Als ik in de afgelopen jaren 1 ding geleerd heb, is dat dat het leven niet altijd even makkelijk is. Toen ik twaalf was gingen mijn ouders scheiden. Ik dacht altijd dat zoiets mij nooit zou overkomen. Ondanks alle ruzies, zei mijn moeder altijd dat het wel goed zou komen. Toen het wel gebeurde deed dat daarom extra veel pijn. Na de scheiding zij mijn moeder iets wat ik niet begreep. "We gaan scheiden, maar ik houd nog steeds heel veel van hem." Hoe kan je na zoveel ruzie nog steeds van iemand houden? en als je nog van iemand houd, dan ga je toch niet na twaalf en een half jaar scheiden. Door de jaren heen is er veel veranderd. Mijn ouders zijn in een vecht scheiding beland en het contact met mijn vader ging steeds moeizamer. Ik vond dat hij er niet voor mij was, hij had na een half jaar nog steeds geen tafel en we aten dus op een doos op de grond en allemaal van dat soort dingen, maar als ik er iets van zij dan werd hij alleen maar boos. Toen ik zij dat ik een tijdje niet bij hem wou komen werd hij heel boos (lees spande een rechtszaak aan tegen mijn moeder en toen hij die verloor stuurde hij een lichte drijgmail naar mij). Ik heb hem toen een jaar niet meer gesproken. Alles was heel verwarrend en ik wist niet of ik nog van hem hielt of niet. Ik miste hem heel erg, maar tegelijk ook helemaal niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Na een jaar heb ik geprobeerd weer contact met hem te zoeken. Dat is mislukt. Toen we elkaar weer zagen gaf hij mij overal de schuld van. Ik kon dat niet van me af schudden. Het gaf een enorme boost aan zijn negatieve kant. Ik wou zijn foto niet meer zien en zijn naam niet meer horen. (een beetje lastig aangezien ik ook een broertje heb die hem nog we ziet) Het is nu weer ongeveer anderhalf jaar later en ik kan hem nog steeds niet vergeven. Ik bedoel, er zijn altijd twee mensen in een relatie. Hij had nooit alles op mij af mogen schuiven. Om het contact weer op te bouwen zal er echt veel gepraat moeten worden en hij zal moeten accepteren dat hij ook een rol heeft gespeelt in alles. Afgelopen half jaar heb ik wel geleerd weer van hem te houden. Zoals hij was. Als vader, die mij zo veel geleerd heeft en waarmee ik geweldige avonturen heb beleeft toen ik klein was. Het is moeilijk en soms verafschuw ik hem weer met heel mijn hart. Dan wou ik dat ik een andere vader gehad had die er wel voor me is. Maar steeds vaker zie ik dat het ook allebei kan. Van hem houden en toch ook niet. Net als mijn moeder, vlak na de scheiding.

Ik weet niet of ik hier op de beste plek ben voor mijn vraag, maar wellicht kunnen jullie me toch wat tips geven. Ik ben zelf dus vader en getrouwd en heb een dochter van 5. Nu heb ik vandaag gehoord dat mijn ouders gaan scheiden, en de reden is nogal naar. Hoewel ik er zelf redelijk kapot van ben, weet ik niet hoe ik mijn dochter straks moet vertellen dat opa en oma niet meer samen zijn. Ze is echt super dol op hun, en anders om ook. De reden van de scheiding zorgt er bovendien voor dat de liefde voor een van mijn ouders wat 'bekoeld' is. Alle tips zijn welkom. Thanks!

Dit jaar was heel raar, mijn moeder had heel lang een vriend. Het ging dit jaar uit en toen moest ik huilen en sloeg ik wen vriendin in elkaar, zonder dat ik wist waarom. Maar mijn moeder gaat nog steeds met hem om en is de heletijd bij hem. Ze zeggen allebij dat het niets meer word. Maar toch gaan ze samen op vakantie en samen naar uitjes. Dan denken mensen meteen ik ga ook met vrienden ergens naar toe, maar je zoent ze toch niet of wel soms? Ik vind het maar raar en weet niet meer wat ik moet doen.

Mijn ouders zijn geschijden toen ik 12 was ik gaf toen aan dat ik bij allebei wilde wonen. Maar nu gaat het slecht tussen me moeder en mij en wil ik eigenlijk bij me vader wonen. Kan ik dit gewoon doen of zitten er regels aan vast? Gr ..

Hallo ik zit met een probleem.. ongeveer toen ik 2 jaar was gingen me ouders scheiden en is me vader een paar weken na de scheiding in het buitenland gaan wonen ik heb hem tot de dag van vandaag nog nooit gezien en gekent we hadden dus ook geen contact met me m'n vaders familie ongeveer een jaar geleden kwamen mijn moeder en ik mijn vaders zus tegen die woont overigens bij ons in de buurt en ongeveer een paar maanden later kwam ik mijn tante alleen tegen en zei ze dat ze het leuk zou vinden als ik naar haar toe ga voor dat ik mijn tante zag zei me moeder dat ze helemaal niet wouden dat ik kwam en allemaal dat soort dingen en ik weet niet of ik mijn moeder moet geloven (vanwege wat mijn tante zei)en ik wil heel graag mijn vader en zijn familie leren kennen alleen ik heb een paar problemen 1 Ik vind het super génant maar dat is MIJN mening om mijn vader na 11 jaar pas te zien en hem te leren kennen 2 Ik weet niet of ik durf want me moeder zei dat hij in de onderwereld leeft en dat hij je zomaar met een bezem kan slaan 3 Ze zei ook dat ze het liefst niet wil dat ik naar hem toe ga omdat ze bang is dat hij me gaat misbruiken Ik weet het allemaal niet meer ...

Is er iemand die mij kan helpen? Mijn ouders zijn gescheiden en ik woon in de week altijd bij mijn mama en in de weekends wisselt het tussen 1 weekend bij mama en het volgende weekend bij papa. De vakanties zijn vaak in 2 gedeeld. Zelf zou ik graag wat meer bij mijn papa willen gaan want ik zie hem tenslotte maar om de 2 weken. Sinds mijn ouders uit elkaar zijn (al van het 4de leerjaar) heeft mijn papa begin dit jaar een nieuwe vriendin. ik wist er de eerste 4 maanden niks van en dan moest mijn papa het aan ons vertellen want mijn mama was het via de scouts te weten gekomen. Sinds de paasvakantie wist ik dit al. De eerste keer dat ik mijn stiefmoeder heb gezien was eind september dit jaar. Sinds dien heb ik ze nog een paar keer gezien. Opzich vindt ik het niet zo erg dat ik een stiefmoeder heb maar het gaat er hem gewoon over dat er niet echt over kan praten met mijn mama. Want op haar werk heeft ze het altijd druk en dan voelt ze zich slecht als ik daarover begin. Ze zegt dat wel nooit maar ja dat heb ik zelf ook wel door natuurlijk. Nu durf ik er ook niet over beginnen want het draait altijd uit op ruzie. En tegen mijn papa kan ik wel wat meer kwijt maar door dat ik hem niet veel zie is dat niet zo gemakkelijk. nu vroeg ik mij af of jullie tips weten hoe ik het kan aanbrengen en hoe ik mijn ouders het best overtuig. Met vriendelijke Groetjes

Deze mail is aan alle ouders die gescheiden zijn: 1. Ga NIET elke keer opnieuw zo'n rotopmerkingen over elkaar maken en er dan zo over zeiken tegen ons! Het is vreselijk om elke keer alle foute dingen over je andere ouder te horen. Als je je er zo aan stoort, ga er dan mee naar de andere ouder en maak er geen ruzie om zeg het alleen. 2. Plan geen dingen in de tijd van de andere ouder. Ook al weet je dat je kind het heel leuk vind dan moet die gaan kiezen. Dat willen wij als kinderen niet. 3. Denk er altijd aan: OOK AL BEN JE GEEN PARTNERS MEER, JE BENT WEL NOG SAMEN OUDERS VAN JE KIND(eren). Maak geen ruzie! Het is zo vervelend je ouders te horen ruzieën of alleen al te weten dat het gebeurd. En maak al zeker geen ruzie om/over ons! Dit zijn tips voor ALLE OUDERS denk eens na of je dit zelf ook doet of vraag het aan je kind want het zijn 3 dingen die ikzelf heel vervelend vind en de kinderen uit mijn klas met gescheiden ouders ook. Daar heb ik het laatst wel eens met ze over gehad en deze 3 dingen zijn die wat ik en zij ook nog het vervelendst vinden. Gr. Rian

hallo ik ben jaimy en mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes jaar was mijn stiefvader was heel lief voor me maar sindt mijn broertje geboren werd was alles oke dacht ik, maar toen hij twee werd was alles veranderd en ze reageren boos als ik wat zeg of als ik een vraag van hun krijg worden hun ook boos. ik loop er drie jaar mee en er is niks aan gedaan. nu word er wat aan gedaan en daar ben ik blij mee

Hoi De laatste tijd zit me iets dwars,want m'n stiefmoeder zegt telkens dat ik mijn mond moet houden over wat er steeds gebeurd. Zoals: 'jullie zijn een stelletje kut kinderen en nog veel meer gescheld.

dit is nu het vervolg van mijn vorige verhaal. en of ik nu minder verdrietig ben? nee! natuurlijk hoop ik dat die verdriet vanbinnen