---

Hoi Ik ben martines mijn ouders zijn gescheiden Ik was 2 en nu 11 Mijn vader en moeder woonde 10 jaar samen Daarom had het best wel impact Op dit moment heeft mijn vader 5 kinderen Een maand geleden is zijn nieuwste kind geboren Toen wij daar Af en toe logeerde ik daar Wij kregen een kwart gebakken kamer met lelijke muren Maar nu de baby er is zag ik dat opeens de kamer super mooi was geverfd en ik denk dat mijn vader alleen naar mij omkijkt als het hem uitkomt Ik hoop dat iemand mij advies kan geven

hey. mijn ouders zijn al 4 jaar gescheiden en ik woon om de week bij mijn vader en dan weer een week bij mijn moeder. maar de laatste tijd gaat het slecht tussen mijn moeder en mij. ik krijg steeds meer een eigen mening en ik wil dat ze me met rust laat, maar dat doet ze niet en daar over heb ik steeds meer ruzie met haar. terwijl je de band met mijn vader juist veel beter wordt... ik zie er dan ook elke keer weer tegen op als ik naar mijn moeder moet en ik wil eigenlijk minder bij mijn moeder gaan wonen omdat ik het echt niet meer leuk vind om naar mijn moeder te gaan. maar hoe vertel ik dit aan haar? ik ben bang dat ze heel boos gaat worden of dat ik haar heel erg kwets... please heeft iemand hier ervaring mee?

Hoi Mijn ouders zitten al ruim 3 jaar in een vechtscheiding en op 5 december 2014 ben ik uit huis geplaatst eerst woonde ik 3 maanden bij me tante daarna ben ik naar 2 dagen een tehuis geweest in dort daana ben ik naar een pleeg gezin ge gaan iets na dort toen ben ik naar me zusje gegaan in maasluis daar heb ik 1 week gewoondt toen moest ik daar weg vanuit daar ben ik naar een tehuis gegaan in hoek van holland daar ben ik 2 weken gezeten toen ben ik weg gelopen en daarna ben ik naar een nicht geweest en nu woon ik weer bij me vader en nu ga ik om de 2 weken naar me moeder samen met me zusje Groeten

Heyy van mijn ouders is het bekent dat ze gaan scheiden maar ze zijn zeg maar nog niet officieel gescheiden en nu heeft mijn vader mij en me zusje verteld dat ie al een andere vriendin heeft dit vind ik best wel lastig maat ben ook wel weer blij voor mijn vader weer je wel wat vinden jullie hiervan wat zouden jullie dan als jullie dat hoorden En ik heb nog een probleempje ik vind het moeilijk om naar mijn ouders te gaan als ik verdrietig ben dus hebben jullie tips ik hoor het graag Groetjes onzeker meisje

Hoi allemaal, ik heb een probleempje. Mijn ouders zijn iets minder dan een jaar geleden uit elkaar gegaan (ze zijn nooit getrouwd). Ik woonde toen 4 dagen in de week bij mijn moeder en 3 bij mijn vader. Ik heb altijd al een betere band met mijn moeder gehad, omdat mijn vader me in het verleden vaak heeft geslagen en onrechtvaardig behandeld heeft. Na een tijdje ging het steeds weer mis en nu woon ik permanent bij mijn moeder. Zij is helaas soms weg en dan komt mijn vader. Elke keer gaat dat fout. Er komt ruzie en een enkele keer mishandelt hij me weer eens. Mijn moeder is daar blind voor en zeg dat ik niets verkeerds over mijn vader mag zeggen. Maar mag dat eigenlijk wel? Ik woon al een tijdje niet meer bij mijn vader en heb het contact verbroken. Kan hij zomaar als hij (te gast) hier komt de dienst over mij gaan uitmaken en de bestaande regels die we bij mijn moeder hebben veranderen? Want ik heb geen zin naar hem te luisteren als ik mijn eigen leefpatroon gewend ben en hij mij forceert dat te veranderen ookal zie ik hem nooit en woont hij hier niet. Xx

Hallo mijn vader en moeder willen scheiden terwijl ze 25 jaar samen zijn maar ik hou van men moeder en vader en soms praten ze o hardt dat ik denk dat men vader men moeder gaat slaan wat moet ik doen

Mijn ouders overwegen om tijdelijk, al dan niet helemaal uit elkaar te gaan. Mijn moeder is erg verdrietig (m'n vader wilt dus misschien bij haar weg), en heeft mij in vertrouwen genomen. Zelf merk ik dat mijn vader erg is veranderd de laatste tijd door zijn nieuwe werk. hij is heel erg op zichzelf en ik snap vaak niks van hem. Ik zou hem zo graag wat beter begrijpen, hem willen vertellen dat ik zijn houding heel vervelend vind en ook ervoor zorgen dat hij niet weggaat. maar ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken zonder dat het al te grote gevolgen heeft voor hun relatie.

Hebben jullie het ook wel eens moeilijk met de scheiding.

ik moet over twee dagen naar de rechter om te praten over mijn keuze in woonsituatie/ co ouderschap. Ik ben nu om de twee weken van vrijdag op zondag avond bij mijn vader. Ik kan niet meer goed opschieten met mijn vader sinds dat ik 8 jaar ben. We lijken heel veel op elkaar, daardoor straft mijn vader altijd alle slechte eigenschappen van mij die hij ziet af. Als mijn zus iets doet wordt hij niet boos , en bij mij kan hij ineens uitflippen. Ik voel me altijd al ongelijk en oneerlijk behandeld. Nadat mijn vader op een dag niet meer thuis kwam en reageerde nergens meer op. Hij zat bij wat nu zijn vriendin is. Mijn ouders zeiden dat ze elkaar nog een kans zouden geven, maar een maand later had mijn vader dus die nieuwe relatie. Ik heb voor mijn gevoel niet genoeg tijd gekregen om aan haar te wennen, en als we bij mijn vader zijn loop ik voor hun beiden op mijn tenen. Het is daarna tussen mijn vader en mij weer een tijd goed gegaan, maar nu gaat het weer een stuk slechter. Dus ik heb nu bij de rechter twee keuzes die ik kan maken; 1 ik zeg dat ik de weekenden ok vind en maak mensen blij zodat ze niet moeilijk voor mij hoeven te doen. (vooral mijn moeder vrije tijd gunnen met haar nieuwe vriend) 2 ik kies voor mezelf en minimaliseer het contact met mijn vader. Ik heb het heel zwaar met deze keuze, want ik ben bang dat mijn zus en mijn vader en zijn vriendin het aanstellerij vinden. Terwijl, hij weer niet eens dat deze keuze er is, omdat hij niet naar me luistert. Hij vindt dat het allemaal ok gaat, want ik laat niks meer merken. Dus het voelt ook als een geheim tegenover hem. Ik heb een jaar eerder het contact proberen te verbreken, maar hij heeft zichzelf het weekend erna toch weer zo weten te draaien dat ik weer een heel weekend bij hem moest zijn... Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik heb twee proefwerken morgen, maar ik kan me niet meer concentreren, ik heb nu steeds een soort paniekzender wat me alsmaar bezig houdt.

Hallo allemaal, Ik heb een beetje een lastige situatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was, mijn moeder had meteen een nieuwe vriend. (ze heeft me vader bedrogen) Ik ben toen van het plattelandsleven verhuisd naar de Big City Amsterdam. Mijn ouders konden niet met elkaar meer overweg en de toen nieuwe vriend van me moeder vond het nodig om me vader in elkaar te slaan, nou was mijn vader sterker en heeft er niks aan over gehouden en mijn toenmalige (stief)vader een gebroken neus. Mijn moeder heeft een ander leren kennen iemand die wel om kon gaan met kinderen aangezien hij dat niet kon, we zijn van Amsterdam West naar Amsterdam Noord verhuisd toen die tijd. Ik ben weer terug gegaan naar mijn vader toen ik 13 jaar oud was, ik wilde naar de middelbare school waar al mijn vriendinnetjes op zaten van vroeger. Mijn vader kreeg een vrouw, deze vrouw was niet vreemd voor mij want ik kende haar al mijn hele leven. we hadden het altijd leuk samen en hebben veel gelachen en gedeeld. tot ik in de puberteit kwam die vrijwel laat begon bij mij. niet alleen ik en mijn broer veranderden maar zij ook, het was nooit meer het ''ik strek jullie over een gelijke streep'' of het ''ik hou net zo veel van jullie als dat ik ooit van me eigen kinderen heb kunnen houden'' maar haat en scheldwoorden. ze heeft mijn vader veranderd in een negatieve zin. ze heeft mijn vader een keuze gegeven of ik terug naar Amsterdam of ze zou me vader verlaten, toen mijn vader voor haar koos was het voor mij gedaan. ik ben weg gegaan en heel lang heel boos geweest. net toen ik besefte dat mijn vader voor haar koos om het feit dat hij met haar nog heel lang verder moest wanneer ik het huis uit ging was het te doen om de angst dat die alleen zou zijn en heb ik alles vergeven en geprobeerd te vergeten. Maar toen begon de ellende opnieuw, ze liet me vader kiezen tussen haar of mijn broer, uiteindelijk is me broer te vroeg op zichzelf gaan wonen maar hij heeft het nu prima voor elkaar. Deze vrouw is ziekelijk jaloers op mijn moeder en maakt haar elke seconde van de dag als ik er ben zwart. Ik heb super lieve schoonouders die me steunen bij alles en een super leuke vriend waar ik altijd op terug kan vallen alleen maak ik nogal snel ruzie met hem wanneer de dagen naderen dat ik naar mijn vader toe moet omdat ik dan misselijk wordt en op de een of andere manier angstig, hij vergeeft het me altijd als ik uitleg waarom ik weer eens zo doe en hij ziet het vaak ook aankomen. Nu heb ik al zoveel dingen geprobeerd om het goed te krijgen en hebben we inmiddels al on tel bare gesprekken gehad, nu heeft ze gezegd dat ze het gevoel voor me kwijt is en dat nooit meer terug komt, ze praat niet met mij of mijn vriend als ik er ben, ze heeft voor de 2e keer mijn oma tegen mij opgespeeld (haar moeder) en ze zorgt ervoor dat alles om haar draait, mijn vader vraagt als die iets wil dat ik doe zegt die altijd doe het dan voor mij en niet voor haar maar dat hou ik niet vol, ik wil niet steeds maar denken ''ik doe het voor me vader en niet voor haar'' want uiteindelijk weet ik dat ik het voor haar doe. Ik heb al met verschillende spygochologen gesproken en heb al andere oplossingen geprobeerd, maar niks blijkt ervoor te zorgen dat bij hem doordringt dat je een nieuwe vrouw in je leven boven je kinderen moet stellen. De enige optie lijkt me nu om het contact voor onbepaalde tijd te verbreken maar ik vind het zo moeilijk en het doet me zoveel pijn en verdriet dat ik geen uitweg meer weet. Weet iemand iets voor mij, al is het maar om de pijn te verzachten, ondanks dat ik 48 u per week werk en mijn hoofd op andere gedachten probeer te brengen door positieve gedachten kan een goede raad van een vreemde zeer goede steun geven. Groetjes, Denise