Mijn ouders hebben m'n zusje en ik een week geleden verteld dat ze uit elkaar gaan. Het kwam echt heel onverwachts en we waren er op dat moment ook echt kapot van. Het blijkt dus dat mijn vader al een tijdje een nieuwe vriendin had ( waar m'n moeder overigens van af wist). En dit kwam echt als een klap in mijn gezicht. Zij heeft twee kinderen en nu heeft mijn vader een armbandje van haar dochter gekregen. Hij loopt er blijkbaar al een week lang mee en heeft er een foto van gemaakt. Dit doet mij zoveel pijn. Het voelt heel fout. Gelukkig maken mijn ouders helemaal geen ruzie en ze zijn gewoon goed bevriend. Ze blijven ook nog een jaar lang samen wonen om de stappen niet te groot te maken, maar gaan wel apart slapen. Soms wordt ik er zelfs gek van als iedereen er zo normaal over doet en het lijkt alsof er niks is veranderd. Alsof het een poppenkast is. Is dat raar? Het lucht wel op dit te kunnen vertellen, misschien herkent iemand zich in mijn verhaal? groetjes N

Zelfs wanneer ik huil kijk je niet naar me, zelfs als ik schreeuwen ben je te druk met je eigen problemen .... Ik kan hier niet mee omgaan Ik kan geen glimlach blijven faken Ik kan het niet papa ben blij dat je besloot om te scheiden, maar papa kijk naar me en wees niet zo dom wij zijn gelukkig maar ik voel alleen omdat je niet kijkt naar mij en mijn problemen die ik huil niet van de scheiding alleen omdat ik zoveel meer weet nu, ik weet niet wat te doen .. Ik had het niet eens willen weten, mama ik wil niet horen dat het mijn fout is dat je kanker hebt! Papa ik wil niet om een ​​stuk speelgoed te zijn, als je niet wilt dat ik hier woon zeg het en ik vertrek, mama wil ook niet dat we naar haar komen maar ik overleef ! Het is nu 4 weken geleden dat we zijn vertrokken maar alles is enkel moeilijker geworden in die 4 weken ... Ik weet niet wat te doen met mijn gevoelens het enige wat ik kan is verdrietig zijn en hopen dat ik snel 18 ben en het huis uit kan ! Was dat bij jullie ook zo dat beide ouders je eiig niet wouden hebben ? Pff :( het kwets me echt enorm ....

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Mijn moeder wilde scheiden van mijn vader. Mijn vader was er niet mee eens en sindsdien zijn er altijd veel ruzies geweest. Vooral vanaf het moment dat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik ken hem nu 2 jaar en kan goed met hem omgaan, net zoals mijn broertje en zusje. Afgelopen meivakantie ging hij 1 week mee op vakantie. Dit konden en durfden we niet te zeggen tegen onze vader. We waren bang voor zijn reactie, hij scheldt vaak de vriend van mijn moeder uit (soms ook mijn moeder). We zeggen er vaak wat van maar het dringt niet tot hem door. We hebben hem ook een keer de brief aan geschieden ouders laten lezen (die op de site stond). Aankomende zomervakantie gaan we met de vriend van mijn moeder op vakantie. Hoe zou ik dit op een goede manier over kunnen brengen bij mijn vader? heeft iemand tips..?

Mijn ouders gingen scheiden op mijn 13de, ik zat toen in het eerste jaar van de middelbare. Ik ben toen erg gepest op school, en thuis. Mijn broer pestte mij en sloeg me eens in de zoveel tijd, waardoor ook de nodige stoeipartijen van te pas kwamen. Dus ik zat toen al op een donkere plek. Toen hoorde ik op een avond aan de keukentafel samen met mijn jongere broertje ( mijn oudere broer wist het al ) dat mijn ouders uit elkaar gingen, ik was altijd zo trots dat mijn ouders nog bij elkaar waren. Mijn wereld stortte in, mijn moeder ging gelijk bij een andere man wonen ( nu mijn stiefvader ). Ik zag hoe moeilijk mijn vader het hiermee had. Ik heb haar dat altijd kwalijk genomen nu nog steeds. Zeker toen ik een keer met mijn stief familie op vakantie was en ze vertelde dat ze al langer naar mijn stiefvader ging door de hond uit te laten ( hij woonde een paar straten verderop ) alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ( niet denkende dat dit mij heel veel zou doen ) Er kwam een omgangsregeling dat ik samen met mijn broertje de helft van de week bij mijn vader was en de andere helft bij mijn moeder. Mijn stiefvader had er altijd nogal moeite mee en zag mij en mijn broertje nooit als zijn kinderen. Telkens als er ruzie was kwamen er argumenten dat zijn kinderen nooit dat zouden doen etc. Als mijn vader dat hoorde werd hij altijd ontzettend boos dat mijn moeder dat toeliet. Sinds de scheiding is mijn moeder niet echt een moeder voor mij geweest, ze lachte als ik huilde. En nu zie ik haar misschien eens in de drie maanden omdat ik het haar altijd kwalijk neem dat ze er nooit voor me is geweest. Kijk ze bezorgde wel eten op de tafel en ze verzorgde me wel maar verder niet. Daardoor ben ik echt een papa's kindje. Maar nu is mijn kwestie dat ik niet weet of ik nog verder contact met mijn moeder wil hebben. Ik mis haar niet.

Hi! Mijn ouders zijn nu ongeveer 11,5 jaar uit elkaar. Eerst woonde mijn vader nog in de buurt van mijn school, tot 3 jaar terug. Ik was eerst 1/2 week bij mijn vader, en de andere helft bij mijn moeder. Ongeveer 3-4 jaar geleden kreeg mijn vader een vriendin. Hij verhuisde naar de andere kant van Nederland. Ik was vanaf nu alleen nog maar om het weekend bij hem. Dat is nu nogsteeds zo. Op school heb ik het ook niet zo fijn. Ik heb 2 vriendinnen, en de rest heeft een hekel aan me. Ook op mijn sport heeft iedereen wat tegen me. Ik weet niet hoe dit alles komt. Ik heb dit eigenlijk al mijn hele schooltijd. Als ik bij mijn moeder ben hebben we regelmatig ruzie, dit gaat dan vaak om de kleinste dingen die dan een grote ruzie veroorzaken. Ik mis mijn vader best wel. Ik zou graag vaker bij hem willen zijn en minder bij mijn moeder, maar dat gaat niet vanwege school. Ik zit eraan te denken om te verhuizen naar zijn huis. Ik durf het er niet met mijn moeder over te hebben. Ik wil haar niet kwetsen, pijn doen of verdrietig maken. Ik heb het er wel eens met mijn vader over, maar ik weet niet wat ik nou moet doen. Natuurlijk ligt de uiteindelijke beslissing bij mij, maar ik kom er gewoon niet uit. Ik ben bang dat ik er spijt van ga krijgen. Ik weet ook wel dat mijn moeder me gelukkig wilt hebben, maar voor mijn gevoel ben ik niet gelukkig zo. Aan de andere kant zit er best veel gedoe aan vast als ik wil verhuizen. Ik moet hier uitgeschreven worden, ik moet naar een andere school etc. Ik kom er gewoon niet uit zo.. Help :(

ik wil wel bij mijn vader wonen maar dan vind ik het jammer: 1 mijn moeder vind, dat als ik bij mama ga wonen mogen wij papa maar 2 keer in 2 weken zien:(2mijn zus wild bij mijn moeder wonen ik bij papa en mijn broer weet het maar niet 3 mijn vrienden ik wil hun niet achter laten daarom ga ik pas kiezen als ik 12 ben:) en onder tussen bij mijn mama wonen de genen die mij kan helpen dankjewel

Door deze site ben ik er achter gekomen dat het wél heel vervelend kan zijn als je ouders gaan scheiden. Toen mijn ouders gingen scheiden was er geen plek voor verdriet omdat ik gewoon nog allebei mijn ouders bleef zien en er waren wel ergere dingen in de wereld aan de hand. Ik heb er nooit om gehuild maar misschien mag ik het toch best erg vinden....

Hallo, Mijn ouders maken de laatste tijd heel veel ruzie, ik heb tegen mezelf gezegd dat dat niet mijn ruzies zijn dus dat ik me er ook niet mee moet bemoeien. Eerst luisterde ik altijd aan de trap wat er gezegd werd. Zodat ik mezelf kon verbeteren. Maar ik werd er helemaal depri van. Nu heb ik tegen mezelf gezegd dat ik niet meer aan de trap mag luisteren, maar laatst ging het mis en heb ik het toch gedaan. Dit zijn de woorden die bleven hangen: Moeder: We maken altijd ruzie! Ik weet het niet! Vader: Als je het echt wil, moet je gaan... Gun ons dan toch de tijd! Ik weet het ook niet meer... Mijn conclusie uit deze woorden en eerdere ruzies hebben tot conclusie gebracht: Het positieve is dat het rekken van de tijd dat ze nog bij elkaar zijn langer kan zijn dan ik dacht. Het negatieve is dat na het rekken het denk ik verkeerd afloopt en mijn ouder gaan scheiden. Het koste me veel moeite om het woord "scheiden" op te schrijven... Maar heeft iemand advies over het luisteren en bemoeien met de ruzies? En ook het geestelijke gepieker? Xx

Hou ruzies niet verborgen voor je kind!! Ze horen alles! Ookal doen ze alsof ze het niet gehoord hebben... Zelf luister ik vaak aan de trap en als iemand komt ren ik geruisloos naar een andere kamer en doe alsof ik vrolijk ben en een liedje zing... Maar daarna krijg ik pijn van woorden die zijn gevallen en een moeder die steeds zegt: Sssssstttt!!!! Ik wil mijn kind er niet bij betrekken!!! Hopelijk word er iets mee gedaan! Xx