Hoi, Mijn ouders zijn al 8 jaar gescheiden ik denk er nu over om bij mijn vader te gaan wonen. Mijn moeder zegt dat ik moet gaan wonen waar ik zelf wil maar toch laat ze andere fam leden met mij praten. Ik heb heimwee naar mijn vader. Maar omdat mijn moeder een vriend heeft gaan wij daar soms heen en een keer was het het geval dat we van daaruit naar mijn vader zouden gaan maar toen hadden we het afgezegd. Mijn xpa vroeg waar we waren en werd boos en vroeg waarom we dat gwn nii komden zeggen en barste ik in tranen uit. Veel liefs een hopeloos meisje

hoi ik ben limei ik kon wel merken dat er iets ging gebeuren in het leuke gezinnetje, toen mijn vader jarig was en mijn moeder en ik hem wakker hadden gezongen en een luxe ontbijt ging hij naar de sportschool, op zijn verjaardag! mijn moeder en ik hadden het dan gezzelig gemaakt maar toch. maar toen mijn ouder vertelde dat ze gingen scheiden reageerde ik heel kalm maar ik dacht gewoon KUT! ze zijn nu allebei gelukkig maar ik NIET ik knal van de zorgen en kan nergens heen met mijn zorgen, ik het niet aa hun vertellen want ik ben bang ze te kwetsen HELP! wat akn ik doen groetjes wanhopige limei

hey, mijn vader ging plotseling weg bij mijn moeder dat vond ik heel vervelend, hij zei ook niets. op een dag moest ik even bij hun op de bank zitten en ze zeiden dat mijn vader ergens anders ging wonen ik reageerde heel klam maar in mijzelf ontplofte ik! waarom!! en niet veel later waren ze gescheiden ik was 8! gr. limei

mijn vader is vreemdgegaan. mijn vader en moeder gingen toen scheiden dat was ellendig. maar toen snapte in nog niet waarom mama moest vaak huilen en had meer tijd voor haar zelf nodig. mijn vader ging eerst een tijd bij mijn opa en oma inwonen omdat mijn moeder zo verdrietig was belde ze vaak ze zijn nu ongeveer 2 jaar gescheiden. maar ik miste mijn vader toen heel erg want toen snapte ik nog niet hoe erg hij omging met mijn moeder. maar toen kon ik steeds niet slapen omdat ik steeds over papa en mama na dacht. maar toen kwam ik een keer beneden omdat ik niet kon slapen en ging ik er met mijn moeder over praten, maar mama werd er zo verdrietig van dat ze ging huilen en ik vind het niet zo fijn als mijn moeder huilt dus voelde ik mij schuldig. ik dacht dat ik mama aan het huilen maakte. en dat ik de scheiding had veroorzaakt. en nu ben ik 11 en nu weet ik hoe het echt zit.

heey allemaal, Dit is een advies voor kinderen. Als je ouders ruzie hebben en je weet niet goed hoe je het ze moet vertellen hoe je je voelt, schrijf een brief aan beide ouders. Zet erin hoe je je voelt en wat je graag gewild had hoe het gelopen was. Misschien lucht dat al een beetje op. Of vraag je ouders eens of ze op deze site willen kijken omdat je het moeilijk hebt. Ik hoop dat jullie wat aan mijn advies hebben omdat je recht heb om je beide ouders te zien. En als je dat niet durft zoek dan troost bij vrienden ze zullen je vast begrijpen. En je kunt je ook uiten met een hobby zoals schilderen. Je kan ook iets doen zoals een sport en gewoon even ergens anders aan denken. Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan maar probeer het eens misschien helpt het. veel succes en zet Em op! Veel groetjes Bellefleur.

mijn ouders zijn sinds mijn derde gescheiden, mijn vader bedroog mijn moeder zelfs voor dat ik geboren was. met die vrouw heeft hij nu twee kinderen en is nu 9 jaar getrouwd. toen ik 1 was kwam het eerste kind "een ongeluk"zei mijn vader maar ik weet wel beter. Mijn huidige stiefmoeder wist dat zolang hij bij mijn moeder een kind had dat hij niet weg zou gaan dus ik vind het wat te toevallig. maargoed hij is tot mijn derde gebleven, ik zag hem op woensdag en om de twee weken in het weekend. maar ongeveer toen ik 10 was zei hij dat ik niet meer op woensdag mocht komen, ik was zo boos en verdrietig en ik wist de reden maar niet tot een half jaar gleden toen heb ik het gevraagd en hij zei : omdat ik dan wat voor je moeder moet doen ( ze werkte op woensdag avond) ik zei weetje hoe ik me gevoelt heb? hij zei nee daar heb ik niet bij stil gestaan... ik zei ik dacht dat u mij niet meer wou dat ik niet goed genoeg was tegenover mijn stiefzusjes! en nogsteeds is er heel veel wat ik niet durf te zeggen tegen mijn vader ik ben bang wat zijn reactie is en dat hij dat gaat bespreken met mijn stiefmoeder ik ben vooral bang voor haar reactie ze heeft mijn vader zo in haar macht ik vind het pijnlijk om te zien.... dit is maar een heel klein stukje van mijn verhaal er is gewoon afgelopen tijd zo veel gebeurd en ik weet niet wat ik moet doen ik kan het niet meer aan...help

mijn oiuders zitren ook in een vegt schijding ik word er idere keer in betrokken

mijn ouders hebben veel ruzie en betrekken mij daarbij ik vind dit heel moeilijk en ben mezelf gaan snijden om de pijn ergens anders te voelen ik ben al heel veel weggelopen ik huil iedere dag op school en thuis en op me sport doordat me ouders zovaak ruzie hebben ga ik me slechter en slechter voelen me ouders zeggen ook vaak ik wil uit huis ik wil niet meer hier wonen ik wil af van je en me moeder zegt wellis dat ik dood mag en dan denk ik oke ooit komt die dag en ik wil echt niet meer thuis wonen ik wil gwn helemaal weg van waar ik woon zodat ik me ouders ook nooit meer hoef te zien maar soms wil ze wel gwn zien maar dan gwn een heel weekend maar geen hele weken meer want wss veroorzaak ik alle ruzie...

Lieve ouders, de laatste tijd hoor ik in mijn omgeving en via via steeds meer verhalen over vechtscheiding, waar kinderen de dupe van worden. Het begon bij me te borrelen om er eens een stukje over te schrijven, wat ik als ervaringsdeskundige mee zou willen geven aan ouders in een (v) echtscheiding. Het aller belangrijkste is dat je communiceert. Zowel met je kind(eren) als met je ex partner. Ik zie dat 'in the heat of the moment' alles vaak heel groot gemaakt wordt, wat niet altijd nodig is. Terwijl het zo 'simpel' kan zijn. Vraag aan je kind, ongeacht de leeftijd :' Wat heb jij van papa en mama nodig om de vervelende situatie zo soepel mogelijk te laten verlopen? Vraag aan je ex partner :' Wat heb je van mij nodig om ervoor te zorgen dat we afspraken kunnen maken over de kinderen, en deze worden nagekomen?' En spreek jezelf uit; wat heb jij nodig? van je ex partner en ook van je kind? Blijf kwetsbaar, ookal is dat moeilijk. Want kwetsbaarheid is kracht. En wanneer we niet vragen wat de ander nodig heeft gaan we dingen voor ze invullen. We denken het vaak te weten, maar we weten het simpelweg niet tot we het vragen, en blijven vragen. Behoeftes kunnen veranderen. Stel je verwachtingen op elkaar af, maak duidelijk aan je kind wat je kind van jou/ jullie kan verwachten, en zo ook met je ex partner. Blijf je motieven checken, waarom doe je wat je doet, en merk je dat je per ongeluk toch je kind tussen de relatie van jou en je ex in zet, stop daar dan mee. En lieve ouders jullie mogen fouten maken, niemand is perfect. Maar blijf het communiceren. Zorg dat je kind weet waar het aan toe is, probeer zoveel mogelijk veiligheid te creëren. En vraag jezelf eens in de zoveel tijd af: wat heb ik nodig om er voor mijn kind te kunnen zijn? MVG, MW

Hoi, mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik in eind groep 8 zat (ik zit nu in klas 2) ik ben erachter gekomen dat mijn vader dus vreemd is gegaan.. En die vrouw waar hij nu mee heeft kenden we al want het was zijn collega. Maar nu doet ze altijd heel bot tegen mij en elke keer dat we daar komen krijg ik weer ruzie met haar om helemaal niks, m'n vader is net haar hondje en doet ALLES wat ze zegt dus luistert niet naar mij ik ben er achter gekomen dat haar vorige vriend het ook uit heeft gemaakt met haar omdat ze deed als of hij haar hondje was en alles wat die vriend zei doet ze ook bij mijn vader. Ik haat haar en heb altijd ruzie, ik heb ook al meerdere keren een brief geschreven aan mijn vader waar alles in staat wat ik vind maar er verandert niets. Ik wil nu graag eens weglopen als er weer eens ruzie is gewoon naar mijn oma die in hetzelfde dorp woont en daar gewoon zijn en even tot rust komen en dan weer terug gaan of mijn moeder bellen, een vriendin van mijn moeder is ook iets met scheidingen en die heeft gezegd dat dat misschien wel een keer goed is zodat hij eens een keer schrikt en ziet wat er aan de hand is, ik wil dan wel een briefje achterlaten van dat ik gewoon weg ben en dat ik niet langer dan 24 uur weg blijf en gewoon even weg wil en ze hun geen zorgen hoeven te maken en als er wat is dat ik bel.. Maar als het er op aankomt durf ik het niet omdat mijn broertje dan alleen met haar is en dat vind ik sneu. (zij heeft ook psychische ziektes in haar hoofd maar slikt pillen en ze is ook nog pedagoog) Wat moet ik doen