hoi ik ben shirena mijn ouders zijn pas gescheiden en nu veranderd ook mijn woonsituatie want mijn vader die heeft zijn eigen huis gehouden en me moeder heeft een nieuw huis gekocht maar nu komt me zus met haar vriend en haar 2 katten thuis wonen en ik ga bijna naar het examenjaar en ik word gewoon zomaar me kamer uitgezet en ik ben nu al me privacy kwijt ik kan me niet omkleden zonder dat iemand binnen loop en ik weet niet meer wat ik moet doen misschien kunnen jullie advies geven

Sinds januari 2014 weer contact met mijn vader.. Sinds ik achter de waarheid ben gekomen over de vechtscheiding van mijn ouders. Ben nu een vrouw van 30 en mijn ouders scheiden toen ik 2/3 jaar oud was.. Het contact met mijn vader is nog steeds erg lastig.. Een band na zoveel jaar opbouwen is moeilijk We zijn allebei niet erge praters en vaak zijn er vele stille momenten.. Je wilt zoveel vragen maar je weet niet hoe je met sommige vragen moet beginnen.. Ook nu hij ernstig ziek is en het einde dichtbij komt.. Het zal geen maanden meer duren dat hij er nog is... Ik had hem ook zo gegund dat hij zijn andere dochter en mijn broertje weer kon zien en vasthouden... Helaas die willen niks met hem te maken hebben en geloven helaas de leugens die mijn moeder jarenlang ons heeft wijsgemaakt.. Het bewijs wat ik in huis heb, willen ze niet zien.. Ze blijven bij hun standpunt... Mijn zus die 3 maanden terug haar 2de kindje heeft gehad en mijn vader dus opa is geworden voor de 2de keer en hij ze nooit zal kunnen vast houden.. Mijn vader kijkt vaak op de facebook van mijn zus en kijkt dan naar de foto´s van zijn klein kinderen.. zo pijnlijk om te zien dat hij ze nooit kan vasthouden, je ziet zijn verdriet zo erg.. dat heeft hij echt nooit verdiend. Nu ik heb vaak zie, en meemaak dan zie je echt geen kwaad in hem.. zo rustig dat hij over komt... Waarom maken ouders die gaan scheiden de andere ouder zo zwart bij hun kinderen om de ouder alleen maar extra te treiteren en niet nadenken dat kinderen beide ouders nodig hebben... Door deze ellende heb ik veel psychische schade opgelopen wat gewoon niet nodig was geweest als mijn moeder ons gewoon contact had laten houden met onze vader en geen nare verhalen had verteld hoe mijn vader zou zijn... Tijd dat ouders eens inzien wat voor ellende dit allemaal brengt

Hai, ik ben 14 jaar en ik was 8 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Ik heb 6 jaar alleen maar gezeur gehad met de scheiding, Mijn vader had er jarenlang moeite mee dat mijn moeder er mee gestopt is en heeft nooit vriendelijk tegen haar gedaan, hij bleef haar maar sms'en, langs rijden om te kijken wie er was enzovoort. Hoe erg ik het ook vond voor mijn moeder, het deed mij het meeste pijn want door de dingen die ik soms heb mee gekregen heb ik mijn vader als een heel ander persoon gezien. Nu ik wat ouder ben heb ik een tijdje terug een keuze gemaakt tussen mijn ouders en heb voor mijn moeder gekozen. Mijn vader was er kapot van en heeft er alles aan gedaan om mij weer terug te krijgen, maar door inplaats van een lief berichtje te sturen kreeg ik juist boze berichten, ik heb nu 2 weken terug een gesprek gehad met mijn vader, moeder , iemand van jeugdzorg en natuurlijk mezelf. En ik ga weer naar m'n vader toe & ik ben blij dat ik weer ga want mijn ouders proberen nu ook normaal tegen elkaar te doen. En dat is alles wat mij gelukkig maakt! Dus nooit opgeven op je eigen ouders, vertel wat je dwarszit en als ze het zelf niet zien zoek er dan hulp voor.

ik kreeg de mogelijkheid om een dansopleiding te volgen (ver van huis) hoewel ik het heel graag wil en eigenlijk meteen zou doen omdat ik liever daar ben dan thuis zit ik met een probleem, natuurlijk ga ik vrienden missen maar hoe moet dat met mijn ouders ik heb vaak ruzie maar verslecht de band dan niet meer? ze zijn gescheiden mijn vader spreek ik nauwelijks meer, maar hij zal het nooit goedkeuren? wat doen? mijn droom volgen of niet?

ik woon nu al 3 weeken bij mijn vader omdat ik ruzie heb met mijn moeder dit is echt kut want in de vakantie moesten mijn vader en zijn vriendin gewoon werken dus was ik heel lang alleen thuis heeft iemand tips die ik kan gebruiken om de tijd te doden?

Hallo, Nadat mijn ouders nu tien jaar gescheiden zijn is een echtscheiding veranderd in de zogenoemde vechtscheiding. Eerst ruzie over de alimentatie en daarna over hoe ik (enige dochter) heen en weer ga in de weekenden die ik bij mijn vader ben. Mijn vader woont in de buurt van Amsterdam en mijn moeder in Middelburg. Om dus om de twee weken een weekend naar mijn vader te gaan kost dus elke maand mijn vader heel veel geld. Mijn vader moet namelijk het meeste rijden en komt in tijdnood. Ik heb namelijk nog drie andere kleine broertjes en zusje die toezicht nodig hebben. Mijn stiefmoeder is hier niet altijd toe instaat. Nu hebben mijn ouders een rechtszaak over het hele gebeuren met de trein en moet ik kiezen of ik met mijn zestiende van Goes naar Amsterdam ga of eerder. De trein van Goes naar Amsterdam is rechtstreeks en ik moet niet overstappen. Mijn moeder vind mij hiervoor nog te jong en houdt voet bij stuk om mij niet met de trein te laten gaan. Zij verwijt mij dan ook dat ik denk dat ik hier wel toe in staat ben. Omdat mijn ouders en hun advocaten uit dit probleem niet zelf kunnen komen gaat dit naar een rechtbank. Ik weet niet hoe ik mijn moeder tot bedaren kan brengen, aangezien ik geen zin heb om weer allerlei mailtjes en brieven te ontvangen. Ik heb binnenkort een afspraak met de rechter om mijn mening over dit scenario te geven, maar ik weet dat mijn moeder hierover helemaal over de rooie gaat. Ik ga natuurlijk gewoon de rechter vertellen hoe ik dit zie, maar hoe vertel ik dit mijn moeder zonder haar pijn te doen. Alvast bedankt.

De meeste ouders scheiden en dan is het klaar maar mijne zitten momenteel in een vechtscheiding nu al 2 jaar en ik geef jullie een tip blijf positief hoe je situatie ook is en blijf in zezelf geloven

Mijn ouders zijn nu al 3 jaar gescheiden, en ik ben om de week bij mijn vader. Maar ik verveel me heel erg bij mijn vader en ik heb er bijna altijd ruzie. Het liefste zou ik niet meer vaak naar mijn vader gaan maar ik vind dat niet leuk voor mijn vader. Ik weet niet wat ik moet doen. Hebben jullie nog misschien tips?? -Anoniem

Lieve allemaal, Ik ben een stiefmoeder van twee ontzettend lieve kinderen; een jongen van 8 jaar en een meisje van 6 jaar. Sinds 5 jaar heb ik een relatie met mijn vriendin (de moeder) en sinds twee jaar ben ik bij haar en de kinderen ingetrokken. Mijn vriendin heeft de relatie met de vader van de kinderen verbroken omdat zij er achter kwam dat zij lesbisch is. Een jaar na hun breuk hebben wij elkaar ontmoet. De verstandhouding tussen de vader en de moeder, en de vader en mij was erg goed. De vader en ik raakten zelfs met elkaar bevriend en we kwamen vaak bij elkaar over de vloer, en ondernamen samen dingen met de kinderen zoals dagjes uit. De moeder en de vader hadden co-ouderschap. Toen de vader een vriendin kreeg, ging alles mis. Van de ene op de ander dag wilde hij niets meer van ons weten. Hij wilde geen vrienden meer met ons zijn, hij wilde niet meer met de moeder praten over de kinderen en samen met haar voor de kinderen zorgen. Hij wilde niets meer met ons te maken hebben. De situatie werd van kwaad tot erger en een co-ouderschap was niet meer mogelijk. Er is nu een omgangsregeling zodat de kinderen hun vader wel kunnen blijven zien. Hij betaalt geen alimentatie meer, maar daar maken wij geen punt van. We zijn bang dat hem dat alleen maar meer aanleiding geeft om ruzie te maken, en wij verdienen allebei een goed salaris waardoor de kinderen niets te kort komen. Wij begrepen niet waarom hij ineens zo veranderd is. Hij wil ook helemaal niet meer met ons praten, dus we hebben dit nooit aan hem kunnen vragen. In de loop van de tijd hebben we er wel een beetje een beeld van gekregen door wat de kinderen aan ons verteld hebben. Als de kinderen terug komen van hun vader, geven we ze geen kruisverhoor. Als ze er iets over willen vertellen is het goed, en als ze het niet willen is dat ook goed. Gelukkig voelen de kinderen zicht wel vrij om over hun vader en zijn vriendin te praten. Als ze bij een vriendje hebben gespeeld of bij opa en oma hebben gelogeerd vraag je hoe het was, en als ze bij hun vader zijn geweest natuurlijk ook. Als zij een leuk weekend bij hem hebben gehad, vertellen zij hier graag over. Maar ook de minder leuke dingen bespreken zij met ons. Zo hebben zij ons het volgende verteld: Hun vader en zijn vriendin zeggen tegen hen dat homoseksualiteit een ziekte is en vies is. Hun vader noemt ons "de zieken". Ze zeggen ook tegen de kinderen dat ze bij hen moeten komen wonen, want als de kinderen bij ons blijven wonen dan worden zij net zulke slechte en vieze mensen als ons. Een ander punt wat ik moeilijk vind voor de kinderen, is dat hun vader en zijn vriendin hen niet gelijk behandelen. Onze dochter is een jongensachtig meisje. Ze draagt graag jongenskleding, en speelt graag met jongens. Wij vinden dit niet erg, maar hun vader en zijn vriendin wel. Ze zeggen tegen de kinderen dat het de schuld is van hun moeder en mij dat zij jongensachtig is. Als de kinderen bij hun vader en zijn vriendin zijn, dan geeft de vader veel aandacht en liefde aan zijn zoon, maar aan zijn dochter niet. Het wordt niet tegen haar uitgesproken, maar zij heeft het gevoel dat haar vader niet meer van haar houdt omdat zij niet meisjesachtig is. Hun vader gaat bijvoorbeeld wel met zijn zoon buitenspelen en voetballen, maar met zijn dochter doet hij eigenlijk niks. Ze mag ook niet meedoen met voetballen. Dan wordt er tegen haar gezegd: "voetbal is niet voor meisjes". Ook wordt hun vader en zijn vriendin vaak boos op de dochter. Er wordt dan tegen haar geschreeuwd en ze wordt ook geslagen of geknepen. Ze is zelfs een keer met een blauwe plek thuis gekomen. De zoon is nooit geslagen, maar soms wordt er ook wel een beetje tegen hem geschreeuwd. Wel geeft hij aan dat hij niet alles tegen zijn vader kan zeggen en vaak zijn mond houdt als hij het ergens niet mee eens is, uit angst dat hem hetzelfde overkomt als zijn zusje. Ik vind het erg verdrietig voor onze dochter dat zij niet evenveel aandacht en liefde van haar vader krijgt als haar broer. Ze vindt het ook niet meer leuk om naar haar vader te gaan. Onze zoon vindt het wel leuk bij zijn vader en zijn vriendin, maar ziet hoe zijn zusje behandelt wordt en voelt zich schuldig dat hij het wel naar zijn zin heeft. Ik vind het moeilijk om dit met de kinderen te bespreken als zij met ons hier over willen praten. Ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. We kunnen dit probleem ook niet voor ze oplossen want de vader wil niet met de moeder praten. Als hij de kinderen komt ophalen groet hij haar niet eens en als hij de kinderen komt terug brengen dan parkeert hij zijn auto een eindje verder op en laat de kinderen zelf naar ons huis lopen. Ik ben bang dat beide kinderen geen goed vaderbeeld ontwikkelen. Onze zoon wordt door zijn vader en zijn vriendin voorgetrokken, en krijgt liefde en aandacht. Tegelijkertijd beseft hij wel dat het niet goed is dat zijn vader en zijn vriendin hem steeds voortrekken. Bij ons thuis worden de kinderen gelijk behandeld, en op school en op de naschoolse opvang gebeurt dit ook. Hij ziet de verschillen. Onze dochter ontwikkelt een beeld van een vader die haar afkeurt en haar het gevoel geeft dat hij niet van haar houdt, haar achterstelt en haar geen liefde en aandacht geeft. Ze heeft hier veel verdriet van en is ook boos op hem. Hebben jullie misschien tips over hoe wij het beste met de kinderen hier over kunnen praten? Ik wil niet kwaadspreken over hun vader, maar ik wil het ook niet goedpraten. Ik vindt het moeilijk om neutraal te blijven, want ik vindt dat hun vader en zijn vriendin eigenlijk met beide kinderen niet goed omgaat. Daarom zeg ik er maar niet zo veel over. Maar dat lijkt me ook niet goed. Het zit de kinderen dwars en ze hebben de behoefte hier over te praten. Ik hoop dat jullie kunnen helpen.

Hallo, Sinds mijn ouders zijn gescheiden heeft mijn moeder een beetje last van geldproblemen, niet heel extreem gelukkig. Maar we hebben een zware periode achter de rug en ik ben met mijn moeder broertje en broer al heel lang niet op vakantie geweest, en het is echt onze wens om in de zomervakantie, in eigen land is ook prima, met zijn vieren een weekje weg te gaan. Het probleem is dat het gewoon niet zo goed kan met het geld, terwijl we met mijn vader ieder jaar 2 weken weggaan.. En ik gun het mijn moeder ook zo erg. Weet iemand dus hoe we zo goedkoop mogelijk een paar dagen weg kunnen? Misschien een rare vraag maar ik wil me moeder er gewoon graag mee verrassen :)