mijn vader wil op vakantie en ik wil niet mee. Ik heb gezegd dat ik bij mijn moeder blijf maar dit vind hij een achtelijk plan. Van mijn moeder mag ik gewoon bij haar blijven maar van mijn vader moet ik dus mee terwijl ik niet mee wil. Mag ik gewoon bij mijn moeder blijven terwijl mijn vader met mijn broertje en zusje mee gaan op vakantie?

Hoi lezers, Afgelopen zomer in 2015 hebben mijn ouders besloten om te gaan scheiden. Daarvoor hadden ze ook al vaak ruzie. Nu is het zover dat ik keuzes moet gaan maken. Waar wil ik het liefste heen? En hoe wil ik dat gaan doen? Ik heb werkelijk geen flauw idee! Ik word heen en weer geslingerd met mijn gevoelens en als ik eraan denk wat ik wil dan voel ik me ontzettend schuldig. Ook al weet ik dat dit niet mijn schuld is. Wat de plannen zijn? Nou allereerst dringt mijn vader er op aan dat ik nu moet weten wat ik wil als het gaat om de dagen bij wie ik ben zodat hij dat vast kan leggen. Ik begrijp het gewoon niet... Gaat dit hem dan om geld? Ik vind het al moeilijk zat en dan doet hij dit. Het geeft een enorme druk. Ik snap gewoon niet waarom er ineens zo haast mee is? Hij gaat tenslotte toch in mijn ouderlijk huis als mijn moeder er uit is. Want zij kan dit niet betalen, mede doordat mijn vader niet veel bijstaan in de financiën die voor ons van belang zijn. Mijn moeder betaalt bijna alles namelijk. Het andere plan is dat mijn moeder waarschijnlijk wil verhuizen naar het huis van haar vriend. Het vervelende is dat het zeker niet om de hoek is. Hij woont in Gendringen, ligt bij Doetinchem en ik woon in Gelderland. Weet wel bijna zeker dat ze dit plan doorzet omdat dit ook ligt aan het geld. Ze was dan nog niet zo zeker om hier in de buurt wat te gaan zoeken, wat ik zelf voorstelde. Zo laat ze mij geen keus eigenlijk om te kijken wat ik zelf wil. Zij heeft haar keuze al gemaakt. Ik vind het ontzettend moeilijk om een keuze te maken want ik ben liever bij mijn moeder dan mijn vader. Ik krijg ook vaak genoeg te horen van mijn vader dat hij wil dat ik vaker kom aangezien ik nu om het weekend bij hem ben. Hij zou willen dat ik week om week kwam. Aangezien ze deze plannen willen gaan doorzetten maakt mijn moeder zich ongerust. Ze is bang dat ik haar niet zou willen zien, terwijl ik juist graag bij haar ben en ze dat ook best weet. (zeg ik wel vaker namelijk) Ik weet het gewoon niet, daarom ben ik met mijn moeder erover gaan praten. Zei zij dat ik het zelf moest weten maar dat week om week misschien een optie zou kunnen zijn als ze gaat verhuizen. Het vage is dat ze het nu helemaal verschrikkelijk vind als ik dit zou doen terwijl ze het eerst voorstelde. Je begrijpt wel, daar had ik geen boodschap aan. Dus ben ik op school met mijn coach(mentor) over mijn situatie gaan praten. Zij dacht toen aan een psycholoog. Maar dat is juist NIET wat ik wil, want dat voelt alsof het iets heel groots is. Het lijkt mij gewoon niet fijn. Toen verwees ze mijn door naar het SAB. (Studieadvies bureau). Bij mijn school op het MBO noemen ze dit zo voor als je problemen hebt met leren etc. Daar heb ik gepraat met een orthopedagoog die daar zit en dat is mij eerst wel goed bevallen. Maar nog steeds, zelfs na er met beide over gepraat te hebben weet ik niet wat ik moet. Het enige wat ze mij kunnen zeggen is dat ik dan voor mijzelf moest kiezen. Dus had ik een schema gemaakt met plussen en minnen voor als ik met mijn moeder mee zou gaan naar Gendringen en als ik bij mijn vader zou blijven. Alsnog heb ik daar zo mijn bedenkingen over want het helpt mij niet.. Mijn gevoel dat ik mijn ouders pijn zal doen overwint het helaas. Ik weet het gewoon even niet... Het is enorm lastig omdat ik mijn ouders geen pijn wil doen, me schuldig voel en ze mij eigenlijk ook heen en weer slingeren in mijn gevoelens doordat ze op mij in praten. Hoe kan ik dit nu goed aanpakken? En hoe kom ik van mijn schuldige gevoel af?

Hallo, Mijn ouders hebben bijna 3 jaar geleden besloten te scheiden. Ik heb/had het daar best moeilijk mee. Ik heb het zo langzamerhand wel een beetje geaccepteerd hoe vervelend ik het ook vind. Wat mijn probleem op dit moment is is.... Bijna 4 jaar geleden zijn mijn ouders getrouwd, ze waren toen heel gelukkig samen. Maar Het ging een half jaar geleden compleet mis, mijn (stief)opa overleed... Nou klinkt het misschien niet zo erg maar dat was eigelijk een vervanger voor mijn echte opa( mijn opa van vaders kant heeft zichzelf opgehangen toen mijn vader nog heel jong was) wij waren allemaal compleet van slag het was een van de zwartste dagen van mijn leven. Toen dat een soort van afgesloten was begonnen de ruzie's tussen mijn ouder op te borellen. (Oud&nieuw) we waren bij mijn oma met heel de familie... Mijn vader had een paar biertjes op en was met mijn oom aan het kletsen... Ik wou een hapje pakken en oppeens zegt mijn moeder tegen mijn vader wat kijk je raar. Mijn vader zegt ik kijk helemaal niet raar en het werd een welles nietes spelletje... Die nacht hadden ze alleen maar ruzie en mijn broertjes ,zusje en ik waren helemaal verdrietig. Dat was de volgende ochtend al goedgemaakt en we waren weer 1 happy family. (Juni 2014) mijn ouders waren een jaar getrouwd. Mijn broertjes, zusje en ik waren helemaal blij. Maar ik had een vervelend gevoel in mijn buik. Dus ik besloot die avind mijn vader en moeder bij elkaar te roepen( die de hele dag al raar deden) en vroeg ze heel bewust gaat het wel goed... Ik heb zo'n raar gevoel. Mijn moeder vertelde dat ze idd gingen scheiden en ik werd woedend ik heb ze gevraagt waar de tekening was die ik ze die middag had gegeven en ik heb het voor hun ogen kapot gescheurd. Ik was zo boos en verdrietog hoe hebben ze mij dit aan kunnen doen... Dit was niet goed voor ons, ze zijn gewoon dom dacht ik. Ik heb mijn ouders een dag lang genegeerd en de dag daarna kwam mijn meester op het schoolplein naar me zitten en ik heb hem alles verteld. Hij begreep mij goed en legde mij uit dat er ook positieve dingen waren aan gescheiden ouders. Ik heb het geprobeerd te accepteren. (Decembsr 2014) mijn moeder was zwaar deprisief volgens de dokter. Ze lag dagen lang alleen in bed en deed niks ze zorgde niet voor ons. Mijn vader was overdag alleen maar aan het werk en dus was ik de persoon die tussen de middag de tafel dekte enz ik nam mijn moeders rol over.dit heb ik een jaar lang volgehouden. Met mijn moeder ging het steeds beter. Maar ik kon de rol niet loslaten. Telkens als mijn moeder later terug kwam van kdb( psychologen enz) maakte ik de hele keuken schoon en at niets alles voor mijn moeder vader en broertjes en zusje. Rond oktober 2015 ging het compleet mis mijn ouderd hadden ruzie in de ochtend mijn moeder moest na kdb en had de auto nodig en mijn vader naar zijn werk. Het werd zo erg dat mijn moeder de politie heeft gebeld en ze kwamen. Mijn moeder is een weekje naar mijn oma gegaan met mijn broertjes en zusje sn ik moest naar een vriendin. Ik vond dat helemaal niet erg want haar ouders zijn supper aardig en zij ook. Ik ben daar ruim 5 dagen geweest en heb de tijd van mijn leven gehad ik heb alleen maar lol gehad en me een klein weekje gelukkig gevoeld. Maar het was toch een keer tijd om na huis te gaan. Het leven ging door. Mijn moeder kwam weer thuis. Mijn ouder waren allebij nog single en woonden nog samen in 1 huis dus waren de ruzie's nog niet gedaan. Mijn moeder had onderatussen stiekrm wel al een vriend. Ik was een keer met mijn moeder meegeweest naar kdb en er was een man heel erg betrokken hij was heel erg geïnteresseerd in mij. Ik vond dat heel raar maar bleef aardig terug doen. En toen ik even later hoorde dat dat mijn stiefvader was was ik woest die man was niet goed voor mama. Even later bleek dat ook echt zo te zijn want de relatie heeft niet langer dan een maand stand gehouden. In dr zomer van 2015 had mijn moeder weer een nieuwe vriend en ik was weer vastberaden dat hij niet goed voor mama was. We verhuisden naar het dorp waar hij ook woonde. Ht was een heel mooi groot huis en ik kreeg de grootste kamer. Ik voelde me daar heel erg thuis. Ik was door de week bij mijn moeder en in het weekend bij mijn vader. Ik vond de overgangen heel moeilijk maarjah alles was toch leuk ik was een bewtje gelukkiger. Die vakantie gingen we met mijn vader een weekje naar een camping in nl en mijn tante stond ook op die camping. Het was tevens ook de eerste keer in 3 jaar dat we op vakantie waren geweest dus het was supper leuk.aar mijn tante heeft na de scheiding niks positiefs over mijn moeder te zeggen dus in die vakantie werd ik heel verdrietig. Ik wist dat mijn moeder niet slecht was maar tkch werd er zo over haar gepraat. Na die vakantie heb ik niet echg meer met haar gesproken en ben ik nu eigelijk nog steeds een beetje boos op haar. Ik heb alles aan mijn moeder verteld en die zij dat ik daar noet zoveel van aan moest trekken maar dat ze toch mijn tante was en dat ik positief moest blijvem tegen haar.ijn vader bsgon hetzelfde te doen in de weekenden. Hij begon te huilen op de bank dat hij ons zo miste enz. Hij ging maar door. Ik begon meer naar mijn moeder te terkken en kreeg een beetje een hekel aan mijn vader te krijgen. Het was niet eerlijk hoe hij tegen mama dee. Nadat het weekend naarderde begkn ik deprisiever te worden. Ik heb me een keer een hele middag in de wc verstopt omdat ik niet naar papa wou uiteindelijk moest ik van mijn moeder. Zo is dar doorgegaan een paar maanden lang. Mijn vader begin steeds bozer op mij te worden. Ik deed niets ik was gewoon evwn verdrietig. Hij zei dat hij mij liever niet had. Dat ik nutteloos was enz. Hij heeft me meerdere keren in de barstemde regen met mijn spullen op straat gezet. Ik had eindeldelijk een keer zin ok naar papa te gaan muj opa en oma kwamen op visite (van mijn moeders kant), sij waren allemaal vrolijk. We reden richtog mijn vaders huis en zongen met de radio mee. Toen we eindelijk bij mijn vaders huis waren zagen we hem in zijn werkbus bezig zijn dus ik toeyerde een leer en natuurlijk moestem mijn broertjes ook eens. Mijn vader werd.boos oo ons en mijn moeder verdeedigde ons . mijn vqder heeft mijn moeder meerdere malen geduwd en geslagen. Ik werd zo boos op hem dat im met al mijn kracht hem heb getrapt en geschreeuwd. Wij wilden allemaal wsg van hem en zijn in de auto gaan zitten. Maar to . Kwamen er een paar buurmannen en zijn naar mijn vader moeder en ons gegaan. Mijn moeder is maar mijn opa en oma gegaan die een straat verderop woonden en wij naar de buren. Sinsdien is de haat voor mijn vader zo groot dat ik niet meer naar hem toe wil. Dus mijn moeder moest me dwingen. Het gjng steeds slechter met mij op school en thuis. Ik heb onderstussen mijn stief gamilie leren kennen en ik kan supler goed met hun omgaan ik heb een soort van nieuwe broertjes. Ik heb bijna door mijn stiefvader een meet&greet met lil' kleine gehad :-) uiteindelijk heeft hij op mijn moeder i gepraat dat ze mij niet meer moet dwingen naar mijn vader te gaan en dat ik in de weekenden gewoon bij hem kan slapen enz. Sinsdien heb ik al het co tact met mijn vader vermeden en nefeer hem totaal ik neem geen geld of kadootjes meer aan . mijn moeder vind dat ik normaal tegen hem moeg doen maar hij heeft mij teveel pijn gedaan. Ik ben blij dat ik geen contact meer met hem heb ik vo me veel vrolijker. En school gaat ook steeds beter. Dus alles is oke zou jr zeggen. Maar er komen morgen mensen hier omdat het niet goed gaat met mijn broertje door de scheiding en mijn moeder zij dat ik ook aan bod kwam omdat ik niet meer naar mijn vader ging. Ik ben bang dat ik straks weer gedwongen word. Mijn vader praaat tevens ook iedereen aan dat ik lieg enz. Ook ben ik over 2 week jarig en mijn moeder silt dat minn vader ook op mijn verjaardag komt. Ik wil dat niet. Wat kan ik nu doen?

Hoi. Ik heb een vraagje Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zes was en er is veel gedoe geweest met de vriendin van mijn vader. Nu is het (een soort van) goed. Morgen gaan we naar de Efteling voor mijn zusjes verjaardag en ik verheug me er al twee weken op. Maar nu zeggen ze ineens dat er een neefje van die vriendin mee gaat! Voor mij is het uitstapje nu al verpest. Overdrijf ik of vinden jullie het ook raar? Help me ❤️

mijn ouders zijn nu 2 jaar uit elkaar en ik woon bij allebij, mijn ouders wonen ver van elkaar vandaan en ik kan nooit heen en weer rijden als ik mijn oplader of kleren ofzo ben vergeten.. daarom wil ik graag bij een iemand wonen nouja eigenlijk èèn huis want tussen mijn ouders ga ik niet kiezen. het probleem is dat dit niet mag van mijn ouders. terwijl ik ben 15 dan zou dat toch moeten kunnen

Beste ouders, Als jullie op deze site zijn beland, dan zitten jullie al op de goede weg. Jullie tonen oprechte interesse in jullie kind(eren). Wat vaak gebeurt en wat ook bij mij nog steeds gaande is, is dat ouders zodanig met zichzelf en elkaar bezig zijn, helaas vaak in negatieve zin en op deze manier hun kind(eren) en het belang van hun kind(eren) uit het oog verliezen. Voor kleine kinderen, maar ook voor jongeren is een scheiding enorm lastig, zoals jullie wellicht al hebben gelezen. Juist op zo'n moment, is het voor jullie kind(eren) belangrijk om te weten dat ze geliefd en gewenst zijn. Hoewel dit waarschijnlijk ook lastige tijd is voor jullie zelf, is het essentieel om jullie kind(eren) niet alleen te laten en steun te bieden waar nodig. Laat ze niet kiezen, laat ze niet alleen, laat ze geen slachtoffer worden van onderlinge problemen met partners. Zij hebben hier niet om gevraagd en hoewel ze dit wel zo voelen, het is niet hun schuld. Wees vooral de ouder die u hoort te zijn, houd van uw kind en laat het weten dat het altijd bij u of bij uw partner terecht kan. U bent en zult altijd een ouder zijn, dat verandert niet na een scheiding.

Ik heb een vraag. Mijn ouders zijn al 4/5 jaar gescheiden. Ik woon week om week af bij mijn moeder en vader. Maar ik woon nu sinds 8 weken bij mijn moeder omdat mijn vader en stiefmoeder ruzie hadden. Mijn vader geeft mij daar degelijk ook de schuld van. Mijn vader heeft voor mijn ogen gehuild en gezegd dat het ook mijn schuld was niet helemaal maar wel dergelijk. Hij wil dat ik weer bij hem kom wonen maar ik durf niet te zeggen dat ik dat niet meer wil. Ik heb wel tegen hem gezegd dat ik bang voor hem ben. Er is veel maar maar dat ga ik niet allemaal type. Maar dus mijn vader wil dat ik mijn stiefmoeder ga opzoeken en met haar ga praten maar ik durf niet en ben met de doods bang voor haar. Ik moet dat doen omdat ik alles moet oplossen maar ik durf niet ik ben er zat van dat ik altijd alles moest oplossen en de postduif was. mijn vraag is dus wat moet ik doen?

Mijn ouders zijn net een half jaar geleden gescheiden en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik woon bij mijn moeder en slaap 1 keer per week bij mijn vader en eet er twee keer per week. Ik weet dat mijn vader er heel eeg mee zit dat ik niet zo vaak langs kom maar ik ben gewoon liever bij mijn moeder. Wat kan ik er aan doen dat ik me minder schuldig daarover voel?

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn nu ongeveer 9 jaar uit elkaar. In de eerste jaren na de scheiding ging het eigenlijk nog wel redelijk goed. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en daar ben ik bij in komen wonen. 1x in de 2 weken ging ik dan een weekend naar mijn vader, dit veranderde toen mijn stiefmoeder kwam. Zei begon steeds meer te bepalen. Het contact tussen mijn moeder en vader verdween, en ik kwam er tussen te zitten terwijl allebei de kanten ruzie hadden. Toen mijn vader trouwde met mijn stiefmoeder, veranderde nog meer. Mijn vader begon steeds meer interrese te tonen en we deden steeds minder leuke dingen samen zoals naar een voetbalwedstrijd of een middag vissen. Nu zijn er de afgelopen weken/maanden heel veel discussie over vanalles. Alles wat ik voorstel is verkeerd. Mijn stiefmoeder regelt dit allemaal, terwijl ik overleg met mijn vader. Als ik hier dan wat over zeg dan is hij het altijd met haar eens.... Heeft iemand een paar tips hoe ik hier mee moet omgaan? Groeten

ik heb bestwel een groot probleem waar ik al lang mee zit en ik niet weet wat ik dr mee moet, mijn ouders zijn nu iets meer dan 10 jaar gescheiden, en opzich heb ik daar geen moeite mee. Mijn vader heeft een vriendin (al meer dan 9 jaar) en we wonen (mn zusje, vader, stiefmoeder en ik) al 9 jaar samen als gezin. ik ga om t weekend dus naar hun en elke woensdag. helaas is het 3 jaar geleden ongeveer mis gegaan. Wat er is gebeurd is niet heel belangrijk. Ik ben wel naar rechters, kinderadvocaten, psychologen en praatgroepen geweest. toen dit allemaal voorbij was (na 2,5 jaar) ging t een half jaartje overal goed. tot 2/3 maanden geleden. Ik heb nooit zo'n hele goede band gehad met mn stiefmoeder maar 3 maanden geleden is dr zo'n erge ruzie tussen mij en haar geweest (daarna ook tussen haar en mn vader) dat ik ben weggelopen. ben 2 dagen later terug gekomen en hadden we t een soort van uitgepraat. helaas een maand later ongeveer is t weer gebeurd weer zo'n hele heftige ruzie, het onderwerp is niet zo groot of erg maar zij begint dan zo hard tegen ons te schreeuwen en op tafel te slaan en te gillen en ons zwart te maken. toen heb ik gezegt dat ik bij mn moeder gjng wonen. dit vond ik heel erg voor mn vader. uiteindelijk ben ik na een week terug gegaan en heb t weer een soort van uitgepraat. nu gaat mn stiefmoeder aan zich zelf werken bij een psycholoog (omdat ze nu deperessief is) maar t gebeurd nu eigenlijk bijna elke keer als ik kom. Nu wil ik eigenlijk niet meer komen, of ik wil dat mn vader t met haar uitmaakt. (daar zat ie overna te denken) maar ik weet niet hoe ik dat moet zeggen, want ik ben bang dat ze weer zo flipt en dan begin ik weer te trillen en weet ik niet meer wat ik moet zeggen en krijg ik buikpijn. weet iemand wat ik moet doen, ik zit dr echt door heen en ik zie dr zo tegen op elke keer om dr heen te gaan. (mn band tussen mij en mn vader is wel super goed en hem wil ik eigenlijk niet kwijt, maar ik wil niet meer met mn stiefmoeder samen wonen. x