Hoi allemaal vinden jullie het ook moeilijk dat je ouders gaan scheiden terwijl je zelf in de puberteit zit en eigenlijk alles al moeilijk genoeg is?

Hallo ik ben peter. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was, ik kan me niet veel herinneren van die tijd ( gelukkig). Ik heb 3 broers toen d'r tijd ik en me broer boven mij ( paul) gingen na de scheiding van mij ouders met me moeder mee en me twee oudste broers gingen naar me vader. Na een jaar alleen te zijn geweest had me moeder een nieuwe vriend gevonden in spakenburg via een relatie bureau . Dus toen zijn we naar spakenburg verhuisd. Waar me moeder weer op nieuw getrouwd is met die man. In spakenburg heb ik echt me hele jeugd gewoont. Hele mooi en leuke tijd. Maar ook wel al momenten gehad dat je die echte familieband mist. Stiefvader voelt nooit als je eigen vader. Dus van groep 1 tot en met groep 8 in spakenburg gewoont. Na 7.5 jaar is de relatie van me moeder met haar tweede man kapot gegaan. Waarna ze een jaar alleen is geweest. In die tijd heeft ze wel dates gehad. Tot op een dag toen ze zei we gaan verhuizen naar Drenthe mama heeft daar een nieuwe vriend. Ja wat kun je als kind, helemaal niks mee gaan en accepteren dat het zo is. De avond na de musical in groep 8 zijn we gegaan. Zonder afscheid kunnen nemen van me vrienden. Wat heel veel impact op me had, maar wat ik ook snel weer weg stopte want ik moest door. Weer een nieuw leventje opbouwen, nieuwe vrienden, nieuwe omgeving. Ver van het vertrouwde waar ik me basis had gelegd voor me toekomst. In Drenthe is me moeder opnieuw getrouwd met die nieuwe man. Als ik over die tijd na denk, is het ook beetje als een waas voorbij gegaan. En heb ook echt momenten gehad dat ik me echt klote voelde, en me zelf afvroeg waarom gebeurt dit allemaal. Maar heb er nooit over gepraat, en heb altijd in een modus geleefd door gaan en niet te veel bij stil staan. Na 3 jaar is dat huwelijk ook gestrand van me moeder met die man. Na dat gestrande huwelijk ben ik op de camping gaan wonen met me moeder en me broer Paul. Die is na 1.5 jaar bij me vader gewoont te hebben ook naar Drenthe gekomen. Omdat hij niet bij me vader kon aarde. Dus toen woonde we op de camping. En die tijd was voor mij echt een diepte punt voor me gevoel. Heb me heel veel eenzaam gevoelt in die tijd, had weinig vrienden en was heel onprettig. Ik kan het beter beschrijven als een k*t tijd. Na een half jaar op de camping kwam er weer wat goed nieuws. We gingen terug naar spakenburg!! Mensen uit spakenburg hadden geregeld dat we terug konden naar de plek waar ik me thuis voelde. Weer was me moeder een 2 jaar alleen en toen had ze een nieuwe vriend. Waar ze weer mee ging samen wonen, dus dat betekende weer verhuizen. Alleen toen heb ik de keuze gemaakt om niet meer te gaan. En ben ik bij een maat gaan wonen( rick ). Na een half jaar of een jaar ben ik ook mezelf gaan wonen. Ik had toen een leeftijd van 18.5 jaar ik was zo blij dat ik in spakenburg kon blijven wonen. Van toen ben ik me eigen leven gaan bepalen, mocht ik me eigen boontjes gaan doppen. De baas waar ik toen de tijd voor werkte heeft smerig misbruik gemaakt van mij. Veelste veel uren voor veelste weinig geld. Maarja wat weet ik daarvan als niemand jou daar op wijst. Dan denk je dat dat normaal is en dat iedereen dat doet. Gelukkig werk ik nu voor een goeie baas. Maar dit alles heeft me gevormd wie ik nu ben. Ik kan moeilijk me gevoelens uiten, echt me emotie kunnen uiten. Ik stop het altijd weg. En er komt elke keer moment waarop ik het niet meer kan houden. En ik barst dan uit elkaar, en zit echt doorheen en huil in me eentje. Of ik huil waar iemand anders bij is en ik er dan over praat. Ik ben wel benieuwd of er nog meer mensen zijn die moeilijk hun emotie kunnen uiten. Laten zien wat je echt voeld en hoe je er echt overdenkt. Ik ben blij dat ik zo me verhaal heb mogen doen.

Ik heb gescheiden ouders en dat zij voordelen en nadelen. :( / :)

hoi ik ben een meisje . ik word vaak genegerd door me ouders. ik heb ook vaak ruzie met ze. mijn vader drinkt veer en ik kan niet met hem praten. ik kan me ook niet meer goed op school letten. ik mis lessen en haal veel onvoldoendes WAT MOET IK DOEN bedankt geschreven door een wanhopig meisje

Hallo, Mijn ouders zijn sinds een paar maanden gescheiden, ik heb er toen voor gekozen om bij mijn vader te wonen. Mijn broertje van 14 ook. Mijn 2 zusjes (13 & 5 jaar) en mijn andere broertje (11 jaar) zijn bij mijn moeder gaan wonen. Mijn vader woont in Zuid-Limburg en mijn moeder in Friesland. Nu wil ik dus graag bij mijn moeder gaan wonen, omdat ik mijn broertje en zusjes erg mis en het bij mijn vader niet meer zo gezellig is. Ik heb het al met mijn beide ouders besproken alleen mijn vader zegt steeds dat ik er goed over na moet denken enz. maar ik weet het al. Ik wil zelf zo snel mogelijk naar mijn moeder toe. Wat moet ik nu doen?

heyy ik ben een meisje en ik woon op een groep. een soort weeskind alleen heb ik wel ouders. ik wil graag naar huis toe. de kinderen hier sluiten mij vaak buiten en doen als of ik er niet ben. ik ben al een keer weg gelopen als ik dat doe dan ben ik er opeens wel en word ik ge respecteert . de groepleiding heeft soms ook nare benoemingen voor mij . een keer heeft een groepsleiding mij benoemd als hoer. ik weet niet wat ik moet doen ik wil dit niet moet ik door gaan met verkeerd gedrag en weglopen want dan zien ze me staan. of moet ik het niet doen ik weet het niet met vriendelijke groet : wanhopig meisje

Hoi, Vlak na mijn geboorte gingen mijn ouders scheiden. Nu 10 jaar later doet mijn vader heel vervelend tegen mij en mijn moeder. Hij zegt nare dingen bijvoorbeeld; hij noemt mijn moeder een psycho en mijn grootvader een idioot. En mijn vader drinkt heel veel daardoor is hij zijn baan kwijt geraakt en moet hij zijn huis verkopen. Ik weet niet hoe ik hier goed om mee moet gaan gelukkig heb ik wel een kinderpsycholoog die mij helpt. Ik hoop dat jullie advies kunnen geven en ik wens jullie veel sterkte met jullie eigen gescheiden ouders problemen. van Roan

Hallo In dit topic wissel ik een beetje qua onderwerp. Dus ik dacht ik zet hem hierin. Ik zal even beginnen bij het begin, ik was 12 a 13 jaar toen mijn ouders gingen scheiden, ik ging verhuizen. Ouders kregen allebei een nieuwe partner. Nja boeit allemaal niet zoveel.. Ik woonde na de verhuizing in ieder geval in het zelfde dorpje (bij mijn moeder) en mijn vader woonde daar ook dus daar was ik regelmatig. Toen ging ik ook nog vaak leuke dingen doen met mijn vader. Zoals dagjes pretpark ect.. En mijn vader heeft altijd gezegd, als het van mijn moeder mocht ik gewoon bij hem mocht wonen als ik dat wilde Maar helaas moest ik na een tijd verhuizen, zon half uur verderop, waar ik het niks vond, ik zat/zit gewoon niet lekker in mijn vel waardoor ik zei: ''Pa, ik wil bij jou wonen!, mag dat'' waarop hij nee zei, Ik zei daarna dat hij dat gezegd heeft, dat het mocht. En hij zei dat hij het nooit gezegd heeft Dit is even doorgegaan, toen ben ik met mijn moeder nog verder gegaan, 45 minuten verderop (fietsen) dit is helemaal niks waard ik ben al me spullen kwijt heb alleen een bed helemaal niks meer alleen bed en laptop De rest ligt bij me vader ivm te weinig ruimte Maar me vader zag het een soort van in, dus hij zei dat ik ieder weekend mocht komen ipv om de 14 dagen. Nou, ik was daar al blij mee.. En nu begint hij de laatste tijd een beetje overdreven te doen als ik wil komen, laatst zat hij zelfs te schreeuwen en ik snap er niets van. Hij wilt ook dat ik ieder weekend niet meer kom Maar ja, ik wil gewoon ALTIJD er zijn als hij aan mij ligt. Wat moet ik doen?

hey, Ik heb eigelijk een probleem en weet niet goed hoe ermee om te gaan. Mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden en mijn stiefmoeder was soms leuk, dan weer niet, hing eigelijk af van periodes. Ik heb een stiefbroer (19) en halfbroer (8). 2 maand geleden ging mijn vader en stiefmoeder op verlof vertrekken, het weekend ervoor zei ik dat ik vanaf maandag bij hun ging blijven (voor op de poezen te letten), waarop ik als antwoord van mijn stiefmoeder kreeg: " u stiefbroer wilt ook eens alleen zijn met zijn lief, kan je niet later komen?" dus zei ik:" oke ik zal dan wel vanaf woensdag tot bij jullie komen". Die woensdag ging ik dus naar mijn vader, mijn vader zegt mij dag, niets speciaals, tot wanneer mijn stiefmoeder naar beneden komt en zegt: "wat doe jij hier, da was toch niet de afspraak !!". op dat moment heb ik gewoon mijn valies terug vastgenomen en ben ik kwaad in mijn auto gestapt zonder iemand nog dag te zeggen. Die avond kreeg ik een berichtje:" Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik bel je morgen wel". De andere dag... mijn vader heeft mij niet gebeld hoor... 3 weken geleden had mijn vader gebeld om te vragen wanneer ik nog eens langskwam, veel zin had ik hier niet in, maarja ik ben dan 1 nacht daar blijven slapen, het was een dag vol gênante stiltes en raar qua gedrag, ik was blij dat ik terug bij mijn moeder kon zijn. Toen ik vertrok zei mijn vader:" als je nog eens komt voor je op verlof vertrekt zal ik u nog een cent geven" dat is precies een manier om mij tot bij hun te lokken. Klein detail: ik en mijn stiefbroer studeren nu allebei verder, hij leerkracht lager, ik bedrijfsmanagement. Hij wordt met al zijn taken en opdrachten en ook echt serieus ALLE taken en opdrachten geholpen door zijn moeder (mijn stiefmoeder dus), ik kan niet echt om hulp vragen want ik heb niet veel werkjes voor school. Ik vind dat ZO oneerlijk.. hij heeft maar 1 herexamen en ik heb er 7, hierover voel ik mij dus zo slecht omdat hij constant wordt geholpen en ja ik kan niet eens om hulp vragen. Elke keer met de examens hoop ik zo hard dat hij veel herexamens heeft, maarja :/ Hebben jullie enig idee hoe ik dit moet aanpakken met mijn vader..? groetjes M.