Hoi, ik ben Yara (18 jaar). In 2020 zijn mijn moeder en stiefvader gescheiden. Mijn stiefvader vond zijn collega van werk blijkbaar leuker dan mijn moeder. Niemand had het zien aankomen omdat het altijd super gezellig was bij ons thuis. Ik had een hele goede band met mijn stiefvader en stiefbroertje, het voelde alsof hij mijn tweede vader was en mijn stiefbroer mijn echte broer (ik ben zelf enigskind). Het is dus al twee jaar geleden dat ze zijn gescheiden, maar ik heb het er nog steeds moelijk mee. Soms probeer ik aan iemand uit te leggen hoe het voor mij was om dit mee te maken, maar het voelt alsof niemand mij écht snapt. Hoe leg ik uit dat het voelt alsof ik mijn kleine broertje kwijt ben geraakt. Het was alsof ik twee keer een echte scheiding meemaakte. Van het een op het andere moment had ik geen contact meer met mijn stiefvader en stiefbroer. Het voelde alsof ons gezin in een keer uit elkaar werd gerukt. Ik wist eerst niet eens wat ik van mijn stiefvader moest denken. Moet ik hem haten wat hij ons gezin heeft aangedaan? Ik noem hem zelfs nog steeds mijn stiefvader terwijl ik geen contact meer met hem heb... Ik zou gewoon zo graag willen dat mijn leven nog hetzelfde was als vóór de scheiding. Ik wil gewoon dat iemand mij écht begrijpt als ik het heb over de scheiding.

Waarom voel je je niet goed als je ouders verliefd zijn op een ander mens.

Mama verhuisde steeds naar plekken die 50-70 minuten rijden waren. Als er dan eens file was of ze waren door omstandigheden te laat (wat natuurlijk vaak gebeurd over zo grote afstanden) bleef ik wachten en wachten….. ik begon me te vervelen maar liet daar niks van merken omdat ik wist dat het mijn vader zou ambeteren. Papa begon dan altijd aan mij te vragen hoelaat mama er was, waar mama zat,…. Als ik dat dan niet wist werd hij heel boos. Hij begon mama uit te maken voor trut, troella,…. En schreeuwde waarom ze nooit op tijd kon zijn en dat hij ook plannen had. Dit is vandaag nog steeds hetzelfde, ik ga nu op mijn kamer zitten tot mama er is en verstop me van papa. Daardoor vind ik de dagen dat mama me moet komen halen ook totaal niet meer fijn en kijk ik hier niet naar uit. Hetzelfde geldt voor als mama te laat is met me terug te brengen, dan blijft hij de hele avond boos tegen mij. Weekendwissel naar mama is nu eerder een ervaring van angst dan dat ik blij ben mama terug te zien.

Ik wil weten hoe ik beter moet omgaan nu papa verhuisd is

1,5 jaar geleden heeft mijn mama moeten beslissen om te scheiden na veel gedoe met vreemdgaan van papa. Dit was heel zwaar. Het is beland in een vechtscheiding met politie tussenkomsten/rechtszaken/straffen tot gevolg. Ik ben 18 jaar dus van mijn wordt verwacht hiermee te kunnen omgaan en dat heb ik ook geprobeerd maar ik heb een enorm groot schuldgevoel over alles. Niet enkel over de scheiding maar over alles in het leven. Het contact met papa is volledige weggevallen en gaat nooit meer kunnen worden hersteld. Moet ik als 18 jarige mij daar zorgen over maken voor de toekomst en me daar dus ook schuldig over voelen? Iemand tips

Ik wil niet naar mijn vader maar ik moet en ik ben bang. Help mij en mijn mama

Hi! Mijn ouders zijn gescheiden toen ik (ong) 14 jaar was. Om te vertellen in max. 1500 karakters wat er de afgelopen 9 jaar heeft gespeeld gaat niet lukken dus hierbij de beknopte versie van mijn verhaal; Mijn vader had na de scheiding al gauw een nieuwe partner. De situatie was al schokkend maar vooral omdat ik geen stiefmoeder maar een stiefvader kreeg en ze samen gingen wonen. Tijd om eraan te wennen kreeg ik helaas nauwelijks. Om niemands gevoel te kwetsen deed ik precies wat er van mij verwacht werd. Ik ging elk weekend naar mijn vader, doordeweeks bleef ik bij mijn moeder. Ik deed vanaf het begin af aan vriendelijk tegen mijn vaders vriend ondanks dat hij negatief is over elk onderwerp dat aan bod komt. Ik ondersteun sinds mijn eerste baantje mijn ouders financieel wanneer nodig. Omdat ik enigskind ben voel ik mij (nu nog steeds) heel alleen, in mijn directe omgeving is er niemand die mij begrijpt. Mijn stiefbroers en stiefzussen zie of spreek ik nooit. Als mijn familie mij aanspreekt over de situatie van mijn ouders benoemen ze altijd dat ik ‘geluk’ had dat er geen ruzie was geweest of vragen ze of mijn moeder niet al een nieuwe vlam heeft. Mijn gevoel is vaak somber en leeg. Elke dag ben ik moe en kan ik mijn bed bijna niet uitkomen. Ondanks dat de scheiding van mijn ouders al langere tijd geleden is worstel ik er nog steeds mee. Na wat Googlen stuitte ik op deze site. Hopelijk hebben jullie wat tips voor mij. Alvast bedankt! Groetjes, Yazzie

De scheiding van mijn ouders ligt inmiddels ver genoeg in het verleden dat ik het bijna niet anders ken. Echter herleef ik veel gevoelens en herinneringen van die periode constant. Afgelopen dagen ben ik er toch maar weer gaan kijken naar wat het betekent voor mij, niet wetende dat ik op dit forum zou stoten. De verhalen die ik lees zorgen voor zoveel emotie dat het haast onmogelijk is om ze te lezen. De herkenbaarheid injecteert een hevige pijn van herkenning die ik sinds lange tijd niet meer gevoeld heb, ik realiseer me nu dat ik nog niet klaar ben met dit onderwerp. Alles wat ik vinden kan is zo gefocust op (jonge) kinderen en ouders dat ik geen aansluiting kan vinden. Misschien weet iemand hier nog goede informatie te vinden? Ik zou het enorm waarderen.

Hoi ik ben britt en ben 10 jaar mijn ouders gaan scheiden en moeten alle papieren invullen en het duurt lang en de moeilijkheid om er mee te handelen word voor mij steeds lastiger. Wat kan ik er aan doen?

Heeft iemand tips om beter te kunnen slapen want ik kan echt niet slapen! Nu mijn ouders zijn gescheiden is het nog erger geworden. Dus tips zijn welkom!🤍🤎