Ik wil niet meer bij mijn vader wonen doordat hij is veranderd. Ik wil het hem graag vertellen maar vind dat eng want ben bang hoe hij gaat reageren. Zijn er meerdere mensen met deze ervaring?

Ik heb mijn vader al 3 jaar niet gezien en wil eigenlijk geen contact meer met hem. Hij heeft nooit tijd voor mij en stuurt heel af en toe een berichtje maar nooit echt persoonlijk. Ik krijg elke keer dezelfde tekst. Ik wil geen contact meer met hem maar kan ik dat zeggen en wat gebeurd er dan

Vind iemand het ook lastig als je ouders slecht over de ander praat?

ik kom niet meer bij mijn moeder door heftige ruzies en zei wil mij nog wel zien en ik kom naar haar toe om haar niet teleur te stellen maar ik vind het erg om in haar huis te komen..

Mijn ouders zijn gescheiden. Mijn moeder heeft een nieuwe man gevonden maar mijn vader niet. Maar mijn moeder en stief vader gaan nu ook weer scheiden. Wel heb ik nu wel 2 half zusjes van mijn stiefvader en moeder. Ook heb ik nog 2 hele broertje en zusje van mijn vader en moeder. Hun zijn ook de leeftijd rond de mijne. Ik vind dit erg moeilijk om nog een keer een scheiding door te maken. Mijn halfzusje zijn 3 en 1 dus die maken niet veel mee van dit gedoe. Ik weet gewoon niet goed wat ik hier mee aanmoet en hoe ik mijn vrienden etcetera moet vertellen dat er nog een scheiding is. Weten julie hier raad op. Ook zijn al mijn vrienden christelijk dus ben ik bang dat hun mij erg raar gaan vinden enzo. Ik weet hier gewoon geen raad meer mee.

Hoi allemaal, Ik was 6 toen mijn ouders officieel gingen scheiden, al 8 jaar geleden dus. Toen ik 7 was, kreeg mijn moeder een relatie met mijn stiefvader, mijn zusje en ik hebben vanaf de eerste ontmoeting een goede band, toen ik 8 was, zijn ze getrouwd. Mijn vader had al die tijd geen serieuze relaties gehad. De eerste 5 jaar wachtte en hoopte ik op dat hij weer een serieuze relatie kreeg of ging trouwen, al die jaren gebeurde dat niet en daardoor gaf ik de hoop op. in november vertelde mijn vader dat hij al een halfjaar een vriendin had, die vriendin is ook gescheiden en heeft 2 zoons. Ze hebben een lange afstandsrelatie en de eerste ontmoeting was als kennismaking, daarna ging ze mee naar een verjaardag en de 3e x in de voorjaarsvakantie kwam ze voor mijn verjaardag en kwam ze ook logeren 2 dagen. We zullen haar zoons in de meivakantie ontmoetten en met pasen komt zij als het goed is 2 dagen logeren en gaan we naar een verjaardag. Mijn zusje helemaal blij is erover terwijl ik dat niet ben. Ze is wel aardig hoor dat is het niet maar ik ben bang om te snel te binden door dingen in het verleden en heb gewoon het gevoel alsof het toch weer uit gaat en dat ze niet mijn stoefmoeder zal worden, en daarbij heb ik niet zoveel zin dat ze komt logeren. Hebben jullie tips hoe ik makkelijker met haar om kan gaan en hoe in de meivakantie de ontmoeting met haar zoons goed zal gaan? Alvast bedankt voor het lezen van dit lange bericht, fijne dag nog, groetjes van Louèn

Hoi! Kent er iemand een goed boek met als doelgroep (jong)volwassenen waarvan de ouders uit elkaar gaan? Tot nu toe lukt het mij alleen boeken te vinden voor kinderen/tieners of voor volwassenen waarvan de ouders uit elkaar zijn gegaan als kind. Ik ben op zoek naar informatie waardoor ik mijn gevoel beter kan begrijpen, en merk dat die boeken steeds net de plank misslaan omdat het over een ander soort situatie gaat. Alle tips welkom, Engelstalig ook okee :) Dank!

Hoi, Momenteel woon ik bij mijn moeder en stiefvader. Een tijdje geleden (toen ik 17 was) heb ik ooit een pretpakket besteld bij easytoys. Dit ligt in een vakantietas in mijn bedlaadje. Mijn stiefvader heeft dit gevonden en maakt nu allemaal rare opmerkingen over dat ik kinky ben en iemand zoek voor harde seks. Wat moet ik doen? Mijn moeder zegt negeren

Ik wil afstand nemen van mijn vader maar merk dat ik hem “zielig” vind, ondanks de nare ervaringen die ik heb. Hoe kan ik voor mezelf kiezen/mee omgaan?

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn uit elkaar sinds ik 4 ben, nog heb ik er misschien wel dagelijks last van. Ik moet direct huilen bij schreeuwende mensen en ben nog nooit in mijn leven boos geweest. Ik weet niet hoe ik dit nu nog moet veranderen en hoe ik het bespreekbaar kan maken bij mijn collegas (werk op een woongroep met soms agressie). Daarnaast ben ik nu een ruime tijd samen met mijn vriend en voel ik aan de ene kant veel rust omdat het zo goed gaat maar aan de andere kant voel ik de afgelopen weken voor het eerst een onzekerheid vanuit mijn kant. Ik ben super bang dat hij het uitmaakt, al heb ik hier geen aanleiding voor. Ik merk dat ik daarom afstand neem omdat ik niet meer dichtbij durf te komen. Ik wordt hier erg verdrietig van, dat wil ik helemaal niet. De gedachten sluipen de laatste tijd veel vaker mijn hoofd in, ik heb dit gevoel van angst in de liefde nooit zo ervaren. Als ik er veel mee bezig ga voel ik steken in mijn buik en moet ik veel huilen. Herkennen jullie dit? Liefs Robin