Mijn ouders gaan scheiden, een paar weken geleden kreeg ik te horen dat mijn ouders gingen scheiden. Ik had het wel al een beetje door maar ik ben er wel verdrietig om. Mijn broertje had het helemaal niet verwacht! Gelukkig hebben mijn ouders geen ruzie. Ik weet niet of ik "gelukkig" moet zeggen want het is natuurlijk allemaal niet leuk..

Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden,mijn vader heb ik voor het laatst gezien 5 jaar geleden op het schoolplein had een mooie tekening voor hem gemaakt. Daarna heeft mijn moeder samen met haar ouders mij weggehouden bij mijn vader en zijn familie. Ik moest toen allemaal rare dingen zeggen over mijn vader,hoe slecht hij wel niet was,mijn moeder deed er alles aan om mijn papa te beschuldigen. Tot nu toe en na vele rechtszaken ben ik stiekum met mijn moeder verhuisd die nu weer is getrouwd. Ik heb 1,5 jaar onder toezicht gestaan van buro jeugdzorg maar de gezinsvoogd heb ik maar 1x gesproken,daarna mocht ik niks meer zeggen tegen haar van mijn moeder. Ik mag geen contact hebben met mijn vader van mijn moeder en haar ouders, mag alleen maar steeds het zelfde verhaaltje zeggen en opschrijven tegen rechters kinderbescherming,namelijk ik haat mijn vader en wil hem nooit meer zien,ik weet niet wat ik moet doen. Op school gaat het ook niet zo haal veel onvoldoende's,zal mijn vader nu nog wel met mij contact willen hebben ,nu ik al deze vreselijke dingen over hem heb moeten zeggen van mijn moeder. Groetjes Thomas

hoi, mijn ouders zijn pas sinds kort gescheiden, mijn moeder heeft nu een vriendin, ze is nog nooit eerder op vrouwen gevallen. Ook mijn vader ofja het is altijd al mijn stiefvader geweest heeft nu ook een vriendin. Ik woon bij me moeder en mag zelf kiezen wanneer ik naar me vader ga. Me vader heeft eerst bij me oma gewoond omdat hij een huis moest vinden en sinds 1 april heeft hij er een en woont hij daar. Maar ik ga er nooit naar toe, want iets houdt me tegen. Zijn vriendin is heel aardig ja maar die vriendin heeft een zoon (14 jaar) en ongeveer in februari/maart was ik met hem bezig maar dat heb ik afgekapt omdat ik wist dat zijn moeder en mijn vader met elkaar bezig waren. Ik ben nu 2 keer bij me vader geweest en de eerste keer was ik alleen met me vader en broertje en zusje. en de tweede keer was ook zijn vriendin en haar zoontje er bij. En ik voelde me toen heel ongemakkelijk daar. later toen ik naar me moeders huis terug ging begon hij me te appen en begon ik hem weer leuk te vinden maar dat heb ik ook weer af gekapt. Maar ik wil nu niet meer naar me vader want het houdt me tegen dat dat zoontje daar kan zijn. En als ik bij me vader ben voel ik me gewoon niet thuis. heeft iemand ongeveer hetzelfde probleem of weet iemand hier raad mee?

hoi mensen, ik ging altijd om de 2 weken een weekend naar mijn vader. nu niet meer omdat ik me daar niet fijn voel. het is altijd in het begin heel leuk en gezellig, gaan we naar de stad, maar daarna kan ik niks meet goed doen en krijg overal commentaar. laatst kregen we ruzie omdat ik te lang op facebook zat, terwijl zijn vriendin de héle dag candy crush speelt. het ergste is nog dat hij niet wil snappen dat hij iets fout doet want: als ik me gewoon gedraag, is er toch niks aan de hand? hij schuift ook vaak de schuld op mijn moeder. ik zit er nu bijna doorheen, maar ik wil hem ook niet kwijt, want het is toch mijn vader en ik hou van hem. xx Emma

Hoi, Hoewel mijn ouders al een tijdje gescheiden zijn, vond ik het toch wel interessant om mijn verhaal hier te uiten. Vanaf dat ik baby was konden mijn ouders het niet echt goed met elkaar vinden. Mijn moeder zegt dat ze nooit van mijn vader gehouden heeft en dat het allemaal onder dwang was. Ik heb veel verhalen gehoord dat ik gebruikt werd in ruzies, zodat er geen gevecht zou ontstaan. Vooral door mijn vader. Ik ben tot mijn 12e eigenlijk heel vaak voor de gek gehouden door mijn vader.. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4jr was. Dus nu zo'n 10jr geleden. Zoals ik al zei is dat best een tijdje geleden, maar ik kan er nog steeds zo boos om worden over hoe het allemaal is gelopen. Mijn ouders hebben heel vaak ruzie gehad. Mijn moeder ging het om mij, maar mijn vader ging het allemaal om de eer en zijn gelijkheid. Daar ben ik pas achter gekomen toen ik ongeveer 10jr was. Ik begin even bij het begin. Toen ik nog een baby was kregen mijn ouders een keer hevige ruzie, terwijl ik lag te slapen. Het begon een soortvan gevecht te worden. Mijn vader heeft mij uit mijn bedje gehaald, zodat hij veilig was en mijn moeder hem niets aan kon doen, omdat hij mij in zijn handen had. Hij heeft mijn moeder naar de trap gelokt en met een rare beweging van de trap geduwd. Toen is hij er met mij vandoor gegaan. Mijn oma (de moeder van mijn vader) kwam op dat moment naar ons huis en zag mijn moeder onderaan de trap liggen. Zij gaf mijn moeder overal de schuld van. Wat nergens op sloeg, want mijn vader was degene die fout zat. Dit verhaal kreeg ik pas te horen toen ik ongeveer 12jr was. Mijn moeder vertelde mij vaak verhalen over hoe het in het verleden allemaal was gegaan. Ze vond mij iets te jong om dit verhaal te weten. Ze wist dat ik er heel boos om zou kunnen worden. Dat was ook waar. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom mijn vader zoiets zou kunnen doen. Na een tijdje waren we verhuisd naar een wat groter huis. Ik was ongeveer 3jr toen mijn vader na een werkdag thuiskwam. Mijn moeder had eten gemaakt en we zaten samen op de bank. Mijn vader ging tegenover ons zitten op de stoel. Nadat hij zijn eerste bord leeg had gegeten, wilde hij nog een bord. Hij schoof zijn bord naar het midden van de tafel en wachtte af tot mijn moeder opnieuw ging opscheppen voor hem. Aangezien mijn moeder dat dus niet deed, werd hij boos en beveelde een soortvan dat mijn moeder een tweede bord moest opscheppen. Mijn moeder zei dat ze mij eten aan het geven was en dat ze zelf ook nog moest beginnen met eten, dus ze vroeg of hij het zelf wilde doen. Mijn vader werd woest en had het bord tegen de muur gegooid waar de bank tegenaan stond waar mijn moeder en ik op zaten. Alle bordstukjes vielen op ons. Wat daarna is gebeurd weet ik niet. Dat is mij niet verteld. Volgens mij kwam er weer een hevige ruzie. Mijn vader heeft vaak gedreigd dat hij mijn moeder iets aan zou doen als ze wegging bij hem. Ook heeft hij gezegd dat hij mij wat aan zou doen. Ik was nog klein, dus ik had niets in de gaten. Naarmate ik ouder werd, begon ik steeds meer na te denken en ik wilde op een gegeven moment niets meer met mijn vader te maken hebben. Mijn moeder was het zat en toen ik 4jr was, zijn wij verhuisd en hebben we zo'n 2jr samengewoond. Totdat mijn moeder mijn stiefvader leerde kennen op een feest. Al vanaf de allereerste keer dat ik hem zag, ben ik superblij met hem. Ik heb een hele goede band met mijn stiefvader en hij heeft eigenlijk ''het vaderschap'' overgenomen in mijn leven. Mijn ouders hadden heel veel rechtszaken. De ene na de andere volgde. De rechter had besloten dat ik om het weekend mijn vader mocht zien. Rond de tijd dat ik 5 tot 7jr was, vond ik het hartstikke leuk om naar mijn vader te gaan. Ik had nooit problemen en ik had eigenlijk ook nog niet echt door wat er aan de hand was tussen mn ouders. Vanaf mijn 7e werd het steeds duidelijker. Ik kreeg verhalen te horen die ik allemaal niet wist en ik kreeg het steeds minder naar mn zin bij mn vader. Ik moest heel vaak dingen voor hem doen en we deden alleen maar dingen wat hij leuk vond. Als ik wat wilde, deden we het tegenovergestelde. Ik kreeg steeds meer door hoe hij was en uiteindelijk was ik aan het twijfelen of ik nog wel naar hem toe wilde. Ik kreeg steeds vaker ruzie met mijn vader en hij gaf altijd mijn moeder de schuld. Hij zei dat ik haar aan het napraten was en dat als we aan het bellen waren, dat mijn moeder naast mij zat om me in te fluisteren wat ik tegen hem moest zeggen. Dat was natuurlijk helemaal niet waar. Mijn moeder vond en vind het prima als ik contact heb met mijn vader en hoe erg ze hem ook haat, wil ze het me niet verbieden om hem te zien. Het is mijn eigen keuze. Dat heeft hij nooit gelooft en dat gelooft hij nu nog steeds niet. Mijn moeder heeft uiteindelijk gelijk gekregen in alle rechtszaken. Toen dat voorbij was, begon mijn vader weer te dreigen. De afspraak was dat hij mij om 6 uur om de vrijdag ophaalt thuis, maar dat is niet wat hij wilde. Heel vaak stond hij opeens op de stoep voor school. Ik wist nooit wat ik op dat moment moest doen en ik verstopte me de hele tijd totdat hij weer wegging. Ik werd op een gegeven moment zo bang van hem dat ik niet eens meer durfde te praten aan de telefoon. Ik kreeg bijna een hartaanval als ik zag dat er ''pappa'' op mijn telefoonschermpje stond. Ik durfde niet op te nemen, maar heb dat vaak genoeg wel gedaan. Gewoon uit respect. Het is allemaal veel te ver gegaan. Bang worden van je eigen vader. Dat hoort niet. Mijn moeder en stiefvader hebben vaak genoeg de politie erbij gehaald wanneer hij weer eens op de stoep stond, terwijl het geen 6 uur was. Toen ik 10jr was, ben ik erachter gekomen dat het bij mijn vader allemaal om zijn eer en gelijkheid ging. Na alle rechtszaken heeft hij niet meer zoveel tijd in mij gestoken. Hij ging verder met zijn leven en ik hoorde daar niet meer bij. Hoewel hij dat wel heel vaak zei. Hij vertelde altijd dat ik zijn prinsesje was en hij altijd van mij zou blijven houden, no matter what. Dat heb ik dus nooit gelooft. Als je dan zoveel van je kind houd, waarom blijf je er dan niet voor ''vechten'' om je kind te kunnen blijven zien?! Ik heb nu al zo'n 4jr geen contact meer met mijn vader. Ik heb er ook geeeen behoefte aan. Van mijn part hoef ik die man nooit meer van mijn leven te zien. Mijn stiefvader is nu mijn vader. Al vanaf dat ik 6 was en dat zal altijd zo blijven. Groetjes, Nina.

Hoi, Van kleins af aan ben ik al 'gewend' geraakt aan de vele ruzies in huis, in hoeverre dat kan. De meenste mensen op dit forum hebben gescheiden ouders, ik niet, maar ik zou willen dat dit zo was omdat het niet meer leefbaar is in huis! Mijn ouders zijn inmiddels bijna 30 jaar getrouwd maar dat is niet iets waar ik blij om kan worden. Ik zie liever dat ze vandaag gaan scheiden dan morgen. Mijn vader is een moeilijke man die graag zijn zin wil hebben. Mijn moeder is een zachtaardige en (soms te) lieve vrouw. Ze zijn allebei christelijk opgevoed en dat is een grote reden voor mijn moeder om niet te gaan scheiden ook al is het steeds minder leefbaar omdat mijn vader, inmiddels al twee jaar, geen werk meer heeft. Hij zeurt heel veel en als er niet iets is om over te zeuren zoekt hij het wel op... Heel vermoeiend! Mijn broer was vanmiddag bij ons en hij zou t/m morgen bij ons blijven maar hij is door de sfeer vanavond alweer naar huis gegaan (hij woont op zichzelf met zijn vriendin) en hij komt al zo weinig langs.. Ik ben zelf een deeltijd studente die weer thuis is komen wonen i.v.m. het stoppen van mijn (vorige) studie. Ik zou graag tips willen over hoe ik mijn moeder kan overhalen om tóch te gaan scheiden. Mijn broer en ik hebben het al vaak genoeg gezegd maar ze doet er (nog) niks aan en hier veranderd ook helemaal niks... Groetjes M

hoi allemaal ik had eerst een probleem met mijn moeders nieuwe vriend omdat ik hem een creep vond gelukkig is dat nu over. maar het was echt super erg want ik kon niet met hem in een kamer zitten alleen want dan ging ik denken dat hij aan mij ging zitten, maar dat was helemaal niet zo en hij is achteraf gezien heel aardig. ik heb hier een paar tips voor als je je moeders/vaders nieuwe vriend(in) eng vind. 1. denk aan de leuke dingen die hij/zij met zich meeneemt, want bijvoorbeeld heeft hij een zwembad en geeft hij jouw een telefoon cadeau. 2. zeg het tegen je moeder/vader die zal je helpen om hem minder eng te vinden 3. je moet het zoiezo kwijt dus vertel het aan je bff of aan iemand die er helemaal niks mee te maken heeft hij/zij vraagt dan waar je het obver hebt en je hebt het vertelt en zegt gewoon : o niks 4. als hij/zij ook echt aan je gaat zitten of dingen zegt die jij niet fijn vindt: GIL keihard het zal hem/haar afschrikken en hij/zij doet het niet meer, en waarschijnlijk komt dan je moeder/vader erachter en maakt het uit 5. je kan het ook gewoon natuurlijk zeggen maar dan heb je kans dat je moeder/vader je niet serieus neemt veel succes

hoi allemaal ik zal proberen het kort te houden, maar het is best moeilijk om het kort te houden. ik zit echt met een probleem want bij mijn vader wordt mijn moeder de hele tijd zwart gemaakt en allemaal dingen die ik helemaal niet wil weten, en hij probeert ons zo tegen onze moeder op te zette! (ik heb ook nog 2 broertjes) en bij mijn broertjes lukt dat maar niet bij mij, en dat is heel vervelend want ik ben bang dat ze bij mijn vader gaan wonen, en ik ga waarschijnlijk bij mijn moeder wonen. en ze gaan dan helemaal in ede wonen en dat wil ik niet. en verder vond ik eerst mijn moeders nieuwe vriend een creep want hij was klein en een beetje rood en hij moest altijd om zijn eigen grapjes lachen. ik was bang dat hij opeens midden in de kamer stond en dan aan me ging zitten. maar nu gaat het een stuk beter alleen heb ik nog steeds dat eerste probleem en ik weet niet wat ik moet doen want als ik het zeg wordt hij boos of hij gaat zeggen dat ie het maar moeilijk heeft en dan denk ik van ik heb het ook moeilijk want ik ben hier de dupe van. ik steek tegen het scheiden en dat soort dingen mijn middelvinger op!!!!!!!!!!!!!!!

hey iedereen, Ik zal proberen mijn verhaal kort op te schrijven maar ik kan niks beloven. mijn vader is ,toen ik 7 was, een aantal keren vreemd gegaan. ik ben nu inmiddels al 12 jaar oud en mijn ouders zitten nu midden in een scheiding. door wat mijn vader heeft gedaan haat mijn moeder mijn vader ineens. in al deze spanning van 5 jaar ben ik opgegroeid naast dat had ik ook nog een zus met een ernstige hartafwijking waar alle aandacht naar toe ging, en anders was het wel naar mijn 2 broers. ik begrijp dit alles ergens ook wel. maar mijn probleem is dat mijn moeder en mijn vader steeds achter alles iets zoeken. een voorbeeld : ik kreeg laatst een brief van \'de rechtspraak\' over het kinderverhoor. die werd (net als alles) gewoon bij mij thuis bezorgd. maar op de dag dat het bezorgd werd, stond ik net op het punt om naar mijn vader te gaan. {mijn vader woont 90 km van mij vandaan, maar ik wil hem wel blijven zien dus ga ik een keer in de 2 weken een weekendje naar hem toe. hij woont nog niet op zichzelf ergens maar bij mijn (nog niet officiële) stiefmoeder(het klinkt misschien gemeen maar ze is echt heel lief).} maar ik wilde op schieten omdat we eerst nog een uur in de auto moesten zitten voordat we thuis aankwamen (bij hem thuis dus) en ik wil er altijd zo snel mogelijk zijn.dus nam ik de brief mee en zou ik hem in de auto lezen, maar ik ben wagenziek dus.. ik was weer heel slim enzo..... ;) dus ik las hem bij mijn vader thuis. er stond in dat ik naar het kinderverhoor mocht komen( bij de rechtbank) en zelf mocht kiezen met wie van mijn ouders ik zou komen. omdat ik mijn vader al zo weinig zag wilde ik met mijn vader gaan. toen ik op zondag aan het eind van het weekend weer thuis kwam gaf ik de brief aan mijn moeder en ze werd meteen woest. omdat ik naar de rechtbank ging, met mijn vader. ik snapte niet waarom. maar ze stormde naar buiten en begon mijn vader volop uit te schelden. ik en mijn broer, die hier gewoon bij stonden, probeerden ze nog te stoppen maar ja.. als kind werd ik toch niet serieus genomen. mijn broer wel een beetje maar die is dan ook al 20. mijn andere broer is 19 en mijn zus 18, ik weet niet of het interessant is om te weten, maar ik voelde me dus nooit echt HEEL serieus genomen zeg maar.. ik was ,nadat dit voorbij was en mijn vader was weggereden en mijn moeder half huilend binnen stond, echter de enigste die even zei tegen mijn moeder hoe het zat. \"Ik ben het zat, jullie zijn godverdomme 28 jaar getrouwd geweest.. ik weet dat papa fouten heeft gemaakt die groter zijn dan die van jouw, en het is ook heel stom en raar dat dit na een klap allemaal voorbij is. maar jullie kunnen door die ene fout, nu niet eens meer normaal met elkaar praten, in een kamer zijn,elkaar in de ogen kijken of een gesprek voeren zonder elkaar uit te schelden. ik weet dat het allemaal moeilijk is, maar dat is het voor iedereen. ook voor mij. jullie zouden mij het goede voorbeeld moeten geven, maar in plaats van dat gedragen jullie je als een stel kleine kinderen. elkaar een beetje lopen uitschelden voor de deur terwijl iedereen mee kan luisteren. sorry dat ik zeg, maar iemand moest dit zeggen. sorry hoor, maar als je na 28 jaar huwelijk al die problemen hebt kunnen doorstaan, en ik weet dat je dit probleem niet zomaar \'oplost\', dan zou je toch op zich kunnen proberen om goed om te gaan met dit gedoe. en je hebt 4 kinderen dus je zou uiteindelijk toch moeten gaan proberen normaal met elkaar te communiceren.\" nadat ik dit gezegd had was ik huilend naar boven gerend, bang wachtend op de reactie van mijn moeder, omdat wat ik had gezegd toch wel een beetje grof was. na een tijdje stormde ze mijn kamer binnen met de brief in haar handen \"waarom ga je naar die rechtbank met je vader en niet met mij?!?!?\" zei ze overstuur, ze had nog niet echt de tijd gelezen om de brief helemaal te lezen. \'ga weg mam ik wil alleen zijn\' had ik gezegd.( misschien leek het ook wel op schreeuwen denk ik nu achteraf) \"NEE ik ga pas weg als je me alles hebt uitgelegd!\" is wat ze zei. ik hield nog steeds vol dat ze weg moest gaan. toen kwamen de woorden die alles verklaarden.. \"jij spant zeker samen met je vader tegen mij?!?! JA dat is het! ik mag het daarom niet weten hè?!\" ik zei nog een laatste keer.. ga weg. uiteindelijk gooide ze de brief op mijn bed, liep mijn kamer uit en even later hoorde ik haar, terwijl ik zelf toevallig bezig was met het zelfde, huilend op haar bed liggen. geen idee hoe je iemand kan horen liggen.. maar toch, het was wel zo. dit was mijn \'voorbeeld\' van een van de vele gebeurtenissen waarin mijn moeder iets achter mijn vader zocht, of anders om. mijn moeder en vader hebben inmiddels wel al sorry gezegd enzo, maar dan nog ben ik boos. boos op de scheiding, op hun gedrag en op... alles. mijn moeder zegt dat een scheiding in je familie iets is als een rouwproces. en dat boos zijn een van de gevoelens is die je hoort te voelen. ik weet het zo net nog niet. zou iemand alsjeblieft willen reageren op dit \"korte\" verhaal. en me wat uitleg geven om je ouders te begrijpen. OO en dit is mijn tip voor de ouders : zorg alsjeblieft dat, ook al haat je elkaar, de ruzie moeten niet te horen of zien zijn door je kinderen of andere mensen. (een psycholoog natuurlijk wel) groetjes, anoniempje.

mijn uoders zijn al 4 jaar gescheiden ik ga elk weekend naar mijn vader en door de weeks ben ik bij mijn moeder ik moet elk weekend afscheid nemen van mijn vader daar word ik gek van hebben jullie nog tips ik hoor het graag