Begin januari dit jaar kreeg ik vreselijk nieuws te horen, mijn ouders gingen uit elkaar. Ik raakte in paniek en wist niet precies wat ik kon verwachten. Nu, 8 maanden later, weet ik nog steeds mijn draai niet te vinden. Ik lach al mijn gevoelens weg, praat er weinig over en moet vaak huilen als ik alleen ben. Mijn ouders hebben geen ruzie met elkaar, maar voelen gewoon niks meer. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, wat de pijn niet verzacht. Ik heb geen idee wat ik moet doen, kan iemand mij helpen?

Hey, mijn ouders zijn 7 jaar geleden gescheiden. De periode die daarna volgde was één groot drama. Ik heb in die periode bij mijn vader, moeder, opa & oma en schoonouders gewoond, waardoor ik nu, 7 jaar daarna nog steeds veel problemen ondervind. Inmiddels woon ik een half jaar samen met mijn vriend. Ik heb gemerkt dat mijn vriend vind dat ik te weinig eet. Dat klopt, ik eet niet veel maar dat was voor mij geen probleem. Nu loop ik bij een psycholoog en die is tot de conclusie gekomen dat ik anorexia nervosa heb. Zelf vind ik dit echt veel te overdreven, ik wil er echt niet zo'n naam aan hangen! Maar ik moet en zal beter worden van haar. Terwijl ik dat zelf helemaal niet wil. Ik zou niet weten waarom ik het verdien beter te worden van mijn anorexia wanneer mijn ouders niet eens gelukkig zijn. Ik spreek mijn vader amper, mijn moeder af en toe maar ze zien me heel weinig. Het zal ze toch niet boeien dat ik dit heb. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik moet doen.. Jullie tips?

mijn beste vrindin zijn ouders zijn gescheiden en ze mag haar vader niet zien en spreken ze word mishandelt door haar moeder wat moet ik doen ze wil dat ik niks zeg en ik heb het haar belooft

Hoy allemaal. Mijn moeder is al 4 maanden van mijn vader gescheiden na een relatie van 27 jaar.Een harde klap was dat in mijn gezicht.Ik blijf al bijna 2 jaar op mezelf, maar iedere keer ik terug naar mijn woonplaats keer is er een probleem. Ik slaap bij me vader of moeder. Maar, mijn vader die kan het niet verwerken, hij wordt op een ieder boos en geeft een ieder de schuld. Hij praat niet meer met de ouders van mijn moeder noch mijn moeder. Het is heel frustrerend voor mij als hij mij ook zit te blamen of als hij negatief zit rond te vertellen. Mijn moeder die maakt zich helemaal niet druk over wat hij zit rond te vertellen.Mijn vader houd mensen zomaar in vijandschap om mijn moeder. Ik weet geen raad meer, dit hele scheiding die maakt mij kapot.Ik bemoei me niet,probeer zoveel mogelijk positief en neutraal te blijven, dit maakt me echt stuk.groetjes uit suriname.

Hoi, Ik zit echt met een probleem. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. ik was toen 10 jaar. Best wel jong. Het lukt mij nog niet om het goed te verwerken. Voor de zomervakantie voelde ik mij niet goed. Dat was ongeveer een half jaar geleden. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik wilde niks meer en kon mij niet meer concentreren op mijn huiswerk. Ik wou niet laten merken dat ik daar last van had en daarom lachte ik maar en zei niks over mijn gevoelens. Mijn de 2 beste vriendinnen wouden afstand met mij. Want ik was stil, zei niks en was chagrijnig. Ze deden dat op whatsapp. Het werd mij toen ze veel en ik huilde en huilde. Ik was alleen thuis. Ik ging in mijn raam zitten. Mijn kamer zit op zolder. Ik wilde mij afzetten en toen kwam mijn zus binnen. Ze rende meteen naar mij toe en legde mij op mijn bed. Ik huilde en huilde. Na een tijd kwam mijn moeder thuis. Ik ben toen een weekje naar mijn oma gegaan. Want ik heb gewoon een serieuze zelfmoordpoging gedaan. Toen ik alles aan mijn vader vertelde over mijn zelfmoordpoging en dat ik depressief ben geweest. Zei hij alleen "Dat is niet zo goed" zonder emotie. Dat heeft mij veel pijn gedaan en nu zijn we een half jaar verder en ik ben nog steeds depressief. Die vriendinnen hebben me laten vallen. Juist op het moment dat ik ze nodig had. In de klas heb ik wel vriendinnen maar dat gaat nog moeilijk. Ik heb wel 1 beste vriendin alleen die heeft ook wel andere en laat mij een beetje vallen. Dat doet mij dan nog meer pijn. Ik kan gewoon de hele tijd huilen, janken. Het liefste wil ik nu echt zelfmoord plegen. Maar dat is fout. Dat weet ik. Ik denk er ook wel is over dat ik mijzelf kan snijden. Ik wil niet meer naar school. Ik wil weg van mijn vader. Weg van dit leven wat ik nu heb. Maar ik weet dat dat niet kan. Dit komt allemaal door de scheiding. Die ik niet goed heb verwerkt. Dat is mijn tip. Verwerk dingen goed. Zelf weet ik niet meer wat ik moet. Aan de ene kant wil ik weg maar ik begrijp dat dat niet kan. Ik probeer aan zoveel leuke dingen te denken maar dat lukt mij ook niet meer. Mijn moeder vind dat ik naar de dokter moet. Maar we hebben het niet breed thuis nu en dat kost veel geld om met iemand te gaan praten. Ik wil niet dat mijn moeder zoveel geld aan mij uit geeft. Ik ben dat niet waard. Wat kan ik het beste doen? Ik weet het niet meer.... kunnen jullie mij helpen?

Een dood normale donderdag, tot een uur of 6. Mn broer en ik werden geroepen naar de keuken bar, Daar vertelde mn vader dat mn moeder een affaire heeft met een andere man. De man waar mn vader 3x in de week mee hardloopt of tennist. Een man die mn moeder 3 jaar geleden heeft voor gesteld aan mn vader. Ze kon hem al van haar basisschool jaren, Mn moeder wilt veder met die man, en scheiden van mn vader. Na die dag heb ik mijn moeder een half jaar niet gezien. Ons leven ging gewoon weer veder maar dan zonder mn moeder, er werd amper een woord gesproken over de scheiding, Die man had ook een vrouw en 2 kinderen. Mn vader had haar denk 2 keer gezien, Uit nieuwsgierighied pushte ik mn vader om haar te bellen, hoe het met haar gaat. Na dat belletje hebben ze afsgesproken om een keer bij elkaar op de koffie te gaan. Na een paar bezoekjes, zijn ze verliefd op elkaar geworden. Het ging allemaal heel snel, binnen 2 jaar. Zijn alle twee mn ouders opnieuw getrouwd en zn we verhuisd en heb ik 2 stiefzussen erbij. Jouw vrouw, mijn vrouw.... Dit mijn verhaal in het kort. Ik wil er alleen maar mee zeggen, dat praten heel belangrijk is. Ik ben nu 21 en ik was 13 toen mn ouders uit elkaar gingen. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad, ik 'lachte' er altijd overheen en ontweek de moeilijke gesprekken, De klap heb ik 2 jaar geleden opgevangen. Een tijd dat ik alleen maar kon huilen, Ik heb met iemand een paar keer gepraat. Toen ik dacht dat het iets beter ging, ben ik gelijk gestopt. Acherteraf veelste snel geweest, want ik ga er nu weer heen...

ik heb al 1,5 jaar een vriendin. het is allemaal niet helemaal goed gegaan(allebei soms vreemdgegaan en een paar keer al uitgemaakt) de ouders van mijn vriendin verbieden haar nog met me om te gaan en dreigen naar de politie te stappen als ze contact met me houd. ik ben hopeloos want ik wil haar niet kwijt. ik weet niet meer wat ik moet doen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Hooi, ik heb een erge probleem met mijn echte moeder, ik mag helemaal niks! Ik ben 14 mijn moeder werkt van 07:00 tot 19:00 en ik moet de hele tijd thuis blijven en opruimen, ik vind het erg vervelend worden, ze begrijpt me niet.. Ik wil ook weg met vriendinnen en ik mag geen eens naar de stad met een vriendin! Heb ik niet opgeruimd? Ze wordt zooo boos! ;o Gwn niet meer normaal, ik heb al gedacht over zelfmoord, pleeggezin regelen ofz, ik kan het niet meer aan! Ik kan geen eens een vriendin hebben! Jaa was ik buiten? Mijn telefoon wordt afgepakt! Dat mens spoort niet! Wilt iemand praten ofz? dankje voor t lezen mopp! :**