Ik heb al heel veel geprobeert, om niet meer bij mijn vader te hoeve wonen. Hij is geen leuke man. Hij geeft niet om me, kijkt niet naar me om, houdt niet van me en dit doet mij vreselijk veel pijn. Ik heb met een psycholoog gepraat dat ik niet meer bij hem wil wonen..denk ik. Ook vaak verteld aan mijn moeder. Maar iedereen probeert me op andere gedachtes te brengen, terwijl ik stuk ga van binnen, waardoor het niet gebeurt. Ik haat mijn vader, maar op somige momenten kan het oke zijn en gun ik het hem niet dat ik weg wil..? Ook wil ik niet deheele tijd bij mijn moeder wonen door mijn stieffamillie. En is het huis van mijn vader fijn. Maar dit wil ik ook niet!!!!! Wat moet ik doen en wat kan ik doen?

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was en ik heb er dus veel van meegekregen. Sinds dien woon ik bij mijn moeder en ga ik 1 keer in de 2 weken naar mijn vader. Maar sinds 2 jaar wil ik eigenlijk bij mijn vader gaan wonen. Ik heb nu de beslissing gemaakt om dat ook te doen. Volgende maand ga ik naar mijn vader, maar alles bij mijn moeder wat van mij is gaat dan weg mijn broertje krijgt mijn slaapkamer en het lijkt haar verstandig om elkaar dan zowiezo 1 maand niet te zien en te spreken. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ook is het van mijn vader een uur fietsen naar waar ik nu woon en ga ik mijn vriendinnen dus minder zien. Maar het gootste struikelblok is mijn verzorgpony's ze staan waar ik nu woon en ik kan dan ook steeds minder bij hun zijn. Is er iemand die ook bij zijn/haar vader is gaan wonen en er dus ervaring mee heeft? En hoe gaat het nu?

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was. Mijn vader wou me toen bij hem houden. Doordat hij een Franse vrouw heeft leren kennen heeft hij die beslissing ingenomen en heeft me bij mijn mama "gedumpt". Ik was jong en wist niet wat er gebeurde. Ik woonde dus bij mijn mama en ging om de 14 dagen, 1 weekend naar mijn vader en tijdens de vakanties. Op mijn twaalf jaar, kwam mijn vader bij me huilen met een brief. Wegens geld problemen zou hij zijn villa moeten verkopen en was zijn enigste oplossing dat ik bij hem kwam wonen voor kindergeld te trekken etc. Ik was zo onmachtig en heb ja gezegd tegen mijn zin. Mijn vader heeft dit op een verschrikkelijke manier gedaan en ik heb, sinds mijn relatie met mijn moeder beter is, altijd willen terugkeren. Mijn vader woont aan de andere kant van België, ze spreken daar dus Frans. De scholen zijn daar heel anders en mijn Nederlands is er door achteruit gegaan. Tussen mij en de dochters van mijn Franse stiefmoeders is er altijd oneerlijkheid geweest. Na 4 jaar is het moeilijk om zomaar terug te keren naar mama. Andere taal, andere school. Durf ik het wel aan papa te vertellen? Ik moet in augustus bij hem blijven. Ook al ben ik 16 jr, zaterdag gloeide de tranen uit mijn ogen omdat ik wist dat ik zou terugkeren. Ik weet niet hoe ik me bij deze situatie moet voelen. Heel mijn familie woont aan mijn moeders kant, in Walonie heb ik alleen mijn vader die van s'morgens tot s'avonds werk. Is dit mijn kans om terug te komen naar mijn mama? Moet ik doorzetten? Ga ik weer iedereen kwetsen zoals toen? Dit is een samenvatting van het verhaal, vele details worden niet verteld, te weinig tijd en ik heb dringend hulp nodig. Veel liefs, een klein zusje in nood.

Bij me vader is er een man in huis gekomen omdat hij gescheiden is en geen huis heeft dus hij woord nu even bij ons alleen ik weet niet hoe ik ermee om moed gaan en ik durf het zelfs niet tegen mijn vriendinnen te vertellen want ik ben vang dat ze gek reageren wat moed ik doen?gr Liz

Mijn ouders zijn 5 weken geleden gescheiden. Want het ging echt niet meer,ze maakten alleen maar ruzie,soms sloegen ze elkaar. Dus woon ik officieel bij mijn moeder,omdat de rechter wilde dat ik en men zusje bij men moeder zou blijven. Ik vindt het nog steeds moeilijk dat ze zijn gescheiden. Ik wil graag dat ze weer bij elkaar wonen. Maar helaas gaat dat niet. Dat vindt ik het moeilijkst.

heeii beste allemaal. ik was 11 toen ik uit huis werd geplaatst. ik heb eigenlijk nooit een echte jeugd gehad. ik leefde al die tijd op een woongroep, ik heb er nu 3 achter me rug zitten. mijn eerste groep was een kliniek. mijn 2de groep was wel een woongroep. en mijn laatste groep ben ik pas vanaf. die laatste was echt een HEL!! ik kreeg met geluk avond eten dat genoeg was voor mijn lichaam 43kg. ik heb lang gevochten voor me toekomst. eindelijk was mijn toekomst in beeld, vlak daarna viel alles in duizenden... ik werd aangerand door iemand die altijd wel dicht bij ons stond in de vriendenkring van me ouders. toen hebben ze besloten dat ik op een besloten groep me hoofd leeg kon maken. maar in plaats daar van heb ik er juist een trauma aan opgelopen... ze hebben me opgesloten, ik kon douche met koud water, ik wist nog wel dat ik niet naar me kamer wou. er was verder rest niks aan de hand... toen plotseling de groepsleiding het piep apparaat in drukte, ik heb 5 jaar lang op een groep gewoont en ben nooit vast gepakt door leiding. en nu lag ik daar op de grond met 20 leiding op me. ook hebben ze een emdr ( trauma verwerking) geopend voor me. dat onderwerp van de aandranding licht best zwaar op de maag zeg maar, dus ik ging naar me emdr, ik ben een keer geweest. ze hebben alles naar boven gehaald zodat alles weer kersvers leek. plotseling liet die behandelcordinator niks meer van haar weten, en daar liep ik dan weer met me trauma die ik eerst diep had weg gestopt. op de groep mochten we geen schoenen dragen, geen trainingsbroek en geen tshirt. we hadden een half uurtje luchttijd hoe ze dat daar noemen. ik ben 18 en ik rook ik mocht 3 sigaretten op een dag. ik ging kapot van de stress dus leefde ik op de 3 rooktijden die er waren op een dag. sochtend mocht je 2 boterhammen, smiddags moch je 2 boterhammen en s'avonds bij het avondeten knorde je buik en had je geluk als je overal een eetlepel van kon nemen. overal hingen beveiliging kastjes die alleen met een sleutel open kon. ik zat dus zeker achter 5 gesloten deuren. elke minuut van de dag mocht je niet praten. als je praten dan kon je naar je kamer vertrekken, dan werd er per direct je kamer deur op slot gedaan je stroom werd er af gegooid en je windscherm van je raam werd naar beneden gedaan, je matras werd afgepakt. in principe kon je niks. onze muur had van die piep kleine bolletjes in de verf zitten. dus volgde ik die bolletjes met me vinger en maakte in me hoofd grote figuren en tekeningen dat deed ik zo lang dat de blaren op me vingers stonden. als je onder etenstijd naar je kamer moest en je klopte op je deur omdat je honger hebt. negeren ze je totaal! dit allemaal omdat ik iets heb meegemaakt wat ik persoonlijk niet fijn vond. ik ben door een hel gesleurd en zal dit allemaal me ergste vijand niet aan durven doen! wat moest ik sterk in me schoenen hebben gestaan om dit door te kunnen maken! ik eet nog steeds niet goed, ik woon nu bij me vriend, maar ik heb er dagen tussen zitten dat ik niks eet. ik merk zelf ook dat ik er een trauma aan over heb gehouden en dat ik me nog steeds er rot daar door voel. me vriend pakte laats me polsen vast. ik ging volledig door het lint... dat was niet me bedoeling maar dat komt omdat ik al die tijd letterlijk op gesloten heb gezeten en zelden iets mee maakten van de buiten wereld.

Mijn ouders zijn al een tijdje gescheiden. Niet omdat ze veel ruzie hadden maar omdat ze niet dezelfde liefde meer voelden als vroeger. Eerst vond ik het verschrikkelijk maar nu kan ik er goed mee omgaan en heb ik het een plek gegeven. Ik ben elke maandag, donderdag bij mijn moeder. En vrijdag en het weekend doen we om en om. En dinsdag en woensdag en om het weekend bij mijn vader maar bij ons in de buurt wordt wel eens in gebroken. Dus hebben we een extra slot die hebben we al heel lang alleen nooit gebruikt. Nu heeft mijn vader de sleutel gevonden en het is er maar eén. Dus als ik bij mijn moeder ben kan ik het huis niet in. Hoe moet dat dan later met schoolboeken? Nu heb ik bedacht om bij mijn moeder te gaan wonen maar dan mis ik mijn vader te lang en voor andersom geld hetzelfde wat moet ik doen ?

Beste allen, Met moeite en al heb ik eindelijk gekozen om naar de kinderpsycholoog te gaan. Ik heb een vriend en soms hebben we ruzietjes (jaloezie, dacht ik). We hadden enorm veel ruzietjes om 1 persoon. Vandaag kwamen we samen erachter dat het helemaal geen jaloezie was en ik er juist maar alleen om draaide. Ik schrok hier zelf enorm van, want zelf had ik het niet door. Waar het wel om draaide en wat ik al ruim 7 jaar verborgen hield is dat mijn pa een hoerenloper is. Ik kan het niet aanzien dat mijn ma elke keer er zo kapot van is. Ook heeft hij ooit tegen mijn ma gezegd dat hij beter kon trouwen met n andere vrouw. Dit doet mij zo'n pijn elke keer. Ik kom uit een gezin met 2 broers een pa en een ma, ze zijn nog niet gescheiden. (Dat wil ik t liefst ook niet eigenlijk, maar ook weer wel). Ooit heb ik tegen mijn ma gezegd dat ik dat scheiden van hun echt niet wil, dus houdt ze er rekening mee. (Denk ik?) Ze praat er veel over via Skype met mijn tante.. mijn pa is trouwens ook zo'n persoon die t tegen iedereen verteld wat voor dingen hij doet met andere vrouwen.. het kwetst me zo enorm... ik heb er zoveel moeite mee.. het doet me zo'n pijn. Mijn psycholoog zegt dat het beste is om ermee te praten i.i.g. met mijn vriend. Want anders raak ik mensen kwijt die ik niet wil kwijt raken. Ik heb er zoveel moeite mee en kan janken en wil t liefst niet huilen waar mn vriend bij staat. Ik ben ook bang dat hij raar over mIjn familie denkt. Ik snap dat dit verhaal veel is op elkaar gestapeld.. maar ik heb dit 7 jaar verborgen gehouden dus als jullie nog vragen hebben kunnen jullie dit stellen, als het nog onduidelijk is. En natuurlijk hoop ik tips te kunnen krijgen. Kus.

Hallo, Ik ben Fenna en mijn ouders zijn al gescheiden sinds ik twee ben. We hebben een co ouderschap: ik ben de helft van de week bij mijn moeder en de helft van de week bij mijn vader. Maar ik wil eigenlijk liever gewoon bij mijn moeder wonen, en dan soms mijn vader opzoeken. Het is niet alsof ik hem haat, maar er zijn zoveel ruzies en onenigheden al om kleine dingen dat ik het gewoon niet trek. Heeft iemand anders dat ook of weet iemand hoe ik kan regelen dat ik bij mijn moeder kan wonen? X Fenna

Hoi, Mijn ouders zijn bijna 9 jaar geleden door vechtscheiding uit elkaar gegaan. Ik heb daardoor overal en nergens gewoond, 4 jaar geleden ben eindelijk na veel gedoe bij mijn vader gaan wonen en het contact met mn moeder verbroken. In het begin ging het goed bij mn vader maar nu al lang niet meer, ik woonde daar met 2 broers en 1 broertje. Ik woon nu alweer een paar maanden in een gastgezin, maar ze verwachten thuis dat ik weer thuis kom wonen. maar ik ziet dat niet echt zitten na alles wat er gebeurd is. maar ik wil mijn vader niet kwetsen en hij begrijpt niet waarom ik ben weggegaan. Weet nu niet wat ik moet doen, er zijn mensen die zeggen dat ik voor mezelf en mn toekomst moet kiezen, maar ik durf niet.