Hebben jullie het ook wel eens moeilijk met de scheiding.

ik moet over twee dagen naar de rechter om te praten over mijn keuze in woonsituatie/ co ouderschap. Ik ben nu om de twee weken van vrijdag op zondag avond bij mijn vader. Ik kan niet meer goed opschieten met mijn vader sinds dat ik 8 jaar ben. We lijken heel veel op elkaar, daardoor straft mijn vader altijd alle slechte eigenschappen van mij die hij ziet af. Als mijn zus iets doet wordt hij niet boos , en bij mij kan hij ineens uitflippen. Ik voel me altijd al ongelijk en oneerlijk behandeld. Nadat mijn vader op een dag niet meer thuis kwam en reageerde nergens meer op. Hij zat bij wat nu zijn vriendin is. Mijn ouders zeiden dat ze elkaar nog een kans zouden geven, maar een maand later had mijn vader dus die nieuwe relatie. Ik heb voor mijn gevoel niet genoeg tijd gekregen om aan haar te wennen, en als we bij mijn vader zijn loop ik voor hun beiden op mijn tenen. Het is daarna tussen mijn vader en mij weer een tijd goed gegaan, maar nu gaat het weer een stuk slechter. Dus ik heb nu bij de rechter twee keuzes die ik kan maken; 1 ik zeg dat ik de weekenden ok vind en maak mensen blij zodat ze niet moeilijk voor mij hoeven te doen. (vooral mijn moeder vrije tijd gunnen met haar nieuwe vriend) 2 ik kies voor mezelf en minimaliseer het contact met mijn vader. Ik heb het heel zwaar met deze keuze, want ik ben bang dat mijn zus en mijn vader en zijn vriendin het aanstellerij vinden. Terwijl, hij weer niet eens dat deze keuze er is, omdat hij niet naar me luistert. Hij vindt dat het allemaal ok gaat, want ik laat niks meer merken. Dus het voelt ook als een geheim tegenover hem. Ik heb een jaar eerder het contact proberen te verbreken, maar hij heeft zichzelf het weekend erna toch weer zo weten te draaien dat ik weer een heel weekend bij hem moest zijn... Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik heb twee proefwerken morgen, maar ik kan me niet meer concentreren, ik heb nu steeds een soort paniekzender wat me alsmaar bezig houdt.

Mijn vader is nog steeds vaak bij mijn moeders ouders, dus zijn ex-schoonfamilie maar mijn moeder gaat er helemaal paranoia over doen. Mijn vader heeft alleen zijn moeder nog en die is best moeilijk en woont ver weg.

Hallo allemaal, Ik kreeg in de zomer te horen dat mijn ouder gingen scheiden! Dat moment zal ik nooit meer vergeten! Vanaf dat moment zal mijn leven voor goed veranderen! Alles werd anders.... Niks was meer het zelfde en ik hield altijd in mijn achterhoofd dat mijn ouders altijd zeiden dat ze nooit zouden scheiden voor ons (de kinderen). Maar toen gebeurde het toch! Ons gezin is gewoon kompleet verwoest. Maar laatst zei mijn vader iets bijzonders: we zullen altijd met z'n vijfen blijven. En dat zal nooit veranderen!! Dat is ook zo!! Maar het idee dat je gewoon niet de twee ouders bij jou kan hebben die jou tot wie je nu bent hebben opgevoed. Dit is de moeilijkste piriode uit mijn leven. Ik weet niet hoe ik dit kan verdragen en ooit hier boven op kan komen! Kan iemand mij misschien helpen?

Hallo allemaal, Ik kreeg in de zomer te horen dat mijn ouder gingen scheiden! Dat moment zal ik nooit meer vergeten! Vanaf dat moment zal mijn leven voor goed veranderen! Alles werd anders.... Niks was meer het zelfde en ik hield altijd in mijn achterhoofd dat mijn ouders altijd zeiden dat ze nooit zouden scheiden voor ons (de kinderen). Maar toen gebeurde het toch! Ons gezin is gewoon kompleet verwoest. Maar laatst zei mijn vader iets bijzonders: we zullen altijd met z'n vijfen blijven. En dat zal nooit veranderen!! Dat is ook zo!! Maar het idee dat je gewoon niet de twee ouders bij jou kan hebben die jou tot wie je nu bent hebben opgevoed. Dit is de moeilijkste piriode uit mijn leven. Ik weet niet hoe ik dit kan verdragen en ooit hier boven op kan komen! Kan iemand mij misschien helpen?

Hallo allemaal, Laatst was ik op een verjaardag van mijn nicht en die is 20 geworden, zij wilde graag haar vader er bij hebben maar haar vader is de broer van mijn vader ( mijn tante en oom zijn ook gescheiden) het punt is mijn oom keek mij precies met zo'n onschuldige blik van ik heb niets gedaan precies zoals mijn vader

Hoi allemaal, Een kleine 2 maanden geleden heb ik te horen gekregen dat mijn ouders iit elkaar gingen. Ik heb het er een tijdje zwaar mee gehad maar wilde het eigelijk aan niemand laten merken! Ik wilde sterk zijn voor mijn ouders en mijn broer. Ik was bang dat als ze zagen dat ik het zo zwaar het , ik het nog zwaarder voor hen maakte. Vanaf het moment dat ik het hoorde begon een soort van achtbaan. Het ging zo snel en ik had niet eens de tijd om aan het idee te wennen. Ik had ook een soort gevoel alsof ik moest kiezen tussen mijn ouders. Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan!

Ik had ook een gevoel dat niemand mij echt goed begreep en daardoor weinig steunde. Alleen mijn broer. Ik had het gevoel dat ik er een beetje alleen voor stond en dat was zwaar. Ik begrijp als je dit verhaal niet wil lezen alleen ik vind het fijn dat ik dit even kwijt kan!

Hi allemaal, Ik ben er net achtergekomen dat m'n vader porno kijkt. Hij heeft z'n YouTube geschiedenis niet gewist.. Ik vind het helemaal geen fijn gevoel, ik vind het raar. Mijn vader.. Altijd zo'n lieve normale vader waarvan je dit niet zou verwachten. Ik weet ook wel dat veel mannen porno kijken maar toch.. Vinden jullie dit normaal en moet ik er iets over zeggen?

Heyy allemaal ik wil gwn even mijn verhaal kwijt ongeveer een jaar geleden heeft mijn vader bekent gemaakt dat hij is vreemd gegaan dit is nu nog steeds bezig en ik vind dit erg vervelden want ik wil geen contact meer met mijn vader maar hij probeert mij te dwingen dat lukt hem niet want ik sta stevig in me schoenen ( in ieder geval als dat wel zo is ) maar hij probeert mij telkens naar allerlei musicals mee te nemen en dan premières

Ik hou niet zo erg om te praten over al het gedoe met mijn ouders, maar ik heb nooit echt het gevoel dat mensen mij begrijpen als ik zeg hoe moeilijk het af en toe kan zijn en hoe een klap het is voor jou als kind om een scheiding van je ouders mee te maken. Daarom plaats ik dit hier waar ik denk dat mensen het wel begrijpen, ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Je hoeft het niet te lezen ik wil gewoon dat ik het verhaal eens in het kort heb opgeschreven. Ik was een jaar of 4 jaar oud toen mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Dit was voor mij en mijn zussen in die tijd erg verwarrend. Maar gelukkig ging de scheiding niet met teveel ruzie. Maar het zorgde er wel voor dat ik en mijn zussen wat minder zelfverzekerd waren. Het ergste was dat met mijn ex-stiefvader waarmee me moeder later een reactie kreeg. Mijn moeder had nog een kind met hem gekregen ze was een jaar of 3 (ik toen 10) toen we naar Noorwegen emigreerde. Dit vond ik toen de tijd al niet te leuk omdat ik natuurlijk alles moet achterlaten in Nederland. Maar een maand of 5 later toen ik de ik me daar thuis begon te voelen ging het helemaal mis tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Hij was vreemd gegaan en wou me moeder verlaten. mijn moeder was er kapot van. 1 maand lang hebben we iedere dag ruzies moeten aanzien, dingen die kapot worden gegooid, mijn zusje was vreselijk aan het huilen. We wisten echt niet wat we moesten doen als kind zijnde. Na deze tijd zijn wij weer terug verhuist naar Nederland en kon ik weer alles achterlaten wat ik daar had opgebouwd Ik ben zelf niet het persoon dat graag zijn gevoelens uit over dit soort dingen maar ik kan toch wel zeggen dat door deze ervaring ik een moeilijke tijd heb gehad die ook erg mijn sociale leven beïnvloeden. Gelukkig ben ik er door positief te denken gewoon weer overheen gekomen zonder hulp. Ik heb mijn plezier gevonden in spontaan zijn. Ik hou er van om andere mensen te laten lachen. Ik sta nu ook heel positief in het leven maar toch zullen de herinneringen mij wel blijven achtervolgen (zoals ik al zei, ik wou gewoon even mijn verhaal in het kort kwijt. Maar bedankt als je het toch hebt gelezen)