Mijn ouders gingen ongeveer 5 jaar geleden scheiden, toen ze dat vertelden zat ik al op het randje van een depressie en dit was de druppel. Ik heb een jaar lang er alles aan gedaan om mezelf hier bovenop te krijgen en dat is uiteindelijk gelukt. Hierdoor ben ik nooit echt bezig geweest met de scheiding. Nu ik een vriend heb en ik bij hem thuis ben zie ik hoe het ookalweer was om een gezin te zijn. Zijn ouders zijn nog bij elkaar en zijn heel gelukkig. Ik had er gister met hem over gepraat en ik begon heel erg te huilen. Ik denk dat al het verdriet dat ik altijd heb weggestopt er in een keer uit komt. Is dit normaal? Zo laat nog?

Hoi allemaal, ik wil een paar dingen even opschrijven: 1) dat ik het heel vervelend vind als mensen positieve dingen over scheiden zeggen. Ik lees vaak reacties als: ''oh maar dan kan je 2x op vakantie, 2 kamers, 2x je verjaardag vieren, dat is best leuk''. Maar dt vind ik dus helemaal niet! Mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar uit elkaar en in de zomervakantie ging ik wel twee keer op vakantie, een keer met mijn vader en een keer met mijn moeder. Ik ben heel blij dat dat kon, want ik weet dat er veel mensen zijn die niet op vakantie kunnen. Maar dan nog ga ik zo veel liever met mijn hele gezin op vakantie. Het is echt geen voordeel dat ik nu twee keer op vakantie ga. Ik ben het denk ik ook nog niet zo gewend om dingen met zn drieen te doen (ik+ouder+zusje), dus voelt het een beetje kaal. Ook is er veel minder geld, dus krijg je toch een ander soort vakantie. 2) ik word zo moe van twee huizen hebben. Op zich heeft het voordelen, want ik heb nu een huis in de stad, erg klein maar ik vind het wel leuk om in de stad te wonen, en ik heb een huis in een dorpje, waar we een grote tuin hebben en waar ik mijn eigen kamer heb, en waar het huis groter en steviger en rustiger is. Toch kan ik me zo irriteren, als ik belangrijke spullen vergeten ben en ook als ik dan heen en weer moet fietsen om het op te halen. Het kost me veel tijd die ik liever aan andere dingen besteed, maar ik moet wel die tassen inpakken. Als ik iets kwijt ben denk ik vaak dat het bij de andere ouder ligt, en dan is het daar niet, en dan moet ik weer terug fietsen, en ik frustreer mezelf dan, want ik ben het zelf vergeten in te pakken. 3) verder ben ik bang dat ik psychische problemen krijg. Dat klinkt raar, maar ik heb een aantal jaar geleden een klein eetprobleem gehad, en ik voel soms ineens weer een beetje zoals toen. En ik heb denk ik een dwangachtig ding waarbij ik heel veel aan mijn huid pulk, waardoor die er niet zo mooi uitziet. Ik heb er al een tijdje dingen over opgezocht, en het heeft een naam, dermatillomanie. Soms kan ik me echt niet beheersen, en het kost ook veel tijd, vooral voordat ik naar bed ga sta ik soms nog drie kwartier te pulken terwijl ik in mijn hoofd zeg: je moet stoppen je moet stoppen ik wil slapen. verder is het gewoon heel raar dat mijn ouders uit elkaar wilden. Vooral mijn vader wilde het, omdat hij het niet een leuk genoege relatie vond. Er is eigenlijk nooit ruzie geweest, en scheiden was voor mij echt iets dat alleen bij anderen gebeurde. Het kwam zomaar uit de lucht vallen voor mijn gevoel (ook al voelde ik de paar dagen voordat ze het vertelden wel een afstand en spanning tussen ouders), en misschien is het daarom ook zo raar in mijn hoofd. Mijn hele leven waren ze bij elkaar, en nu plotselimg niet meer. Ik heb geen aanleiding kunnen vinden waar het scheidem door kwam, wel gevraagd aan ouders, maar daar kwam geen antwoord uit dat voor mij voldoenend was. Ik heb best wel behoefte aanvergalen van andere mensen van ongeveer mijn leeftijd met hoe hun scheiding preces verliep, want soms heb ik het idee dat acheidingen niet gebeuren met ouders van jongeren boven 15. Is daar al een pagina voor waar ik verhalen van mensen lezen? Vraag: hebben mensen ervaring met twee fietsen, bij allebei je ouders 1?

Heey ik heb een probleem nou ja eigenlijk me vriendin maar ik weet niet wat ik er mee moet want kijk we zijn al 6 jaar beste vriendinnen en haar ouders zijn nu al 3 jaar in een scheiding en dus hun maken de hele tijd ruzie en alles en me vriendin die gaat het daardoor dus ook steeds slechter mee vooral op school daar haalt ze bijvoorbeeld lagere cijfers en alles en dan krijgt zei weer ruzie met haar ouders als ze weer een onvoeldoende heeft enzo maar kijk het probleem is dus ik wil haar heel graag helpen maar ik weet niet hoe want kijk mijn ouders zijn nu ongeveer een half jaar gescheiden en ik had het er heel moeilijk mee nu nog steeds wel maar toen mijn ouders gingen scheiden was het anders dan bij haar want ik wil haar helpen maar weet nii hoe want ik kan niet tegen die ouders ruzie gaan maken of er iets van gaan zeggen want het zijn niet mijn ouders ik vind het gewoon moeilijk en ook echt super stom voor haar maar weet iemand misschien wat ik wel kan doen om haar te helpen??

---

Mijn ouders hebben al ruzie sinds dat ik 4 jaar oud was. Nu ben ik 19. Ik heb hierdoor 10 jaar lang niet meer met hun gesproken. We wonen wel in het zelfde huis maar, we eten niet samen. De rede dat dit is gebeurd is omdat, ze zijden dat het mijn schuld was dat zij gingen scheiden. Ook gaven ze mij alleen maar, aandacht als ik iets goed had gedaan of een goede prestatie op school of sport had geleverd. Verder kreeg ik geen aandacht. Hierdoor voelde ik mij verwaarloosd. Ik wil graag uit huis maar, weet niet hoe en hoe ik dit moet regelen. Sommige mensen zeggen dat ik thuis moet blijven omdat, ik negentien ben andere zeggen dat ik een keer aan mij zelf moet denken dat zijn mijn vrienden. Want ik heb wel 10 jaar lang geprobeerd met ze te praten. Maar, als ik dit deed hadden ze nooit tijd of ze zijden dat ik maar een man moet worden en stoppen moet met zijken. Maar, als zij iets te zeggen hadden kon dat wel. Hierdoor voel ik mij erg onbegrepen en alsof mijn ouders niet eens van mij houden. Daarom wil ik weg en mensen leren kennen die mij positieve energie geven

Hallo, Mijn ouders zijn al ongeveer 1,5 jaar gescheiden. Ik hoorde het op een woensdag en ik hoorde gelijk die donderdag al dat mijn vader een andere vriendin had. M'n wereld storte echt in! nu zijn we 1,5 jaar verder en de vriendin van mijn vader is echt een bitch! Ze vertelt iedereen in het huis wat precies te doen en als je dat niet doet dan wordt ze boos. M'n moeder heeft ook een nieuwe vriend en hij is heel anders hij is leuk aardig en doet altijd gezellige dingen met me. Mijn vader ging vroeger altijd mee als ik een weekend ging zeilen in Friesland en daar dan ook overnachte. Sinds m'n vader een vriendin heeft gaat hij nooit meer mee want dat vindt z'n vriendin niet leuk als hij een weekend weg is. Ik vind dat echt super jammer want dat waren de enige momenten dat we even met z'n tweeën waren. Hoe zou ik dit kunnen aankaarten bij m'n vader? En hoe zou ik kunnen vertellen dat ik het irritant vindt dat mijn stiefmoeder niet alles te zeggen heeft in huis?

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Elk moment , elk gevoel gaat met je mee want op zo'n moment dat je ouders niet meer van elkaar houden doet gewoon pijn. Want ze hebben je inmiddels laten opgroeien en laten zorgen voor de persoon die je nu bent. En tja dan gebeurt het . Je vader/moeder gaat ergens anders wonen en dan weetje dat het gezin niet meer compleet is en dan ben je weer zo'n iemand met gescheiden ouders (wat er zo veel zijn) elk moment en elk gevoel dat je voor de scheiding had is gewoon in een keer weg. Natuurlijk word je zelfstandig en weetje dat het niet meer kan zijn zoals vroeger maar dat wil toch niet zeggen dat je altijd vrolijk moet blijven. Me zus heeft hierop ook over mij geschreven en ik weet dat ze dat heel serieus heeft gedaan want ze geeft om me en ze wilde haar verhaal delen en ik ben heel trots op der want niet ieder mens praat over haar/zijn gevoelens ik hoop dat veel kinderen en volwassene naar haar verhaal kunnen luisteren want ze heeft geschreven over de thuis situatie en ik weet dat ze bijna 18 is al bijna volwassen maar dat wil niet zeggen dat ze er niet moeilijk mee heeft . Hoe oud je ook bent of word zo'n situatie doet gewoon pijn en ik zeg altijd ieder huis heeft zijn kruis maar sommige hebben er net effe iets langer last van .

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Beste iedereen, Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden gescheiden. Omdat ik in 14 dagen 9 dagen bij mijn moeder en 5 dagen bij mijn vader ben, wilde mijn vader niet alleen zijn of zoiets en nu heeft hij een vriendin. Ik vond het erg moeilijk toen hij het afgelopen zomervakantie vertelde, maar toen we in Griekenland waren (terwijl we normaal nooit verder dan Frankrijk gaan) zat hij elke dag minstens een uur met haar te bellen en zelfs toen we naar een stadje gingen zat hij alleen maar naar cadeautjes voor haar te zoeken, en belde zelfs met haar. Na de vakantie moest ze elk weekend dat we bij onze vader waren komen, en ze maakte hele stomme opmerkingen, zoals, toen we een keer boos waren: "en wie blèrde er het hardst?". Ook scheldt ze erg veel met Oh My God (ze zegt dat ze christelijk is), maar toen ik aangaf dat ik dat vervelend vond werd mijn vader boos en zei dat ik en mijn zus dat ook vaak zouden zeggen. Ik ben zelf christelijk en ik vind het verschrikkelijk dat hij dat beweert. Ik en mijn zus en zusje voelen ons daardoor genegeerd, boos en bang, maar als we er iets van zeggen wordt hij boos en zegt dat hij echt wel rekening met ons houdt. Ik merk er helemaal niks van. Laatst had ik 2 proefwerken op maandag (ik zit in de 3e) en aangezien ik op zaterdag geen tijd had wilde ik op zondag gaan leren. Hij had die ochtend 3 uur met zijn vriendin gebeld, en mijn zusje had er genoeg van en liet dat uiteindelijk aan hem merken ook. Hij was die dag heel chagrijnig, ook omdat we met zijn vriendin en haar kinderen naar de film zouden gaan en dat toch afgezegd was. Steeds als we vragen waarom iets zo gaat of waarom ze iets besluiten krijgen we "dat zijn dingen voor volwassenen" als antwoord. Toen ik zei dat ik heel veel huiswerk had, zei hij dat ik meteen maar moest gaan leren en dat we na het eten dan samen wat konden doen. Dat samen wat doen is meestal zeuren op elkaar en er hangt altijd een gespannen sfeer. Ik werd boos, want met mijn perfectionisme en faalangst (dit klinkt heel erg als vragen om aandacht, maar het is niet heel erg of zo en dat is gewoon een dingetje van mij :)) leer ik het liefst ook na het eten, gewoon omdat ik het dan beter ken. Toen ik dat zei pakte hij mijn mobiel af en moest ik maar gewoon aan één stuk door gaan leren, maakt niet uit dat ik mijn mobiel voor magister, muziek en een pauze tussendoor gebruik. Ik vind het verschrikkelijk dat hij steeds zo doet, want die "gezellige momenten samen" zijn hartstikke stom en we moeten van hem van alles samen doen. Hij zegt van wel, maar ik heb gewoon het gevoel dat hij niet van ons houdt en alleen aan zijn eigen geluk denkt door alleen maar met zijn vriendin bezig te zijn en ons geen tijd en ruimte te geven. Mijn moeder steunt me gelukkig wel heel erg, maar er is ook weinig wat ze aan deze situatie kan doen. Alvast heel erg bedankt en succes met jullie situaties, Danique

Hai,

Ik heb me op dit moment opgesloten in de badkamer. Ik heb heel erg ruzie met mijn vader gehad. Het ging over iets heel kleins, namelijk of ik hielp koken. Ik was heel moe van hockey vandaag dus ik vond dat ik met de dieren voeren en de tafel dekken genoeg had gedaan, maar hij werd super boos. En ik vermoedde dat hij eigenlijk zo boos werd omdat mijn moeder bij een vriendin is gaan eten. Ik wist zeker dat hij meer boos op mijn moeder was dan op mij toen ik een vriendin belde (ik was al op de badkamer) en hij meteen boos riep: 'Ja, bel mama maar weer!'. Het is al vaker gebeurd dat hij boos op me werd vanwege iets wat mijn moeder had gedaan, helemaal sinds zij heeft gezegd dat ze bij hem weg wil. Ik voel me verschrikkelijk en ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf nu echt niet uit de badkamer. Heeft iemand tips? Ik weet het echt niet meer... Liefs, J.