Vandaag vond ik in een van mijn overvolle lades een oud dagboek schrift. Ik las de woorden die ik in de tijd van 2004 tot 2008 had geschreven, ongelofelijk wat er allemaal in 10 jaar tijd veranderen kwam. In eerste instantie werd ik emotioneel toen ik dat schrift zag, ik dacht aan de tijd dat dat schrift op de piano lag en mijn moeder nog op die piano liedjes speelde voor mijn broertje mij en mijn vader. Ik dacht dat ik de scheiding al lang verwerkt had maar ik kreeg het nu toch wel lastig toen al die herinneringen naar boven kwamen. Daarna moest ik ook meteen denken aan alle veranderingen die de scheiding mij heeft gebracht, en ja die zijn eigenlijk ook positief. Mijn moeder heeft een schat van een vriend, en is nu weer helemaal gelukkig. Mijn vader heeft weer een vriendin en heeft vorig jaar weer een kleine gekregen, van wie ik ook heel veel hou. Deze veranderingen waren eerst lastig, maar hebben mij gemaakt zoals ik nu ben. Gister bezocht ik met mijn vader een open dag van een universiteit, na die open dag zag ik mezelf al helemaal geneeskunde studeren en op kamers wonen. Toen dacht ik aan mijn vader, het lijkt mij heel gek als je ene kind straks nog niet eens op de basisschool zit en de ander al het huis uit is en naar de universiteit gaat. Ik dacht eraan hoe ik nu zo mijn toekomstbeeld heb en hoe mijn vader die vast en zeker ook heeft gehad in 2004, zonder enige weet van een scheiding, een nieuwe partner en een nieuw kind. Het leven is niet voorspelbaar en gaat niet zoals jij wilt. Dat is wel uit de afgelopen tien jaar van mijn leven gebleken. Als ik de honderd jarige man die uit het raam klom en verdween maar even mag citeren: Het is zoals het is En het wordt zoals het wordt

Schei(t)ding Voor het kind zoals ik. Ik heb nooit de liefde gezien, de liefde gevoeld. Nooit de warmte gezien tussen hen, geborgenheid en veiligheid. Ik zag het niet, het was er niet. 9 was ik. Logeren met broer bij de buren verder op, buren die ik ‘oom en tante’ noemde. Ik kon niet slapen, kon altijd slecht in slaap komen bij anderen, ik voelde me niet prettig. Gespannen. Ik wilde naar huis, zocht geborgenheid, de liefde van een gezin. Hopend dat ik dat nog een moment mee zou maken, alsof ik wist dat het anders zou worden. Ik wilde de laatste kans pakken, maar het kon niet. Zij waren weg, en ik was bij de buren. De buren verder op. Een dag later. Ze waren terug, ze haalden ons op. Samen. Dat was raar, het was maar 2 huizen verder, waarom haal je samen je kinderen op? Als je voorgaande 9 jaren vrijwel nooit iets samen deed, waarom nu deze paar meter lopen wel samen? Het riep vragen op. Vragen waarvan ik het antwoord al wist, maar waarvan ik de antwoorden ontkende. Ik was 9, de jongste, maar ook de meest gevoelige op het gebied van inleving en het voelen van spanning. We waren thuis, ik gaf de hond een aai over de bol, keek haar in haar lieve bruine vertrouwde ogen, en ging zitten op de bank. Wachtend op dat wat ik zou zo horen, ook al wist ik al wat het was, ik deed m’n ogen dicht en ontkende. Deed een denkbeeldig masker op. Ik wilde het niet horen, ik wilde het niet weten, ik deed m’n masker voor, dit zou mij niet raken. Twee blauwe banken tegenover elkaar, zoals ze er al jaren stonden, precies hetzelfde. Een bijhorend kussen in alle hoeken, de afstandsbediening op de rechterleuning van de bank die uitkeek op de televisie. Vertrouwd maar benauwd, altijd hetzelfde. Ik hield van vernieuwing en experimenteren, maar die ruimte was er niet. Dit was de inrichting van het huis, en zo bleef de inrichting van het huis. Ik zat met haar op de bank, broer zat met hem op de bank ertegenover. De bank die uitkeek op de televisie. Zij begon te huilen, hij zei niks. Ik werd boos, ‘zeg het dan’ dacht ik. Terwijl ik het dacht bedacht ik me dat ik m’n masker op had gezet, het zou mij niet raken. Tegelijkertijd wist ik dat, dat niet kon. Ik wist dat dit een lange weg zou worden, eentje die misschien wel oneindig lang wordt. Die zelfs als ik volwassen ben, misschien nog steeds niet is opgehouden. Lange tijd was het akelig stil. Ik hoorde hier en daar gesnotter, en keek mijn broer aan. Het voelde alsof we van het ene op het andere moment uit elkaar werden gerukt. Alsof we hier uit elkaar gingen, alsof we dit van ‘het lot’, niet samen mochten beleven. “We gaan uit elkaar..” Daar was ‘ie.. De cruciale zin. De zin die maar bestond uit 4 woorden, maar 4 woorden die in combinatie met elkaar, voor een kind niet te begrijpen zijn. De 4 woorden die samen een zin vormen, en waar normaal achter elke zin een punt komt, weet je dat achter deze 4 woorden, die samen een zin vormen, nooit een punt zal komen. De weg volgde en we zetten onze volgende stappen. Hij bleef wonen in ons huis, het grote huis waar we zo’n tien jaar met z’n zevenen hebben gewoond en waar mijn jeugd plaats vond. Zij, ik, mijn drie oudere broers, mijn oudere zus, en de hond, vertrokken. Zij, vijf kinderen, en een hond, zonder huis. Uiteindelijk terechtgekomen op een, ik kan het niet mooier maken dan het was, camping. Een zomers bungalowhuisje waar je normaal gesproken met pak ‘n beet 3 á 4 personen zo’n één tot twee week verblijft, werd ons nieuwe huis. Het was midden in een strenge winter, een periode die een halfjaar heeft geduurd. Ik was jong, en om eerlijk te zijn, was ik me hier op de camping, in ons nieuwe huis, me van geen kwaad bewust. Ik wist wat er gaande was, en er ging veel verdriet en boosheid in me om, maar ik wist dat het goed was. Het was beter zo, het was niet meer uit te houden. Ondanks de kou, het verdriet, de boosheid, het bang zijn voor wat komen ging, kwam ik tot rust. De spanning tussen hem en haar, we zaten er niet meer in. Niet fysiek. Toen we de camping op reden was mijn eerste reactie: “Wat leuk!! Gaan we hier wonen? Nu is mijn tuin gewoon een speeltuin, kan ik elke dag op de kabelbaan, nu vind ik het wel leuk om vriendinnetjes uit te nodigen!” Hoe pijnlijk dat ook was, voor iedereen was het prettig dat ik er blijkbaar niet helemaal bij stil stond, en het positief inzag. Na bijna een halfjaar op de camping, kregen we een huis toegewezen. Het moment was daar, ik moest afscheid nemen van school. Weg van mijn vriendinnetjes, m’n lievelings meesters en juffen. De fijne en vertrouwde plek moest ik dag zeggen. Toen overviel me weer het verdriet en boosheid, die me al even had verlaten. Ik koos er toch niet voor dat hij en zij niet meer samen konden zijn? Ik heb toch niks verkeerd gedaan? Waarom word ik nu dan gestraft? ----- Dit was mijn verhaal vanaf de dag dat ik hoorde dat mijn ouders gingen scheiden, en de maanden die daarop volgden. Inmiddels ben ik 18, en waar ik destijds bang voor was, is waar. Zelfs nu ik (volgens de wet) volwassen ben, is er achter de zin van 4 woorden, nog steeds geen punt gekomen. De laatste drie zinnen van bovenstaande tekst, zullen voor veel kinderen van gescheiden ouders herkenbaar zijn. Dat kinderen zich schuldig voelen als ouders besluiten uit elkaar te gaan, is vreselijk. Voor ouders is het natuurlijk verschrikkelijk, de hele beslissing en je kinderen zien leiden, maar ik bekeek het uit mijn ogen als kind, dus kan ik de situatie alleen nagaan uit de ogen van een kind. Een kind verliest ontzettend veel in de tijd vanaf een scheiding. In mijn geval ben ik de band met m’n vader verloren. Al is de band nooit heel sterk geweest, een scheiding helpt daar natuurlijk niet aan mee. Ik heb een tijd niet meer geloofd in de liefde, schaamde me voor situaties die bij ons plaats vonden, en ben het vertrouwen in een groot deel van de mensheid verloren. Aan alle ouders, wees alsjeblieft SAMEN ouders. Voor een kind is niks zo verwarrend als van de een dit horen en van de ander dat. Ik heb van de helft van mijn jeugd geen idee hoe het is gegaan omdat ik allemaal verschillende dingen hoor. Ik weet niet meer wat waar is en wat niet. Scheidingen komen veel voor, voor mijn gevoel is het de laatste jaren een beetje een hype geworden. Lieve kinderen zoals ik, al heb je geen idee, als je naar jezelf luistert, doe je het goed. Al ben je het vertrouwen in alles en iedereen verloren, vertrouw altijd op jezelf. Blijf dicht bij jezelf, praat, en voel je ten alle tijd, nóóit schuldig. Het is nooit jouw schuld.

Hi! Mijn ouders liggen nu inmiddels een jaar in scheiding. Mijn vriendinnen weten dat maar niet alles. Ik heb namelijk thuis best heftige dingen meegemaakt waar ik me voor schaam. Aan de ene kant wil ik die dingen vertellen aan mijn vriendinnen, omdat het ontzettend oplucht, zodat ze weten in wat voor een situatie ik mij bevind en mij kunnen steunen. Aan de andere kant wil ik het juist niet vertellen aan mijn vriendinnen omdat ze dan hoogstwaarschijnlijk een heel ander en negatiever beeld krijgen over mijn familie en dat wil ik natuurlijk niet. Ik weet nu niet wat belangrijker is en wat ik wel en niet moet vertellen. Is er iemand die hier raad mee weet en mij tips kan geven? Dankjewel! Liefs

Zo. het is zover. ik schrijf een verhaal hier, op het forum. Gewoon, omdat het kan, en ik denk dat ik niet de enige ben die ooit in een vergelijkbare situatie zit. Over ongeveer een maand gaat er (DV) iets fantastisch gebeuren: ik wordt tante. Mijn broer word vader en samen met mijn broers en zus kijken we ontzettend uit naar het kleine wondertje. Tegelijk krijgen mijn gescheiden ouders wéér iets meer gemeen: ze worden beiden Opa en Oma. Opa en Oma van papa's kant. of ze nu gescheiden zijn of niet. Ding is: ik zou ongelofelijk graag willen dat het beter tussen hen zou gaan, zodat het nieuwste lid van onze familie nooit zal hoeven leiden onder het feit dat zijn of haar opa en oma niet getrouwd zijn met elkaar. Ik merk echter dat beiden het ontzettend moeilijk vinden hier mee om te gaan, of alleen al aan te denken. en denk: zou er niet een cursus/initiatief kunnen komen voor gescheiden opa en oma's ? die dan een kleinkinderen plan moeten schrijven? Ik snap dat er een heleboel emotionele drama's kunnen hebben gespeeld tussen opa en oma toen ze dat nog niet waren, maar daar heeft het kleintje toch niks mee te maken?

hoi ik ben sofie en ik ben nieuw hier en ik fint het fjn om iets met jullie te delen

Hoi, wat ik nu schrijf is misschien een lang verhaal maar het moet er echt even uit, ik weet niet zo goed wat ik moet doen... Vrijdagmiddag hadden mijn broertje en ik een gesprek met mijn vader (mijn moeder zat er ook bij), over de situatie bij hem thuis. 4 jaar geleden heeft hij een nieuwe vriendin gekregen (een half jaar na de scheiding) eerst was ze nog wel aardig maar toen ze steeds vaker bij ons kwam werd ze steeds chagrijniger en bozer naar mij en mijn broertje toe. Anderhalf jaar geleden heeft mijn vader zijn (prachtige) huis verkocht om samen met zijn vriendin in een ander huis samen te gaan wonen, mijn vaders vriendin wou niet in het huis wonen waar mijn moeder ook had gewoond. De verhuizing was natuurlijk niet leuk voor mij en mijn broertje (van nu 13). Mijn vaders vriendin weet steeds chagrijniger naar mijn broertje en mijn broertje steeds bozer naar haar, op een gegeven moment heeft hij maar besloten zich tijdens het weekend (als wij daar zijn) terug te trekken op zijn kamer. Mijn vader en zijn vriendin besloten ook om mijn moeder overal de schuld van te geven, ze kreeg volgens hun te veel allimentatie en moest zelf maar gaan werken en dat ze zich aanstelt (wat ze niet kan aangezien ze vroeger twee keer een ongeluk heeft gehad en nu daar nog steeds heel veel klachten van heeft, en ik weet dat aangezien ik de hele week bij haar woon en zie hoe ziek zij soms is). mijn vader heeft dit meerdere malen tegen mijn broertje gezegd, waar dan natuurlijk ruzie uit kwam. Nu hebben mijn vader en zijn vriendin sinds een jaar een baby en is de situatie bij hun thuis, als wij daar zijn, alleen maar slechter, ik voel me daar niet meer welkom en al helemaal niet 'thuis' nu hadden we daar vrijdag een gesprek over met mijn vader bij mijn moeder thuis, wij legden uit wat wij voelden en dat we merkten dat we het nu niet zo leuk vonden met zijn vriendin, mijn vader voelde zich aangevallen en zij dat hij dat niet kon oplossen dat hij niet altijd de 'buffer' kon zijn. Hij deed alsof hij het grote slachtoffer was. Mijn broertje heeft tijdens dat gesprek verschillende voorbeelden genoemd waarin hij benoemde wat mijn vaders vriendin had gedaan, mijn broertje moest huilen en toen gaf mijn vader wel toe dat zijn vriendin misschien een wat ander karakter had. Vervolgens vertelde mijn broertje aan mijn vader hoe hij een half jaar had gedacht dat hij zijn vader haatte, om de dingen die hij en zijn vriendin hadden gezegd, mijn broertje moest toen weer huilen en zijn 'maar ik hou wel van jou papa'. op dat punt moest ik ook wel een beetje huilen maar mijn vader leunde naar achter, ging met zijn benen over elkaar zitten en deed zijn handen over elkaar. Ik had zoiets van zeg nou dat je ook van hem houd maar in plaats daarvan zij hij 'ik zit het allemaal even te bekijken' na nog vijf keer te herhalen over dat wij het willen oplossen en wel een gesprek met zijn vriendin en hem erbij willen hebben leek het eindelijk bij mijn vader binnen zijn gedrongen. Mijn broertje gaf nog een voorbeeld (wat hij achteraf beter niet had kunnen doen), mijn vader had weer een emotieloze uitdrukking op zijn gezicht en toen zij mijn moeder 'als het zo doorgaat willen ze niet meer naar jou toe, luister nou' toen werd mijn vader boos hij ving het op als een dreigement en snauwde naar mijn moeder ' en met jou heb ik ook nog wat te bespreken.' het gesprek liep tot zijn einde, en ik zij nog, heel nadrukkelijk, tegen mijn vader en moeder 'en ik wil niet dat jullie ruzie maken, dat is voor ons helemaal niet fijn, en ook als jullie het verbergen merk ik het heus wel en daar wordt ik echt verdrietig van' mijn vader zij ja en ik zij nog een keer 'echt niet doen hè.' mijn moeder liep naar de voordeur om mijn vader uit te laten, ze deed de kamer deur dicht, en vroeg aan mijn vader wat er nou nog was (ze dacht dat wij het niet zouden kunnen horen) mijn vader werd toen heel boos en zij dat hij mijn moeder geen alimentatie meer zou betalen dat wij maar bij hem moesten komen wonen, waar we in een groot huis konden wonen en dat zij het maar uit moest zoeken. Hij bleef maar door gaan en mijn moeder werd weggeblazen bij haar eigen voordeur totdat mijn broertje besloot om er heen te lopen zodat ze zouden stoppen. Mijn moeder rende toen hard huilend de trap op. Ik had mijn vader nog nooit zo gezien als dat hij vrijdag was, tijdens dat gesprek kwam ik erachter dat hij dingen niet zo voelt als dat ik en mijn broertje doen. Dat de dingen niet tot hem doordringen, dat hij eigenlijk gewoon een soort stenen muur om zich heen heeft. Ik was geschrokt om een totaal andere vader te zien, ik voel me een soort van verraden. En toen hij zo te keer ging aan de deur schaamde ik me dat hij mijn vader is, ik had nog zo gezegd 'geen ruzie maken.' ik zit er echt ontzettend mee dat dit allemaal gebeurd is en dat mijn vader niet is wie ik dacht dat het was. Ik heb er al het hele weekend hoofdpijn van en voel me gestrest en verdrietig. Ik weet echt niet wat ik moet doen, ik moet vrijdag weer naar hem toe... iemand tips?

ik ben weinig bij mijn vader en veel bij mijn moeder mijn oma komt vaak langs ik heb twee stief broers en een stief zus een broertje en een half zusje en ik heb het vaak heel moeilijk ik mis mijn vader vaak daarom heb ik een Ipod Toch gekregen om berichten mee te sturen ik heb zo'n grote familie dat ik ze niet allemaal kan op noemen en ze wonen overweg en dichtbij ik mis ze vaak maar op school heb ik kies (kinderen in echts scheiding situatie) en dat brengt mij tot rust net zoals tekenen mijn hobby's zijn geworden over mijn gevoel praten en mijn gevoel tekenen zingen maakt mij blij tenzij als ik zielige liedjes zing

hoi, ik wil dit even met jullie delen weten jullie wat ik moet doen,mijn vader en moeder zijn gescheiden alleen mijn ouders wonen nog wel bij elkaar mijn moeder is aan het zoeken naar een ander huis maar ja, mijn vader en moeder vhadden het er met ons over dat ze misschien wel een vriend of vriendin kregen verder hadden ze nog niets daarover gezegd ik was op mijn vaders computer bezig en toen kreeg mijn vader een berichtje op facebook via de chat en dat was een mevrouw ik ken haar niet en ik ontdekte dus dat mijn vader al lang met haar aan het chatten was volgens mij is dat mijn vaders nieuwe vriendin ik zit er echt mee ik heb het niet tegen mijn moeder verteld mijn broertje weet het niet en mijn vader weet niet dat ik dat weet wat moet ik nu doen ik zit er echt mee en durf het niet aan mijn moeder te vertellen

heehee, ik ben een meisje 14 jaar oud en ik heb heel weinig contact met mijn familie. ik heb geen opa's meer en nog 1 oma die ik nooit spreek helaas. ik heb het er moeilijk mee dat ik zo weinig contact met me familie heb. als ik er over wil praten met vriendinnen dan houden ze daarna alsnog geen rekening met mij en gaan ze weer over zich zelf praten. dit maakt me heel ongelukkig. ik heb ook helemaal geen zin meer in school bijna heel me klas praat alleen maar over zichzelf. mn beste vriendin woont ver weg en me nichtjes die ik spreek die zijn al in de 20 bijna 30. dus ja.de sweer op mn school maakt het erger ik kan zelfs met sommige docenten er niet over praten. mn mentor in de eerste klas vond dat ik bloed moest laten prikken en in therapie en al dat soort dingen. mijn familie aan me moeders kant vond het raar dat ie dat zei en die waren er wel voor me. 1 tante en 1 nicht tenminste. me familie aan me vaders kant dwingen me om bij me vader te wonen zowat. me moeder huilt vaak omdat ze haar ouders terug wil hebben. ik weet me geen raad meer . wat moet ik doen zodat ik me minder derpri voel? hoe help ik me moeder? en wat moet ik doen aan me vriendinnen zodat ze weer is een keer voor me klaar staan? groetjes, mea

Hallo, Mijn ouders zijn nu zo een 11 jaar gescheiden. Mijn vader en moeder hebben na de scheiding nooit echt meer contact gehad, er was de hele tijd ruzie. De eerste paar jaren van de scheiding ben ik om het weekend naar mijn vader gegaan. Ik heb dit de hele tijd vol gehouden tot 2 jaar terug. Ik ben nu 18 en krijg dan ook een bijbaantje en ga ook stappen. Dus ik zie mijn vader bijna nooit meer. Ik heb ook geen behoeften meer om hem te zien, hij doet de heletijd moeilijk met het betalen van de alimentatie. Zo erg zelfs dat we een advocaat hebben moeten schakelen en dat het voor de rechter komt. Ik zit nu echt in een tweestrijd. Graag zou ik contact willen houden met mijn vader omdat het mijn vader is en als ik later kinderen zou krijgen zou ik het fijn vinden dat ze hun biologische opa kunnen zien. Maar aan de ander kant zou ik graag het contact willen verbreken vanwege dat hij (bijna) geen alimentatie meer wil gaan betalen. Waardoor ik een gevoel krijg dat ik niet echt meer belangrijk voor hem ben. Verder neemt hij het minimaal contact met ons op als hij 1x per maand iets van zich laat horen is het al veel. Wat moet ik doen?! Ik zit hier erg mee en als ik er al aan denk begin ik al te huilen! Xx