Hallo allemaal, Zelf heb ik geen gescheiden ouders, maar mijn vriend wel. Hij woont bij zijn moeder, samen met zn broertje en 2 zusjes. Hij is 18 en al 2,5 jaar samen met mij, en hij is ook vaak bij mij thuis. Nu zijn er een paar problemen; Zijn moeder vind dit vaak niet leuk en word dan overdreven boos. Hierdoor word mijn vriend ook boos en krijgen hij en ik met elkaar ruzie omdat hij zo opgefokt raakt door het gezeik. Afgelopen week wou hij bij me slapen, maar zijn moeder werd boos omdat hij kennelijk heel de week niet thuis is geweest (het was tenslotte kerstvakantie) maar ze was zelf ook weg naar haar nieuwe vriend. Slaat dus nergens op eigenlijk. Vervolgens word ze ook vaak boos op hem omdat zn kamer bijvoorbeeld niet is opgeruimd en mag hij vervolgens niet naar mij of iemand anders. En dat terwijl hij 18 is. Ook word zijn moeder vaak boos als het op school niet goed gaat. Nou heeft m'n vriend wel ADHD maar hij kan dit goed onder controle houden maar heeft soms moeite met concentreren. Ik probeer hem te helpen met huiswerk als dat lukt, maar dit gaat niet altijd. Hij zit nu in het examenjaar van HAVO en hij doet erg zijn best maar ondanks dat is zijn moeder nooit tevreden (bijv: hij haalt een 6 voor engels en is daar blij mee maar zijn moeder dus niet) Nu is gisteren de hel los gebroken omdat hij niet thuis was en zei ze letterlijk: zoek maar een ander huis want er is iemand die jou kamer graag wilt en het nodig heeft. Lang verhaal kort: dit blijkt zn broertje te zijn omdat die nu met het jongste zusje op 1 kamer zit. Komt dus nogal raar over. Nu is mijn vraag; wat kan ik naast een luisterend oor zijn nog meer doen? Praten met zijn vader werkt niet omdat die aan zijn moeder zn kant staat, en een psygoloog werkt ook niet. Zijn moeder, broertje en zusjes lopen bij Yulius maar die staat ook aan de moeders kant en omdat hij 18 is hoeft dit niet meer. Ik ben nu een beetje ten einde raad..

Mijn ouder zijn sinds oktober gescheiden ik heb er niet zoveel probleem mee alleen dat mijn vader in frankrijk woont en ik bij me moeder hier in nederland me broer woont bij me vader en ik vond het heel lastig om dus te kiezen tussen mijn ouder en ik heb er soms nog steetd veel moeite mee en soms voel ik me depri...ik heb ook niemand om er echt mee over te praten

Hoi Ik heb gisteren iets mee gemaakt wat best vervelend was. Ik ga elke maandag naar mijn vader, gisteren ook en toen was mijn stiefmoeder er bij. Ik vond dat heel gezellig. Toen ik naar de auto liep wilde papa (mijn vader) nog even mijn ene zus een goed en gezond nieuwjaar wensen (met mijn andere zus heeft hij ruzie). Mijn zus die ruzie had deed open en begon ruzie te maken terwijl ik in de auto zat. Na een tijdje werd mijn vader naar buiten gegooid zowat. Door die zus. Ik schrok wat mijn vader, zag ik was heel verdrietig. Hij heeft dus geen contact meer met mijn zus. Ik vind dat heel lastig want nu doet iedereen nog bozer over mijn vader en mijn stiefmoeder. Daar ben ik he el verdrietig over, kan iemand mij helpen? Ik hoop dat heel graag!!!!!!!! Xxxx iemand die alleen staat (Siene)

Hoi ik wil graag Hulp met mijn vader ik wil niet meer bij hem zijn want ik vind hem stom gisteren ging alles fout. Hij trok aan mij en ik kon niets. Ik voelden me niet fijn en onzeker toen onsnapte ik met al mijn krachten rende naar binnen naar mijn kamer bij mijn moeder thuis. Ik ben ontzettend moe . Kunnen jullie mij helpen Ik wil hem nooit meer zien help !

Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 13 was en in het begin ging alles goes, dus wou ik geen keuze maken tussen mijn ouders en bij allebei blijven. Ik wissel nu om de week. Maar sinds april heeft mijn vader een vriendin, die heeft 2 dochters. Mijn vader is een man van zeggen en vervolgens niet doen en dat is de reden waarom ik hem nu dan ook niet meer vertrouw als hij zegt dat hij iets gaat doen. Dit is echt heel lastig, want soms denk ik van: oke ik geef hem nog 1 kans. Altijd vergooit hij die kans en inmiddels voel ik me zo onprettig en gestresst door de hele situatie met mijn vader dat ik mezelf begon te snijden. NOOIT DOEN! Het is namelijk echt zonde van jezelf. Het lucht even op, maar daarna blijf je er je leven lang littekens van houden. Nadat het een keer niet wou stoppen met bloeden ben ik ook gestopt. Ik heb het een poosje geleden gezegt tegen mijn moeder en zij reageerde er heel kalm op. Toen ik vroeg ofdat ze boos was zei ze dat ze er niks aan kon veranderen. Ze wil alleen wel dat ik het in het vervolg zeg als het zo slecht met me gaat. Best begrijpelijk. Tegen mijn vader durf ik het niet te zeggen, want hij reageerd altijd heel erg heftig. Een keertje zei ik tegen hem dat ik een gesprek met de kinderrechter wou, omdat dat een onafhankelijk persoon is en hij begon me overdreven te zeggen dat hij altijd zijn best heeft gedaan, dat hij het niet snapte waarom ik dit opeens zei en hij gaf me en knuffel en liep zogenaamd verdrietig weg waarna hij zeg omdraaide en naar mijn moeder schreeuwde dit haar schuld was en dat het haar schuld was dat ze niet snel konden scheiden (vriendin was net in beeld en ze wilden gelijk trouwen, maar dat kon nog niet, omdat de scheiding nog niet klaar was.) Sindsdien durf ik tegenover hem de waarheid dat ik weg wil niet meer te zeggen. Maar ik ben inmiddels op het punt beland dat ik contact heb met mijn mentor die ook van de situatie weet en binnenkort ook naar de contactpersoon van school ga. Mijn moeder wil dat ik mijn mentor een bericht stuur dat ik volgende week een gesprek met haar en mijn ouders heb waarin ik tegen mijn vader zeg dat ik weg wil. Daar heb ik mee ingestemd en vind ik ook een goed idee, want ik weet dat er anders nog een keer komt dat ik er echt niet meer tegen kan en als ik het dan zeg komt het echt niet goed. Maar ik wil ook niet weten wat ik ga doen als ik dan misschien besluit om alles voor mezelf te houden. Ik ben alleen bang voor wat de reactie van mn vader is. Of hij reageert heel heftig of hij laat geen emotie zien (heb ik ook al eens gehad). Toen mijn moeder zei dat ze wegging hoopte ze nog dat mijn vader haar zou vragen om te blijven, maar hij liep naar de schuur en kwam terug met de mededeling dat hij een vriend had gebeld die zou komen met een aanhanger om haar spullen weg te brengen. Ik weet dus echt niet wat voor reactie ik kan verwachten. Ik stress op dit moment hier erg veel over. Heeft iemand nog tips om het makkelijker te maken? Of hoe ik tegen mijn vader kan zeggen dat ik weg wil zonder een enorm heftige reactie te krijgen? Iedereen die in een soortgelijke situatie zit: heel veel sterkte. Het is zwaar kut voor je. Alvast bedankt.

Hoi Ik ga om de twee weken een weekend naar m n vader en elke maandag om twee uur ik vind het heel erg jammer dat zijn vriendin niet kan komen om dat m n zus dat niet wil. Van mij mag dat alleen vindt ik het heel jammer omdat ik een goede relatie heb met haar, hoe moet ik hiermee omgaan? P. S. Ik vond de vorige reacties heel fijn en ik had er wat aan! Dus super bedankt en ik hoop dat jullie me weer kunnen helpen. Xxx Siene

Hoi, ik zit een beetje met een dilemma, mijn ouders zijn pas gescheiden en laten we zeggen de rede was mijn vader, hij loog,(nog steeds veel) was ontrouw en hij heeft laatst gezegd dat op het moment dat zijn eerste kind geboren was ( ik) dat hij wist dat hij hier niet voor geschikt was, en dat hij sinds dien gestopt is van mijn moeder te houden. Dit zijn niet de enige dingen die hij gezegd heeft tegen mij of tegen mijn moeder, dingen die voor eeuwig in mijn geheugen staat geschrift. Ik heb nog een zusje van 15 en een klein zusje van 11, het probleem is nu dat mijn vader nog steeds deze dingen doet, hij heeft nu een nieuwe vriendin en hij heeft dat laten weten via facebook aan ons, vanaf dien is ze altijd overal bij, en denkt dat als we bij hem zijn dat zei de baas is over ons, ze beledigd over onze opvoeding en doet precies de dingen wat mijn ma ons heeft geleerd wat niet goed is en mijn vader verdedigd haar, hij zegt dat ze gelijk heeft en zelfs als ik iets tegen hem zeg over haar of dat ik en mn zusje vrage of ze 1 weekend niet kan blijven slapen,wel komen maar gewoon niet slapen, dan zegt ze dat ze het uitmaakt met hem als hij ons voortrekt, en dan scheld hij ons uit dat wij hem geen geluk gunnen. Mijn vader wilde geen co-ouderschap , dus mijn zusjes gaan om de week een weekend naar hem toe ( ik niet meer want ik was dr helemaal klaar me dat ik zo behandeld word) . Hij heeft geen idee wat er in ons leven omgaat, en als ik een week op kamp ga naar de ardennen met school voor een week, moet mijn moeder een sms sturen van "ze is okay hoor, het was leuk", kortom het is een eikel. (Sorry) Oja nog dit, mijn moeder regelt de weekenden, en de vakanties, en brengt hem op de hoogte van alles wat er in ons leven gebeurt, als ze dat niet zou doen zou hij niet eens komen opdagen. Okay nu mijn vraag, mijn kleinste zusje kijkt heel erg tegen hem op, ze wacht elke keer als hij haar komt ophalen een half uur vantevoren al bij de deur,en als hij belt dat hij later ( een uur ofz) dan zegt ze lief "geeft niet hoor" en wacht ze gwn nog een een uur, ik haat het dat hij hier zo misbruik van maakt en het hem niets kan schelen. Maar toen ik er op een gegeven moment achter kwam dat mijn moeder alles regelden, dat hij nooit kinderen wilde en wat voor een dingen hij tegen ons zegt als we zijn vriendin tegen spreken, en wat hij over mijn moeder zegt, (wat zoveel verklaarden als die gevoelens,ik heb ook toen ik 10 was vanaf maandag al zitten wachte tot we zaterdag gingen voetballen, en meestal zei hij het dan af) maar toen ik alles wist was dat zo erg, het heeft me echt enorm opgefucked, want al die zijn denk je wat een geweldige man hij is, en dan kom je erachter dat.mijn moeder daarvoor door vuur en vlam moest gaan om dat te laten lijken. Mijn vraag, is het beter om mijn kleine zusje samen met mijn moeder op een rustige manier op de hoogte te brengen van alles (het is moeilijk om de schijn op te houden als een soort toneel stuk), of ermee wachten, tot ze er zelf achter komt, weetende hoe erg dit voor mij was. Ik vertrouw geen enkele man meer nu, ik verwacht gewoon dat hij liegt, ik wantrouw iedereeb de heletijd, het heeft echt een nummer op mij gedaan, het is to h je vader en je wilt niet dat het zo is... Dus mijn vraag, haar langzaam maar zeker in een veilige omgeving op de hoogte brengen, of wachten tot ze er zelf achter komt, en haar nu nog.laten geloven dat ze een geweldige vader heeft, tot hoelang dat dan nog duurt... ( mijn moeder heeft ook zn vader gehad en moest er zelf achter komen en dat duurde 48 jaar, ze zegt tegen mij ik had liever gewild dat iemand het mij eerder had verteld,dan was ik nooit voor zn man gevallen als je vader) Wat.is jullie oppinni? Ps:sorry voor de lange tekst :) Ik hoop dat jullie kunnen helpen, tis echt al zo lang een probleem,ik hoop dat er nu eindelijk een soort afsluiting kan zijn) Groetjes Rosa

Ik ben wel soms bij me vader. daar is harstikke Stom! Hij woont met me stief moeder en dochter. De stief dochter myrthe, kan zuren om het woord ouw en. Duso het is harstikke Stom!

ik ben soms wel bij mij stief gezin van mijn vader maar het lijkt dan wel of ik alles verkeerd doe want dan kijkt ie mij aan en ze ogen worden heel groot

Ik word morgen 13, en vanavond zijn we uit eten gegaan in een restaurant voor mijn verjaardag. Het was hartstikke gezellig want mijn ouders gewoon normaal tegen elkaar dacht ik. Blijkbaar heeft mijn vader mijn moeder gebeld toen we thuis waren en tegen haar gezegd dat ze minder moet eten als wij er bij zijn, ter voorbeeld. Mijn moeder is te dik en dat vind ze erg vervelend. Blijkbaar doet mijn vader dit soort dingen vaker. Vandaag heeft ze er een stop achter gezet en heeft het aan mij vertelt en is komen uithuilen. Ik schaam me gewoon dat hij mijn vader is. Hoe kan hij zoiets doen?! Toen mijn vader en moeder nog getrouwd waren pushte hij haar al vaker dat ze moest afvallen. In zijn ogen moet dit normaal zijn. Ik ben van plan om morgen langs zijn huis te gaan en hem is flink te waarheid te gaan vertellen,hij is geen KLEUTER meer! Hij zou dit soort dingen beter moeten weten. Het lijkt wel alsof ik de VOLWASSENEN ben hier. Hij houd geen enkele rekening met andermans gevoelens, behalve die van zijn vriendin. Wanneer ik bij hem ben doet hij ook heel vervelend tegen mij. Mijn moeder heeft me vanavond vertelt dat ze denkt dat hij zo doet omdat hij het niet meer tegen haar kan doen. AAAH ik haat mijn vader zo erg! Ik snap gewoon niet hoe zijn brein werkt. Hoe kunnen de dingen die hij doet überhaupt bij hem opkomen?! Maar morgen vier ik mijn verjaardag bij hem. Mijn moeder zou ook komen maar heeft er door vanavond erg veel moeite mee.. Ik ook eigenijk.. Wat moet ik nou doen?