zij er ook de hele tijd bij was en dat soort dingen. Ze geeft me ook wel het gevoel dat ik moet kiezen bij wie ik wil wonen, omdat mijn moeder ook zegt: als het daar zo leuk is met die nieuwe vrouw, ga dan maar daar wonen als je dat wil. Maar dat wil ik niet, ik blijf veel liever bij m'n moeder wonen. Ik heb met haar ook een hele goede band, met mijn vader veel minder. Maar als mijn moeder er de hele tijd over blijft doorgaan, weet ik niet of ik dat wel kan, want gisteren zijn we terug gekomen van m'n vader en sindsdien hangt er een hele vervelende sfeer in huis. Ik hoop dat het snel weer beter word. Ik weet verder ook niet met wie ik er goed over kan praten, want het liefst doe ik dat met vriendinnen, alleen er zijn maar tweemeisje in mijn vriendinnengroepje wiens ouders ook gescheiden zijn, en met hun ben ik nou ook weer niet zo goed bevriend dat ik hun alles wil vertellen, en hun ouder hebben een heel ander soort scheiding. Liefs,

Mijn ouders gaan scheiden, een paar weken geleden kreeg ik te horen dat mijn ouders gingen scheiden. Ik had het wel al een beetje door maar ik ben er wel verdrietig om. Mijn broertje had het helemaal niet verwacht! Gelukkig hebben mijn ouders geen ruzie. Ik weet niet of ik "gelukkig" moet zeggen want het is natuurlijk allemaal niet leuk..

Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden,mijn vader heb ik voor het laatst gezien 5 jaar geleden op het schoolplein had een mooie tekening voor hem gemaakt. Daarna heeft mijn moeder samen met haar ouders mij weggehouden bij mijn vader en zijn familie. Ik moest toen allemaal rare dingen zeggen over mijn vader,hoe slecht hij wel niet was,mijn moeder deed er alles aan om mijn papa te beschuldigen. Tot nu toe en na vele rechtszaken ben ik stiekum met mijn moeder verhuisd die nu weer is getrouwd. Ik heb 1,5 jaar onder toezicht gestaan van buro jeugdzorg maar de gezinsvoogd heb ik maar 1x gesproken,daarna mocht ik niks meer zeggen tegen haar van mijn moeder. Ik mag geen contact hebben met mijn vader van mijn moeder en haar ouders, mag alleen maar steeds het zelfde verhaaltje zeggen en opschrijven tegen rechters kinderbescherming,namelijk ik haat mijn vader en wil hem nooit meer zien,ik weet niet wat ik moet doen. Op school gaat het ook niet zo haal veel onvoldoende's,zal mijn vader nu nog wel met mij contact willen hebben ,nu ik al deze vreselijke dingen over hem heb moeten zeggen van mijn moeder. Groetjes Thomas

hoi mensen, ik ging altijd om de 2 weken een weekend naar mijn vader. nu niet meer omdat ik me daar niet fijn voel. het is altijd in het begin heel leuk en gezellig, gaan we naar de stad, maar daarna kan ik niks meet goed doen en krijg overal commentaar. laatst kregen we ruzie omdat ik te lang op facebook zat, terwijl zijn vriendin de héle dag candy crush speelt. het ergste is nog dat hij niet wil snappen dat hij iets fout doet want: als ik me gewoon gedraag, is er toch niks aan de hand? hij schuift ook vaak de schuld op mijn moeder. ik zit er nu bijna doorheen, maar ik wil hem ook niet kwijt, want het is toch mijn vader en ik hou van hem. xx Emma

Hoi, Van kleins af aan ben ik al 'gewend' geraakt aan de vele ruzies in huis, in hoeverre dat kan. De meenste mensen op dit forum hebben gescheiden ouders, ik niet, maar ik zou willen dat dit zo was omdat het niet meer leefbaar is in huis! Mijn ouders zijn inmiddels bijna 30 jaar getrouwd maar dat is niet iets waar ik blij om kan worden. Ik zie liever dat ze vandaag gaan scheiden dan morgen. Mijn vader is een moeilijke man die graag zijn zin wil hebben. Mijn moeder is een zachtaardige en (soms te) lieve vrouw. Ze zijn allebei christelijk opgevoed en dat is een grote reden voor mijn moeder om niet te gaan scheiden ook al is het steeds minder leefbaar omdat mijn vader, inmiddels al twee jaar, geen werk meer heeft. Hij zeurt heel veel en als er niet iets is om over te zeuren zoekt hij het wel op... Heel vermoeiend! Mijn broer was vanmiddag bij ons en hij zou t/m morgen bij ons blijven maar hij is door de sfeer vanavond alweer naar huis gegaan (hij woont op zichzelf met zijn vriendin) en hij komt al zo weinig langs.. Ik ben zelf een deeltijd studente die weer thuis is komen wonen i.v.m. het stoppen van mijn (vorige) studie. Ik zou graag tips willen over hoe ik mijn moeder kan overhalen om tóch te gaan scheiden. Mijn broer en ik hebben het al vaak genoeg gezegd maar ze doet er (nog) niks aan en hier veranderd ook helemaal niks... Groetjes M

hoi allemaal ik had eerst een probleem met mijn moeders nieuwe vriend omdat ik hem een creep vond gelukkig is dat nu over. maar het was echt super erg want ik kon niet met hem in een kamer zitten alleen want dan ging ik denken dat hij aan mij ging zitten, maar dat was helemaal niet zo en hij is achteraf gezien heel aardig. ik heb hier een paar tips voor als je je moeders/vaders nieuwe vriend(in) eng vind. 1. denk aan de leuke dingen die hij/zij met zich meeneemt, want bijvoorbeeld heeft hij een zwembad en geeft hij jouw een telefoon cadeau. 2. zeg het tegen je moeder/vader die zal je helpen om hem minder eng te vinden 3. je moet het zoiezo kwijt dus vertel het aan je bff of aan iemand die er helemaal niks mee te maken heeft hij/zij vraagt dan waar je het obver hebt en je hebt het vertelt en zegt gewoon : o niks 4. als hij/zij ook echt aan je gaat zitten of dingen zegt die jij niet fijn vindt: GIL keihard het zal hem/haar afschrikken en hij/zij doet het niet meer, en waarschijnlijk komt dan je moeder/vader erachter en maakt het uit 5. je kan het ook gewoon natuurlijk zeggen maar dan heb je kans dat je moeder/vader je niet serieus neemt veel succes

Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden en de manier waarop dit is gegaan blijft voor mijn nog altijd ondraaglijk. Mijn ouders hadden een lat-relatie, wat wil zeggen dat zij niet bij elkaar woonden maar wel een relatie hadden. Mijn vader stuurde op een avond een mailtje naar mijn moeder waarin, kort samengevat, stond dat hij de relatie wilde beëindigen en dat het tijd was om allebei een andere kant op te gaan. Deze actie kon ik al heel slecht verdragen en ik heb hem dan ook boos opgebeld. Hij beloofde mooie dingen en dat hij mij en mijn broer nog altijd op zou zoeken en dat er zeker tijd was om nog dingen te doen als een familie. "Je vader en moeder hebben geen ruzie, ze zijn gewoon liever vrienden." zei hij. Van al deze mooie beloftes is nog nooit iets waargemaakt. Hij miste dan ook mijn 16e verjaardag, omdat hij te bang was mijn moeder onder ogen te komen. Na de scheiding heeft hij mijn broer anderhalf jaar niet gezien, ook heeft hij niks van zich laten horen. Wel kwam hij steeds met de mooie woorden: "Jullie zijn altijd welkom bij mij." Maar zelf eens een keer zijn kinderen opbellen, ho maar. Nu, 2 jaar later, kan ik het nog steeds heel goed met mijn vader vinden. Onze band is zo hecht, ook al zie ik hem ongeveer één keer in de twee weken. Toch kan ik mezelf niet over het feit heenzetten dat alles van één kant moet komen, dat ik altijd degene moet zijn die belt en die vraagt of hij misschien tijd heeft om iets leuks te doen. Meer dan samen bij hem thuis een film kijken wordt het niet, als ik eens een keer wat leuks wil gaan doen, dan zegt hij : "leuke dingen deed ik ook nooit met mijn vader, zo zijn wij gewoon niet." Het breekt me nog elke dag dat mijn vader mijn broer niet ziet en dat ik overal tussenin sta. Ik word van alle kanten beïnvloed en weet af en toe niet meer welke kant ik moet kiezen en of ik überhaupt een kant moet kiezen.. Iemand die dit herkent?

Mijn ouders zijn al bijna 9 jaar gescheiden. Ik was 5 toen ze officieel uit elkaar gingen. Ik woon nu bij mijn moeder en ga om de 2 weken van zaterdag tot zondag naar mijn vader. Mijn moeder heeft een paar ´´Vriendjes´´ gehad na de scheiding maar die liepen allemaal niet zo goed af en mijn vader heeft geluk gehad en heeft een nieuwe vriendin. Maar ik mag haar niet. Ze bemoeit zich met ALLES. Alles aan haar irriteert me. Ze heeft ook 2 zoons die precies hetzelfde zijn en altijd de sfeer verzieken. Me moeder zegt altijd dat ik niet hoef te gaan maar dat vind ik zielig voor me vader want zelf komt hij niet naar mij...Dat zal betekenen dat ik hem nooit meer zie. Hij heeft dan wel met die vrouw maar zij past helemaal niet bij hem. Ze is heeel anders dan hem. En verbied hem vanalles. Als hij de kans had was hij allang gegaan maar dat gaat niet want hij heeft geen geld. Hij heeft namelijk een hersentumor. Het is verboden voor hem om te werken.

Mijn moeder is 2 keer gescheiden.. Eerst toen ik 3 was en 10 jaar later weer.. Ik ben pas een klein maandje achter de waarheid gekomen over de eerste scheiding.. Mijn moeder heeft altijd gelogen over hoe mijn vader daadwerkelijk was.. Ze heeft ons jarenlang bang gemaakt en uiteindelijk waren we ook bang van hem.. Begin dit jaar heb mijn vader contact gezocht, ook omdat hij waarschijnlijk niet zo heel lang meer heeft vanwege een ernstige ziekte.. Hij wil zijn kinderen voordat hij zal overlijden de waarheid willen vertelle hoe het vroeger was.. Ik heb zelf ook het een en ander meegemaakt en veel hulpverleners in de jaren gezien.. Ik miste een vader en mijn moeder die gaf niks om mij omdat ik met uiterlijk en innerlijk veel op hem lijk.. Waarschijnlijk was dat de rede dat ze mij geen liefde gaf en mijn zus en broertje wel.. Toen ik naar mijn vader ging om het verhaal aan te horen en bewijs zag, wist ik al genoeg en ik geloofde meteen mijn vader... Ook nu heb ik veel bewijs zelf in huis en ik ben bezig om nog meer bewijs op te vragen.. Waarom een moeder dit doet snap ik echt niet.. Waar is het goed voor een kind heeft toch allebij de ouders nodig... De verhalen die mijn moeder vertelde vroeger waren niet fijn, dus je heb wel dat beeld van hem wat mijn moeder ons heeft aangepraat, dus die knop kan je niet meteen omdraaien..

hallo, ik heb een vraag maar eerst zal ik mijn verhaal vertellen. mijn ouders zijn een jaar geleden gescheiden. Mijn moeder is daarna in een kliniek gegaan omdat ze teveel dronk en slaappillen nam. Ze is nu afgekickt en heeft inmiddels een eigen huis. Ze drinkt niet meer maar ze gebruikt nog wel slaappillen waarvan ze zegt dat het natuurlijke slaappillen zijn en dat ze dus niet zo slecht zijn als de slaappillen die ze eerst nam. Ik vraag me af of die slaappillen hetzelfde effect hebben als de slaappillen die ze eerst nam dus dat ze slecht voor haar zijn, of dat het haar helpt met afkicken van andere slaappillen. Ik maak me zorgen om haar, ze is vaak verdrietig dus ik denk ook dat dat de reden is dat ze nog slaappillen heeft. De slaappillen die ze heeft heten: Sleepzz en dan met magnesium ofzo. Zou iemand mij alsjeblieft kunnen vertellen of deze slaappillen net zo erg zijn als andere slaappillen en als dat zo is dan weet ik dus dat ze nog steeds verslaafd is... dankjewel.