Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Stenen muur

Linde, 16 jaar

Familie
Hoi, wat ik nu schrijf is misschien een lang verhaal maar het moet er echt even uit, ik weet niet zo goed wat ik moet doen... Vrijdagmiddag hadden mijn broertje en ik een gesprek met mijn vader (mijn moeder zat er ook bij), over de situatie bij hem thuis. 4 jaar geleden heeft hij een nieuwe vriendin gekregen (een half jaar na de scheiding) eerst was ze nog wel aardig maar toen ze steeds vaker bij ons kwam werd ze steeds chagrijniger en bozer naar mij en mijn broertje toe. Anderhalf jaar geleden heeft mijn vader zijn (prachtige) huis verkocht om samen met zijn vriendin in een ander huis samen te gaan wonen, mijn vaders vriendin wou niet in het huis wonen waar mijn moeder ook had gewoond. De verhuizing was natuurlijk niet leuk voor mij en mijn broertje (van nu 13). Mijn vaders vriendin weet steeds chagrijniger naar mijn broertje en mijn broertje steeds bozer naar haar, op een gegeven moment heeft hij maar besloten zich tijdens het weekend (als wij daar zijn) terug te trekken op zijn kamer. Mijn vader en zijn vriendin besloten ook om mijn moeder overal de schuld van te geven, ze kreeg volgens hun te veel allimentatie en moest zelf maar gaan werken en dat ze zich aanstelt (wat ze niet kan aangezien ze vroeger twee keer een ongeluk heeft gehad en nu daar nog steeds heel veel klachten van heeft, en ik weet dat aangezien ik de hele week bij haar woon en zie hoe ziek zij soms is). mijn vader heeft dit meerdere malen tegen mijn broertje gezegd, waar dan natuurlijk ruzie uit kwam. Nu hebben mijn vader en zijn vriendin sinds een jaar een baby en is de situatie bij hun thuis, als wij daar zijn, alleen maar slechter, ik voel me daar niet meer welkom en al helemaal niet 'thuis' nu hadden we daar vrijdag een gesprek over met mijn vader bij mijn moeder thuis, wij legden uit wat wij voelden en dat we merkten dat we het nu niet zo leuk vonden met zijn vriendin, mijn vader voelde zich aangevallen en zij dat hij dat niet kon oplossen dat hij niet altijd de 'buffer' kon zijn. Hij deed alsof hij het grote slachtoffer was. Mijn broertje heeft tijdens dat gesprek verschillende voorbeelden genoemd waarin hij benoemde wat mijn vaders vriendin had gedaan, mijn broertje moest huilen en toen gaf mijn vader wel toe dat zijn vriendin misschien een wat ander karakter had. Vervolgens vertelde mijn broertje aan mijn vader hoe hij een half jaar had gedacht dat hij zijn vader haatte, om de dingen die hij en zijn vriendin hadden gezegd, mijn broertje moest toen weer huilen en zijn 'maar ik hou wel van jou papa'. op dat punt moest ik ook wel een beetje huilen maar mijn vader leunde naar achter, ging met zijn benen over elkaar zitten en deed zijn handen over elkaar. Ik had zoiets van zeg nou dat je ook van hem houd maar in plaats daarvan zij hij 'ik zit het allemaal even te bekijken' na nog vijf keer te herhalen over dat wij het willen oplossen en wel een gesprek met zijn vriendin en hem erbij willen hebben leek het eindelijk bij mijn vader binnen zijn gedrongen. Mijn broertje gaf nog een voorbeeld (wat hij achteraf beter niet had kunnen doen), mijn vader had weer een emotieloze uitdrukking op zijn gezicht en toen zij mijn moeder 'als het zo doorgaat willen ze niet meer naar jou toe, luister nou' toen werd mijn vader boos hij ving het op als een dreigement en snauwde naar mijn moeder ' en met jou heb ik ook nog wat te bespreken.' het gesprek liep tot zijn einde, en ik zij nog, heel nadrukkelijk, tegen mijn vader en moeder 'en ik wil niet dat jullie ruzie maken, dat is voor ons helemaal niet fijn, en ook als jullie het verbergen merk ik het heus wel en daar wordt ik echt verdrietig van' mijn vader zij ja en ik zij nog een keer 'echt niet doen hè.' mijn moeder liep naar de voordeur om mijn vader uit te laten, ze deed de kamer deur dicht, en vroeg aan mijn vader wat er nou nog was (ze dacht dat wij het niet zouden kunnen horen) mijn vader werd toen heel boos en zij dat hij mijn moeder geen alimentatie meer zou betalen dat wij maar bij hem moesten komen wonen, waar we in een groot huis konden wonen en dat zij het maar uit moest zoeken. Hij bleef maar door gaan en mijn moeder werd weggeblazen bij haar eigen voordeur totdat mijn broertje besloot om er heen te lopen zodat ze zouden stoppen. Mijn moeder rende toen hard huilend de trap op. Ik had mijn vader nog nooit zo gezien als dat hij vrijdag was, tijdens dat gesprek kwam ik erachter dat hij dingen niet zo voelt als dat ik en mijn broertje doen. Dat de dingen niet tot hem doordringen, dat hij eigenlijk gewoon een soort stenen muur om zich heen heeft. Ik was geschrokt om een totaal andere vader te zien, ik voel me een soort van verraden. En toen hij zo te keer ging aan de deur schaamde ik me dat hij mijn vader is, ik had nog zo gezegd 'geen ruzie maken.' ik zit er echt ontzettend mee dat dit allemaal gebeurd is en dat mijn vader niet is wie ik dacht dat het was. Ik heb er al het hele weekend hoofdpijn van en voel me gestrest en verdrietig. Ik weet echt niet wat ik moet doen, ik moet vrijdag weer naar hem toe... iemand tips?
OF

Reacties (3)

Evi

meer dan 11 jaar geleden

Hoi linde, Als ik eerst wil ik zeggen dat ik het ontzettend moedig vind wat jij en je broertje gedaan hebben. Zo het gesprek aan te gaan met jullie ouders en zo eerlijk te zijn. Ik vind het heel jammer dat het niet gewerkt heeft. Dat het eigenlijk zo'n teleurstelling was omdat je een andere kant van je vader gezien hebt. Een kant die je niet kende en die je niet leuk vindt. Misschien was het gesprek erg confronterend voor hem en voelde je vader zich aangevallen. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet jullie bedoeling was. Daarom is het misschien een goed idee om dat op te schrijven in een brief of mail. Samen met je broertje kan je nog eens schrijven hoe jullie je voelen en wat jullie graag anders willen. Vertel wat jullie van het gesprek van vrijdag vonden en vertel hem dat het absoluut niet de bedoeling was om hem aan te vallen. Het is jullie vader en jullie houden van hem. Bij het lezen van een brief kan je vader het misschien wat meer laren zaken. Hij heeft wat meer de tijd om er over na te denken wat jullie schrijven en om na te denken wat hij erover wil zeggen. Als jullie vrijdag naar je vader gaan is het misschien allemaal beetje gezakt en kunnen jullie rustig praten over een oplossing. Of misschien heeft hij die al bedacht als jullie komen. Veel succes en ik hoop dat jullie vrijdag gewoon weer zin hebben om naar jullie vader te gaan. Liefs Evi

0

Puck

meer dan 11 jaar geleden

Hoi linde! Ik heb je verhaal doorgelezen, en het lijkt aan de ene kant heel erg op mijn verhaal.. En aan de andere kant niet. Je zal denken dat je de enige bent die dit heeft maar dat is echt niet zo. Mijn ouders zijn begin vorig jaar ook gescheiden, mijn vader is weggegaan bij me moeder. En 2 maanden later had hij iets met een vriendin van mijn moeder.. Wat blijkbaar al heel lang speelt. Maar dat doet er niet toe, ik weet wat je voelt. Ik heb ook heel erg veel gesprekken gehad met mijn vader, maar hij wilt niet naar me luisteren.. Wat hij doet is belangrijk & moet jij maar accepteren. Je moeder doet alles fout blablablabla.. Dat soort dingen komen je misschien wel bekent voor. Ik kom NU nog om het weekend bij me vader. Maar me vader gaat in december bij zijn vriendin wonen, en ik heb daar echt geen zin in.. Dus vanaf dan ga ik niet meer naar hem toe, ik weet zelf niet hoe ik er mee om moet gaan want ik hou van me vader.. En ik mis hem al heel vaak! Ik weet het zelf eigenlijk ook niet.. Ik vind het ook heel erg knap dat je dit opgeschreven hebt, en het is fijn om zo je hart te luchten. Ik had er ook een berichtje opgezet maar er verder niet echt naar gekeken. Zo'n gesprek met je ouders is echt heel knap van je dat je dat wil en durfde. Ik durfde het namelijk niet, mijn moeder was heel erg boos op mijn vader, en nog steeds.. Ze haat hem zegt ze. Wel heel erg jammer dat het bij jou ook niet heeft gewerkt. Mij broertje is 11 en die heeft het er ook heel moeilijk meegehad. Hij moest van de psycholoog een brief aan mijn vader schrijven, gewoon op papier wat hij voelde. Hij had het aan mijn vader gegeven en mijn vader moest er van huilen, hij zag in hoe moeilijk het eigenlijk ook wel niet is. Ik denk dat jij of jouw'n broertje misschien ook wel een brief kunnen schrijven hoe je je voelt. En dat jullie vader het inziet. Ik zou er ook heel gestrest van worden, maar ik laat het de laatste tijd een beetje achter me. Ik spreek heel veel met vriendinnen en mijn vriendje af. Hun vertel ik ook allemaal hoe ik me voel, en dan vragen ze vanzelf wel of we iets leuks willen doen of, mijn vriendje wilt gewoon eens op de bank met me zitten & gewoon heel lang denken over iets. Dat helpt vaak! Ik hoop dat je ook hele lieve vrienden hebt, die je steunen. Want dat helpt je echt heel erg! Ik heb eigenlijk een beetje ook mijn verhaal hier gezegd, maar misschien kan je er wat ideeΓ«n vandaan halen, heeft bij mij ook geholpen. En ik hoop dat jouw'n vader in gaat zien hoe jij je voelt!! Liefs, Puck

0

Linde

meer dan 11 jaar geleden

Lieve Evi en Puck, heel erg bedankt voor jullie reacties! toen ik die vrijdag bij mijn vader kwam was de sfeer heel erg gespannen, maar s' avonds stelde mijn vader voor om kort een gesprek te hebben met zijn vriendin en ons. Ik vond het heel fijn dat hij daar aan dacht en dat hij weer wat was bij gedraaid, tijdens het gesprek gaf zijn vriendin toe dat ze soms wat kattig kan reageren en dat ze daarop zou letten en dat we met zijn allen moesten proberen het maar wat gezelliger te maken. er viel toen een hele last van mijn schouders! mijn broertje durfde niet zo veel te zeggen tijdens het gesprek en hij en mijn vader gaan nog steeds niet met elkaar om zoals vroeger maar het is inieder geval verbetert mijn vader lijkt zijn best te doen :). Mijn vader en z'n vriendin staan nog niet helemaal positief tegenover mijn moeder, wat waarschijnlijk nooit zou gebeuren maar mijn vader heeft zowaar zijn excuses aangeboden wat betreft het ruzien bij de deur. Ik ben heel blij dat dat gesprek toch nog geholpen heeft, dat werkte in ons geval beter dan de brieven die we (mijn broertje en ik) al geschreven hadden. Ik weet niet of mijn vader helemaal heeft ingezien wat mijn broertje voelde tijdens het gesprek, maar ik denk dat hij er die week daarna over heeft nagedacht en dat het hem toch wel raakte ofzo. Ik heb er inderdaad na een paar dagen met vrienden over gepraat dat hielp wel, toen kon ik het achter me laten. En puck, misschien dat je ook een brief naar je vader kan schrijven? en er met je moeder over kan praten dat je het niet leuk vind als ze slecht over jou vader praat, omdat het dan voelt alsof ze een stukje van jou beledigd? (als dat bij jou zo is, ik voel het wel altijd zo) Super bedankt voor de lieve reacties. Liefs Linde

0

πŸ“ Geef zelf antwoord op deze vraag

Deel hier jouw ervaring, tips en adviezen!

respond to letter