'hey allemaal, ik heb het soms zo gehad met mijn moeder. mijn ouders zijn al ruim 7 jaar gescheiden. ik ga 1 weekend in de 2 weken naar mijn vader en de rest ben ik bij mijn moeder. mijn ouders hebben allebei een nieuwe vriend/vriendin en zijn ook al getrouwd. altijd als ik dan thuiskom van mijn vader vraagt mijn moeder hoe het was dus vertel ik dat, maar dan heeft ze altijd commentaar daarop. in haar ogen doet mijn vader alles fout terwijl het vaak helemaal niet zijn fout is, of ze geeft mijn stiefmoeder de schuld. mijn broer vindt het helemaal niet leuk bij mijn vader en stiefmoeder en noemt het dan ook '''het strafkamp''' en dat vind ik rcht heel erg. waarom blijft mn moeder zo zeiken over mn vader en door mn broer wordt het alleen maar erger. ik heb het helemaal gehad met haar, iemand plzz tips hoe ik hier mee om kan gaan? xxx anoniem'

'ik ben echt helemaal klaar met mijn ouders en iedereen die er bij betrokken is. niemand lijkt me te respecteren. dat ik de jongste ben wilt niet zeggen dat ik niks begrijp en dat ik maar de pispaal mag zijn. ik wil weg, maar ik kan nergens heen. niemand lijkt te begrijpen dat de keuzes van eigen belang die ze maken het alleen maar erger maken! ik moet er maar gewoon mee leren te leven, want ach volgens hun is het niet zo erg. het lijkt net alsof ik NIKS goed doe, hoe hard ik ook probeer, hoe goed het eigelijk is, het moet gewoon fout. '

'Mijn ouder hebben 3 maanden geleden laten weten dat ze gaan scheiden. Sinds toen zit ik niet meer zo lekker in mij vel. Ik doe aan topsport en wil dit jaar naar de EK onder de 18. Het probleem is dat ik helemaal niet lekker in min vel zit. De trainingen gaan slecht en tijdens het trainen moet ik heel de tijd denken aan hoe het verder gaat. Als ik met mij vriendinnen ben, ben ik ook niet zo vrolijk. Ik heb het aan een paar van min vriendinnen verteld. Van een paar van die vriendinnen zijn die ouders ook gescheiden. Ik moet vaak zomaar huilen. Dit wil ik helemaal niet. Het gaat allemaal wel zonder ruzie gelukkig. Ik vind het ook zielig voor mijn vader, want hij wil helemaal niet scheiden. Ik zie hem al helemaal in zijn eentje aan tafel zitten als wij er niet zijn...Ook gaat het financieel allemaal heel lastig worden. Ik weet ook niet hoe het is om ineens een ander huis te hebben. Hoe kan ik zorgen dat ik weer wat beter in mij vel kom? Ik wil weer gewoon gezellig zijn bij mijn vriendinnen en ik wil weer goed kunnen trainen..'

'Hoi, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik ong. 2 jaar oud was, hier heb ik natuurlijk niet veel van gemerkt, mijn zussen (die toen 8 en 10 waren) daarentegen wel. We gingen om het weekend naar mijn vader toe en alles was goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend, en mijn vader een vriendin. Ik en mijn zussen konden het met allebei wel goed vinden. Tot 5 jaar geleden. Mijn "stiefmoeder" wilde praten met mijn zussen. Ik zat boven in mijn kamer maar het raam stond open en ik kon alles horen. Ik was toen ongeveer 8 jaar oud. Mijn stiefmoeder zei dat we niet genoeg met haar deden en dat ze zich "buitengesloten" voelde. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. De weekenden daarna zijn we eigenlijk niet meer naar mijn vader toe gegaan. Pas in de zomervakantie, toen zijn we met mijn vader naar een huisje gegaan, zonder mijn stiefmoeder. Toen kregen ze pas echt ruzie, ik lag in bed en ik hoorde ze elke avond schreeuwen tegen elkaar. Na een week heeft mijn vader ons naar huis gebracht. Ik heb er toen nooit over nagedacht dat dat de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, maar ik was ook pas 8. In het begin voelde het niet echt alsof er iets veranderd was en merkte ik er niks van. Mijn vriendinnen vroegen of ik niet meer naar mijn vader ging en het enige wat ik zei was nee. Niemand wist eigenlijk wat er was gebeurd. Ongeveer een jaar geleden begon ik weer aan hem te denken en ik begon hem te missen. Ik heb er een hele lange tijd over nagedacht om hem op te zoeken, maar dit heb ik nooit gedaan. Hij stuurde me wel altijd nog verjaardagskaarten maar dat was het. Ik had hem dus 5 jaar niet gesproken. Hij woont ook 1,5 uur ver weg, dus ik ben hem ook nooit tegengekomen of zoiets. Zo was het dus 5 jaar lang, tot 2 weken geleden. Het ging niet goed met mijn opa aan mijn vaders kant en ze hadden hem in slaap gebracht met morfine. Het zou niet lang meer duren voordat hij dood zou gaan. We waren naar hem toe gegaan en toen we thuis kwamen ging vrijwel meteen de telefoon. Het was mijn vader. Hij wilde mijn moeder spreken, en daarna kwam mijn moeder mijn kamer binnen en zei dat mijn opa was overleden. Ik was helemaal aan het trillen want na 5 jaar je vader weer voor het eerst spreken is niet niks. Ik was zo zenuwachtig voor de begrafenis omdat ik hem dan weer zou zien. Ik wist niet wat ik zou gaan doen als ik hem zag en of ik berhaupt iets tegen hem wilde zeggen. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Boos omdat hij ons in de steek had gelaten en mijn stiefmoeders kant had gekozen. Het moment was daar, hij liep naar binnen en het enige wat hij zei was hoi en hij aaide me over mijn hoofd. Daarna kwam hij nog naar ons toe en zei dat het even niet over ons "probleem" ging maar over mijn opa. Hij zei de hele tijd niks tegen ons, hij vroeg soms iets maar ik gaf heel kortaf antwoord. Toen we naar huis gingen zei hij; doei, en ik zei doei terug. Ik liep alvast verder maar hoorde hem nog tegen mijn oudste zus zeggen: "Doei, is het goed als ik je een keer bel?" waarop mijn zus antwoordde: "moet je zelf weten." dat is het laatste wat ik van hem heb gehoord. Moet ik iets tegen mijn zus zeggen, of moet ik zelf contact met hem opzoeken?? Help!!!!!!!!!!!!!!! '

'ik snap er niks van.. soms zijn er ouders die de kinderen maar laten met de schijding...die niks kunnen dan depri zijn enz..... bij mij.... ben ik depri wat moet ik doen??? ik voel me rot ben vaak ziek moe en...... het laatste wil ik kwijt bij iemand die ik kan vertrouwen..... maar wie??'

'ik ben verdrietig depri ik wil iemand waarmee ik alles kwijt kan..... plzzz.... help me..... '

'Hallo allemaal, Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was. Ik heb altijd moeite gehad om met mijn vader om te gaan. Hij is er voor mij gewoon nooit geweest en heeft dingen gedaan waar ik vreselijk boos over ben. Hij heeft mijn moeder nooit alimentatie betaald en nu nog steeds niet. Ook is hij vreemdgegaan toen ik en peuter en mijn broertje een baby was (nu 14). Niet alleen deze dingen maar nog veel meer, te veel om allemaal hierin te zetten, hebben gemaakt dat ik een hele heftige brief naar mijn vader heb geschreven om uit te leggen hoe ik me voelde. Als ik met hem een gesprek aan ging begon hij alleen maar over zichzelf en dat vond ik erg pijnlijk. Ik voelde me niet gehoord en begrepen. In deze brief heb ik alles gezet wat me dwars zat en hoe ik over hem denk en voel. En wonder boven wonder kreeg ik een reactie terug en respecteert hij mijn keuze om voorlopig geen contact te hebben. Je mag vechten voor je rechten! Hoe moeilijk het ook is om voor jezelf op te komen, wees sterk want je kunt het! '

'Mijn ouders zijn al sinds mijn tweede gescheiden. Ik heb het altijd geaccepteerd en me erbij neergelegd dat dingen niet meer anders gaan worden. Maar de laatste tijd denk ik er steeds meer over na en aangezien ik niemand ken met mijn situatie, ben ik maar op internet gaan zoeken. Ik woon nu om de week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. De situatie thuis bij mijn moeder is heel goed, we hebben een hele goede band. Bij mijn vader verschilt het nog al. De ene keer heb ik ruzie met m'n stiefmoeder en de andere keer heeft mijn vader ruzie met haar, er hangt vaak spanning, maar als het gezellig is, is het ook echt gezellig. Ik vind het lastig om mezelf te settelen. Als ik gewend ben bij mijn moeder/vader thuis, moet ik heel kort daarna alweer naar de ander toe. Door dit heb ik het gevoel dat ik geen thuis heb. Ik heb wel 2 huizen met een familie, maar een echt thuis? Nee. Ik heb al nagedacht over oplossingen, 2 weken bij ieder. Maar dan zou ik 1 van mijn ouders weer te veel missen. Het is voor mij ook geen optie om alleen bij mijn moeder te wonen. Ik weet dat mijn vader daar veel verdriet van gaat hebben, en dat is dan mijn schuld. Door die schuld gevoelens ga ik me ook alleen maar ongelukkiger voelen. Ik wil dat iedereen evenveel gelukkig is, en met het co ouderschap gaat het goed nu, ook al moet dat ten koste gaan van mijn eigen rust in m'n hoofd. Misschien zit iemand in dezelfde situaties en heeft tips voor me? Of wilt gewoon er met me over praten, dat zou ook fijn zijn. X Melissa '

'Hallo ! Mijn ouders zijn ongeveer een jaartje gescheiden, ik woon 1 week bij mijn moeder en 1 week bij mijn vader. Maar ik haat het bij mijn moeder !! Waarom ik het daar haat gaat het nu even niet om, maar Ik wil dus graag bij mijn vader wonen, maar ben bang dat ik mama heel erg veel verdriet doet. En durf het ook niet te vertellen. Heeft iemand advies ? Groetjes ;)'

'Beste gescheiden ouders van kinderen. Ook al is je scheiding allang gelden. Je kind durft vaak niet te zeggen dat hij/zij er nog niet over heen is. En dat hij/zij nog verdriet heeft. Ik ben ervaren mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden en vanbinnen ga ik nog steeds kapot van verdriet'