mijn uoders zijn al 4 jaar gescheiden ik ga elk weekend naar mijn vader en door de weeks ben ik bij mijn moeder ik moet elk weekend afscheid nemen van mijn vader daar word ik gek van hebben jullie nog tips ik hoor het graag

hallo, In de tijd dat mijn ouders gingen scheiden was er veel geweld in huis. Niet alleen met woorden maar ook lichamelijk. Mijn vader kende zijn krachten niet. Toen de ruzies voor het eerst een ruzie uit de hand liep dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren. Dat zeiden ze tegen mij en ik geloofde er heilig in. Maar na een paar weken ging het weer mis. Mijn vader en broertje hadden ruzie. Toen mijn broertje de telefoon kapot wou gooien, schopte mijn vader tegen zijn been. Hij kon daarna niet meer lopen of fietsen. Daarna kreeg mijn broertje steeds meer en ergere woede aanvallen. Mijn moeder liet het allemaal toe en liet zich helemaal in elkaar slaan door hem. Ook mijn vader deed niks. Omdat ik het gevoel had dat mijn broertje alle aandacht kreeg en iedereen maar dacht dat ik er geen problemen mee had ben ik zijn gedrag gaan nadoen. Gewoon om duidelijk te maken dat ik er ook nog was en dat ik er genoeg van had. Alleen was ik toen 11 en mijn broertje 9. Ik was dus een stuk sterker en daardoor liep het alleen maar meer uit de hand. Op gegeven moment moest zelfs de jeugdzorg er bij gehaald worden, omdat ik niet meer aanspreekbaar was. Pas na de scheiding zag mijn moeder in dat er hulp nodig was, en werd het snel een stuk rustiger. Maar eigenlijk was dat te laat. Ik heb nog veel last van de dingen die gebeurt zijn. Ik kan er niet tegen als mensen boos zijn en gaan schreeuwen enzo. En ik voel me ook erg schuldig over de dingen die gebeurt zijn. Na de scheiding is mijn relatie met mijn vader op de klippen gelopen. Hij deed er niks aan om ons te zien en we mochten alleen komen als het hem uitkwam. hij wou niet naar de dingen toe die ik erg belangrijk vond. Ook moest mijn broertje bijna stoppen met voetbal omdat hij hem niet wou brengen naar wedstrijden. Ik heb geprobeert met hem te praten over wat ik wou bij hem thuis maar dat lukte niet. Na een jaar had ik bij hem nog geen bed en was mijn kamer nog helemaal kaal ook was er nog geen tafel en aten we op kartonnen dozen. Toen ik nog een keer een gesprek met hem probeerde te voeren ging het helemaal mis. Hij heeft me voor van alles en nog wat uitgescholden en ik heb nu geen contact meer met hem. Ik ga binnenkort beginnen met gesprekken met een psygoloog en ik hoop dat dat helpt om de dingen te verwerken. Want ook al zijn we drie jaar verder, ik kan nog steeds elke klap horen alsof hij net is uitgedeelt.

Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt... Mijn ouders zijn bezig met scheiden en mijn vader gaf helemaal niks om me. Maar nu de scheiding begonnen is, ben ik in eenkeer de hele wereld voor hem. Daarmee bedoel ik dat hij me nu in eenkeer heel veel smst en belt om te vragen hoe het met me gaat Hij wil nu ook heel vaak met me zwemmen. Ik bedoel, het is vast aardig bedoeld, maar volgens mij probeert hij me gewoon om te kopen...

hoi ik weet niet meer wat ik moet doen... mijn moeder is een monster!!!! waar je niks tegen kan zeggen of ze ontploft. mijn vader gaat er kapot aan. ze maakt elke dag ruzie over de kleinste dingen. ik probeer zo lief mogelijk te zijn, maar als ik een vraag heb kan ik het gewoon aan niemand vragen. omdat ze dan vind dat het een domme vraag is en dat ik niet slim genoeg ben. (ik zit verdomme op Gymnasium) ik denk dat ze in de overgang zit. mijn moeder is altijd wel fel geweest maar nu is het echt erg. ze zegt allemaal gemene dingen over mensen. soms denk ik: wat als je dood was zou ik dat dan erg vinden? en dan denk ik: WTF wat denk ik het is mijn moeder. maar hoe moet ik leven met een moeder die alles van je afneemt omdat je iets fout hebt gezegd of ietsje te stom keek. en ik snap ook niet meer wie ik moet geloven omdat mijn moeder precies het tegenovergestelde van mijn vader zegt. ik ben hier helemaal niet goed in en ik ben altijd al heel erg onzeker geweest. WAT MOET IK DOEN? snapt iemand mij? help me AUB

Beste lezers, Ik heb juist geen evaring met scheidingen, maar 1 van me vrienden die al een heel stuk ouder is en een baby (meisje) en een dochtertje heeft van 2jaar wil scheiden. We hebben echt heel vaak gepraat maar hij heeft de keuzen echt al in zijn hoofd gemaakt om te scheiden. Het enige wat hem thuis houdt zijn zijn twee kleine prinsesjes zoals die ze zelf noemt. De thuis situatie is heel slecht hij en zijn vriendin praten nauwlijks meer want dat loopt meestal uit op ruzie. Ook is er geen enkel lichamelijk contact meer ze slapen gescheiden doen bijna alles al gescheiden wonen alleen nog maar in het zelfde huis. En ik heb het gevoel dat de 2 prinsesjes daar toch onbewust onderleiden.. Zijn grootste angst is dat hij zijn kinderen weinig te zien krijgt als ze uitelkaar gaan omdat ze nog zo ongelovelijk jong zijn. En dat je toch wel te horen krijgt dat de band met de vader verminderd... Nu wat moet ik hem als advies geven? Weet iemand waar alle regels staan en wat je het beste kan doen? Ik waardeer het echt heel graag als jullie me willen helpen! p.s. Er zijn natuurlijk forums voor volwassenen maar mij gaat het om de kinderen en ik denk persoonlijk dat jullie met evaring mij (dus eigenlijk mijn vriend (niet in de zin van vriendje hoor)) beter tips en advieze kunnen geven dan ouders die het zelf op een bepaalde manier uit elkaar zijn gegaan of hoe ze hadden willen scheiden achteraf!

Dag allemaal, ik ben achttien jaar oud en ik ben onlangs gestopt met mijn studie. Naast dat het de verkeerde keuze is geweest, werd de druk mij het allemaal te veel. De lange uren op school en de drie uur reistijd waren voor mijn gevoel nauwelijks te harden. Toen ik besloten heb om te stoppen met mijn studie, werd het gelukkig door mijn ouders met begrip onthaalt. Nou ja, door mijn moeder althans. Om even de achtergrond op tafel te gooien: mijn ouders zijn al elf jaar gescheiden, vanaf halverwege mijn zesde levensjaar. Mijn vader woont en werkt daarnaast ook nog eens in het buitenland (Rusland), wat hij al vier jaar doet. Mijn ouders hebben na de scheiding niet tot nauwelijks contact met elkaar, waarbij mijn vader zo nu en dan de nodige frustraties loslaat tegenover mij en mijn broers. Niet bepaald een happy ending na een scheiding. Daarnaast heb ik ook autisme. Ik zeg dit niet om mijn slachtofferrol versterken, maar omdat dat zo nu en dan wel voor de nodige onbegrip en het piekeren heeft gezorgd. Toen het in december al downhill ging. heb ik het beide ouders verteld. Eerst mijn moeder, want zij en ik hebben een erg sterke band. Ze zei dat ik het toen het er eerst met mijn vader over moest hebben. Ai, dat was het lastige deel, want sinds de scheiding zijn mijn vader en ik behoorlijk vervreemd van elkaar geraakt en ik wist dus niet hoe hij daarop ging reageren. Toen ik het vertelde was hij niet blij. Dat kon ik goed begrijpen, want mijn twee oudere broers hadden ook moeite met hun studie in het begin. Wat ik niet begreep, was dat mijn vader op een gegeven moment over mijn moeder begon te praten. Het was voor mijn gevoel het meest irrelevante waar je in zo'n gesprek mee op kon komen. Hij zegt dan dingen dat ik te mager ben vanwege mijn moeder, dat ik het niet goed doe in het leven vanwege mijn moeder, etc. Dit zorgde voor de nodige druk en angst, maar ik zag het in het begin als niets anders dan een gezonde schop onder de kont. Ik heb toen besloten om met mijn studie door te gaan. Het ging redelijk, moet ik zeggen. Maar, in de laatste twee weken, kreeg ik nare gedachtes over van alles. De druk van de studie plus mijn 'depressie' (heldere herinneringen aan de scheiding van vroeger) werd mij te veel. Ik ben op een gegeven moment door het lint gegaan. Ik ben toen naar mijn psycholoog gegaan en we hebben toen samen met mijn moeder besloten om per direct te stoppen. Nu moest ik het nog aan mijn vader gaan vertellen. Ik heb voor twee weken lang niets over mijn studie gezegd. Ik vond het erg lastig om met mijn vader erover te beginnen omdat ik bang was dat hij mij niet meer lief zou hebben en dat hij weer over mijn moeder zou gaan beginnen. Ik heb na die twee weken stilte heb ik samen met mijn moeder een mail geschreven met daarin mijn gevoelens over de hele situatie. Toen sprak hij nauwelijks tegen mij. Hij reageerde altijd kortaf als ik iets tegen hem zei. Dat duurde een tijdje. Ik heb daarna besloten om met hem erover te praten via Skype. Dit was misschien wel het meest ongemakkelijke gesprek ooit. Het gesprek ging als volgt: het ging eerst over hoe het met hem was in Rusland. Daarna kwam het gesprek over de studie. Ik heb uitgelegd wat ik allemaal op het moment doe (gitarist van een enthousiaste band, plus nog een baantje daarbij). Hij reageerde weer telkens kortaf en zij dat hij het allemaal 'wel prima' vond. Daarnaast zij hij ook nog eens dat "als ik maar naar mijn moeder en mijn psycholoog luisterde dat het wel goed zou komen", in zo'n verschrikkelijk sarcastische toon. Nu heb ik dus het volgende probleem: ik ben bang dat ik het verkeerde heb gedaan door te stoppen met mijn studie en daarmee mijn vader diep teleurgesteld heb. Maar tegelijkertijd vind ik zelf dat als ik door was gegaan, dat ik mijzelf op een gegeven moment van wel kant had kunnen maken. Deze twee gedachtes van de ene kant schuld en aan de andere kant opluchting maken mij gek en ik weet dus niet wat ervan moet vinden. Het knaagt als een malle aan mijn geweten. Help!

Hallooo, Mijn ouders hebben een tijdje geleden besloten om te gaan schijden. Dat vind ik echt k*t!! Maar ben nu dus heel boos op allebij mijn ouders, En ik weet gwn niet hoe ik mijn gevoel goed kan uiten, Mijn vrienden weten van niks maar merken wel dat ik de laatste tijd anders doe! Hebben jullie tips?!?!?!

MIjn ouders hebben dus sinds de zomervakantie besloten te gaan scheiden, dit kwam niet meer onverwachts.. het gekke is dat ik heel weinig verdriet voelde omdat er al zoveel gebeurd was in ons gezin.. alleen de manier waarop ze gingen scheiden/in zitten is heel ellendig.. ze maakte knallende ruzie waar ik en mijn zus bij waren, het was echt heel naar.. nu is het wel rustig en zijn ze druk bezig een nieuw huis zoeken...maar bij wie en waar wil ik wonen.. ik denk dat ik t antwoord al weet, alleen wil ik de een niet kwetsen..

Hallooooo allemaal, Mijn ouders zijn nu iets langer dan 1 jaar gescheiden. Ik ben er al heel lang aan gewend maar mijn kleine zusje (van 5) wel heel veel! Zij kan heel vervelend en zo doen maar ze is heel lief. Soms op vrijdagavond als we naar mijn vader gaan of op zondagavond als we terug naar onze moeder gaan is ze heel verdrietig. Mijn vader of moeder troosten haar dan maar ik wil haar ook helpen. Maar waarmee kan ik haar helpen.... IEMAND TIPS !?

Hoi ik ben Belle, Mijn ouders zelf zijn niet uit elkaar maar die van mijn vriendin wel, Mijn vriendin isis haar ouders zijn al lange tijd uit elkaar sinds zij 1 was ongeveer. Isis haar moeder heeft sinds zij 2 is een nieuwe vriend en isis wil haar bio vader niet zien omdat ze daar gewoonweg geen behoefte aan heeft. Isis haar stief vader en haar moeder zijn sinds 2 weekjes uit elkaar maar voorheen maakten zij al veel ruzie. Isis haar "vader" was vaak weg en isis moeder huilde vaak en isis hoorde dat maar steeds aan en haar moeder had geen mensen waarmee ze dat kon uiten. Isis huilde zichzelf in slaap en gumde op haar pols bij haar aders zij heeft meerdere malen ook andere zelf moord pogingen gehad... Kan ik haar helpen met iets of iets doen voor haar? Ik vind het zo erg voor haar!! Ik denk echt dat ze hulp nodig heeft want ze doet het nog steeds!! X Belle