Elke keer als ik bij mijn vader ben en ik wil afspreken om met mijn vriendinnen naar het dorp te gaan of een frietje eten of ik wil de stad in en vraag mijn vader om geld.Dan krijg ik een preek over dat hij allimentatie betaald en dat ik wel een bepaald bedrag op mag maken maar dat mijn moeder dan de helft moet terug betalen.. Ik durf het al bijna niet meer te vragen en zie erg op tegen de weekenden bij mijn vader... Ik bespreek het wel met mamma en daar kan ik wel terecht, ze vind dit ook niet leuk dat mijn vader daar steeds over begint. Ze heeft me beloofd er met hem over te gaan praten maar ik wilniet dat ze ruzie krijgen pff

Hoi allemaal, Mijn moeder en vader zijn al meer dan 12 jaar gescheiden, en ik ben 12. Ik woon al 12 jaar bij mijn moeder, maar dat wil ik niet meer. Steeds vaker word ik verdrietig wakker met het gevoel dat ik écht weg wil, ik wil écht naar mijn vader. Een keer toen ik nog heel klein was, heb ik al een keer gezegd: ,,Mama ik wil bij papa wonen." Toen werd ze heel verdrietig, dus durf ik het niet nog eens te zeggen. En ja, ik ga elk weekend naar mijn vader toe en dan ben ik HELEMAAL Happy! Op de (middelbare) school bij mijn moeder is het wel Oké, maar ik wil ondanks alles bij mijn vader, wat moet ik doen...

Hi, Dus iedereen hier heeft ouders die al gescheiden zijn of zekerweten dat ze gaan scheiden, maar ik zit dus nu al sinds voor de zomervakantie in een twijfel situatie die steeds erger wordt. Mijn vader woont onderhand wel ergens anders maar mijn ouders blijven het proberen en dit zorgt voor veel onduidelijkheid. Voor de zomervakantie waren wij een gewoon normaal gezin, ik zag het dus helemaal niet aankomen en nu is in minder dan een half jaar alles veranderd. En het ergste Is dat ik er helemaal geen invloed op uit kan oefenen. Ik zit ook in mijn examenjaar en af en toe wordt de stress mij veel te veel. Ik denk dat ik tegen een depressie aan zit, maar heb tegelijkertijd ook een heel sterk gevoel dat ik me aanstel over alles. Ik voel me gewoon zo eenzaam en somber de hele tijd en weet niet wat ik hier mee moet....?

Hallo. Ik ben anoniem. Ik wil graag vertellen dat wanneer het leven even zwaar is. Geef niet op. Je kunt dit aan. Je verslaat al het negatieve om je heen en het positieve komt vanzelf op je af. Ik wilde dit even vertellen. Omdat je mooi bent, zoals je bent.

ik wil bij mijn vader wonen als ik 12 ben mag dat

Hoi! Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 9 ben en de eerste 2 jaar vond ik het juist leuk omdat ik nu allemaal nieuwe familie had. Nu is het juist niet zo. Ik vind het echt vreselijk daarheen te gaan. Ik woon in Almere met mijn moeder en met mijn vader, stiefmoeder ( die ik niet aardig vind ) en sinds 5 maanden mijn stiefbroertje in Limburg! Ik mag daar nooit doen wat ik wil en mijn stiefmoeder laat me nooit een eigen mening hebben. Nu ik dus een klein babybroertje heb vind ik het leuk om erheen te gaan maar alleen om mijn broertje. Als ik er dan ben ( ik ga 1 x in de 3 weken ) dan mag ik nooit met mijn broertje spelen of leuke dingetjes met hem doen. Altijd moet mijn stiefmoeder hem van me afpakken en ik kan aan haar gezicht zien dat ze het express doet. Ik heb hier al over gepraat met mijn vader en moeder. Het raakt me vader wel dat ik het niet leuk vind daar maar hij doet er niks aan. Wat moet ik doen, want ik hou zoveel van mijn broertje en vader maar mijn stiefmoeder kan ik niet uitstaan....?

Mijn ouders zijn gescheiden en nu is er een rechtzaak over bij wie ik ga wonen. Mijn zusje en ik moeten allebei naar de rechtbank voor een kinderverhoor. We moeten tegelijk maar ik weet niet of we samen verhoord worden of apart, en dat staat ook nergens. Heeft iemand dit meegemaakt of weet iemand of ik samen met mijn zusje verhoord wordt/kan worden? Aangezien we wel de zelfde tijd hebben staan op de brief... Dankjewel.

Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden en dat vindt ik helemaal prima. ze hebben allebij een nieuwe partner ik het een broertje met de zelfde ouders en twee half broertjes eentje van mijn moeders kant en eentje van mijn vaders kant. Ik woon bij mijn moeder en ik vind het hier heel fijn ik hou van mijn half broertje en van mijn stiefvader dus daar heb ik helemaal geen problemen mee. Het probleem is dat ik niks geef om mijn vader of zijn kant van de familie hij is altijd een stomme kut mongool geweest en toch moest ik naar hem toe. ze waren uit elkaar gegaan toen ik 4 was en ging om de week logeren bij de een en de ander Toen ik 8 was was hij een jaar weggegaan naar Nicaragua en vervolgens komt hij terug en geeft hij mij de schuld dat ik geen band meer met hem had! Ik ging daarna toch nog naar hem toe. Hij had vaak vriendinnen en ruzies met mijn moeder die wist dat ik niet meer naar hem toe wilde. Ik deed dan altijd of er niks aan de hand was ook al las ik stiekem de berichten die hij naar mijn moeder toe stuurde. Ik ging er 1/2 per week naar toe en dat ging tot mijn tiende zo door. Hij heeft isues, zijn kindertijd was niet plezierig. En heeft een moeilijk karakter zo moeilijk dat ik op mij tiende ben gaan opzoeken naar een reden en vond toen het bipolair disease het is een mentale ziekte die er voor zorgt dat je ineens boos, verdrietig of depressief voelt terwijl er daarvoor niks aan de hand was. Ik weet dat hij een tijd depressief is geweest en er nooit mee naar een psygoloog is gegaan. (in plaats daarvan is hij een jaar naar Nicaragua gegaan) ik hem niet geconfronteerd met het feit dat er waarschijnlijk iets miss met hem is. Op een keer begon hij ineens te praten over verhuizen naar Canada (de plek waar zijn nieuwe vriendin vandaan komt) en over mij er naartoe meenemen. Ik heb toen vervolgens netjes gezegd dat ik er niet naar toe wilde en toen begon hij ineens tegen mij te gillen! Ik rende naar buiten en belde mijn moeder of ze me kwam ophalen en vervolgends was hij ook buiten tegen me schreeuwen maar dit keer over alles wat er mis met mij was! Terwijl Iedereen ons aankeek was ik terug gaan schreeuwen over alles wat ik eigenlijk van hem vondt. Mijn moeder haalde me op en ik heb hem toen 9 maanden niet gezien. Hij heeft mij en mij broertje ook eens geslagen, we waren nog redelijk jong en ik weet dat hij er spijt van heeft maar dat maakt het nogstewds niet ok. Daarna hebben we het een soort van goed gemaakt ik moest dat van mijn moeder doen maar ik heb het nooit Ok gevonden. Ik werd hem zat en iedere keer dat ik langs kwam maakte hij irritante gemeend opmerkingen over hoe mijn broertje fantastisch was en ik niet. Ik kreeg altijd schuld als we ruzie bij hem kregen simpel weg omdat mijn broertje hem nog nooit heeft verteld dat hij hem niet moch. En denk nu niet dat ik mijn broertje stom vind wan dat is echt niet het geval. Dit was zo door gegaan tot eer gisteren en hij ineens weer mij ging uitschelden! Toen was ik er klaar mee mijn mijn moeder kwam me ophalen en ik widle eigenlijk weggaan maar toen hadden we een drie uur lang gesprek waar ik hij mij weer ging uitschelden dat na een tijdje op een normaale conversatie begon te lijken waarin hij mij had verteld dat als ik heb echt niet meer wilde zien dat niet meer hoefde we eindigden het aardig ik had hem gezegd dat ik van hem hield en anders om en alles was eindelijk goed toen werd ik vanochtend wakker en was er eindelijk over uit dat ik hem niet meer wilde zien dus ik stuur hem een beleefd bericht waar mee ik weer zeg dat ik van hem hield en dat hij mijn vader is en dat ik hoopte dat hij dat niet zou vergeten. Begint hij me ineens weer uit te schelden en te zeggen dat ik nooit van hem afkwam ik stond versteld het gesprek dat we de dag ervoor hadden waarin alles duidelijk was gemaakt leek nooit gebeurd. Ik heb alles wat ik heb gedaan altijd eerst overlegd met mijn moeder en ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen mijn moeder wilt geen rechtszaak beginnen maar ik kan echt niet meer terug. Dus ben ik online gaan zoeken naar oplossingen en nu ben ik hier... Dus mijn vraag is eigenlijk is er iets wat ik kan doen dat ervoor zorgt dat ik er niet meer naartoe moet of dat ik hem nooit meer hoef te zien? (Sorry voor de spel fouten...)

Hallo allemaal, Op dit moment is mijn thuissituatie niet al te best. 2 maanden geleden is mijn moeder er namelijk achter gekomen dat mijn vader vreemdging. Veel ruzies, tranen maar ook diepgaande gesprekken hebben plaats gevonden. Ik voel me klote, ik krijg veel steun van mensen alleen niet van de juiste persoon, ik bedoel iemannd die me begrijpt. ik vind het moeilijk met mn zussen te praten hierover.

Ik zocht dit eigenlijk op voor de grap, maar ik heb vaak moeite met het dealen met mijn gescheiden ouders dus ik dacht waarom niet. Ik haat het om naar mijn vader te gaan. Ik wil niet te uitgebreid beschrijven wat er allemaal is gebeurd, maar het komt er op neer dat ik het haat om naar mijn vader toe te gaan en het simpel weg niet meer wil. Mijn moeder staat aan mijn kant maar snapt gewoon niet hoe het voor mij is... Hij is vandaag terug gekomen na 7 weken in Polen te zijn geweest en ik moet hem dus binnenkort gaan vertellen dat ik niet meer bij hem wil wonen... iemand advies?