Schuldgevoel over alles

Lieve Lotte, Wat knap dat je je ervaring deelt. Wat heftig wat je allemaal hebt meegemaakt en wat goed dat je hier terecht bent gekomen. Je schrijft dat er wordt verwacht dat je overal mee om kunt gaan omdat je 'al' 18 bent. Ik begrijp je gevoel hierin, maar het is heel logisch dat je hier nog niet mee om kunt gaan. Door de scheiding werd ik ook veel zelfstandiger en dachten mijn ouders ook dat ik het allemaal wel kon, omdat ik geen hulp vroeg. Ik liet niet merken als ik mij rot voelde. Daardoor leek het voor mijn ouders ook alsof er nooit iets aan de hand was. Ik wil je dan ook meegeven dat het belangrijk is om echt aan te geven dat jij ook moeite met de scheiding hebt, ondanks je leeftijd. Het is niet zomaar iets wat je allemaal meemaakt en daarom hoef jij je daar ook zeker niet schuldig om te voelen. Het is misschien een goed idee om dit bij je moeder aan te geven dat je er heel veel moeite mee hebt en dat je het ook lastig vindt dat je geen contact meer met je vader hebt. Probeer het haar uit te leggen en dan begrijpt ze jou vast. Je hoeft je zeker niet schuldig te voelen. Ook snap ik dat je je zorgen maakt over de toekomst, maar als de rust wat is wedergekeerd en jij behoefte hebt aan contact met je vader komt dat vast weer helemaal goed. Ik wens je heel veel goeds voor de toekomst en je bent super dapper! Liefs Marjolein

Hallo lieve Lotte, Wat fijn dat je de ruimte voor jezelf hebt genomen om hier een berichtje achter te laten! En jeetje het is voor mij super herkenbaar wat je schrijft. Waarschijnlijk heb je vaak het gevoel gehad dat je tussen je ouders in stond? dit had ik namelijk wel. Daarom wil ik je echt mee geven dat jij je niet schuldig hoeft te voelen, het is niet jouw verantwoordelijkheid hoe jouw ouders met situaties en met de scheiding omgaan!! Ik heb mij heel lang verantwoordelijk gevoeld en ook schuldig gevoeld over hoe het contact tussen mijn ouders ging en tussen mij en voelde hierdoor ook vaak dat ik een kant moest kiezen of wilde zelfs graag een kant kiezen om van het gevoel af te zijn. Wat mij heel erg heeft geholpen is om met iemand te gaan praten, iemand die mij af en toe bevestigde dat mijn ouders oud genoeg waren om voor zich zelf te zorgen en hun eigen keuzes te maken en dat ik voor mijzelf moest zorgen en kiezen. Zo kwam ik steeds dichter bij mijzelf en verdween het schuldgevoel en verantwoordelijkheid gevoel langzaam. Het enige waar ik nu nog verantwoordelijkheid over ben is mijzelf, mijn eigen geluk, mijn eigen gevoel en mijn eigen keuzes!! Ik geloof in jou en vergeet nooit dat je niet de enige bent met deze gevoelens! Hele hele dikke knuffel!

Lieve Lotte, Wat fijn dat je Villa Pinedo gevonden hebt, en stoer dat je deze vraag hier durft te stellen! Het klinkt alsof je veel hebt meegemaakt de afgelopen tijd. De scheiding, tussenkomst van politie, geen contact meer met je vader... dat lijkt me super lastig! Ik kan me voorstellen dat het gedrag van je vader (het vreemdgaan) niet alleen jouw moeder pijn doet, maar ook jou? Misschien voelt het wel alsof hij ook jouw vertrouwen in hem kapot heeft gemaakt. Als dat zo is, dan zou ik willen zeggen tegen je: jij en je moeder verdienen allebei beter, en niemand heeft geleid tot het vreemdgaan van je vader, behalve de slechte keuzes van je vader zelf. Dus daar hoef je je zeker niet schuldig over te voelen! En het feit dat jij 18 jaar oud bent, betekent niet dat jij helemaal goed met deze situatie om zou moeten gaan! Jij mag je voelen zoals je voelt. En verder denk ik dat veel kinderen van gescheiden ouders rondlopen met een schuldgevoel, wat hun verhaal ook is. Mijn ouders gingen scheiden toen ik twee jaar oud was, en ik heb mijzelf (het feit dat ze mij onverwachts en veel te jong kregen) heel lang als oorzaak van de scheiding gezien, wat ervoor zorgde dat ik me schuldig voelde. Ook al kon ik er echt niets aan doen. Het is een vaak onrealistische en onnodige gedachte en gevoel, en toch is het er. Het is denk ik iets dat je moet leren om een plekje te geven. Dat klinkt super makkelijk, maar er was bij mij na veel jaren een moment dat de knop omging, en ik erkende dat ik me niet meer schuldig hoefde te voelen. ik wil je een paar tips geven. Praat hierover met je moeder als je dat kan en wilt. Misschien kan zij jou helpen om dat schuldgevoel los te laten. En als het niet lukt om met je moeder te praten, misschien is er iemand anders in jouw omgeving die naar je wilt luisteren? Soms helpt het praten erover al. Andere tip: zet je gevoelens om in een hobby die je hebt óf schrijf het op. Ik merkte dat schrijven in een dagboek over hoe ik me voelde soms echt opluchtte. Misschien ben jij wel creatief (schilderen, tekenen oid) en kun je je gevoelens gebruiken in een kunstwerk? Of ga op de momenten dat je schuldgevoel sterk is lekker even sporten. En tot slot: er zijn Buddy's van Villa Pinedo die klaar staan voor je en die graag met je willen praten over van alles, via onze app. Je kunt een Buddy aanvragen op deze website. Veel sterkte! Liefs, Fabiënne